Αρχική > πολιτική > Με τον Τόλκα ή με τον Βενιζέλο;

Με τον Τόλκα ή με τον Βενιζέλο;

Figures at the seaside, 1931 - Pablo Picasso

Figures at the seaside, Pablo Picasso

 

Του Νίκου Τσούλια

 

     Το παρακάτω απόσπασμα είναι από σχόλιο σε άρθρο μου με τον τίτλο «Φίλε του ΚΙΝ.ΑΛ. και της κεντροαριστεράς» και το οποίο μπορείτε να το διαβάσετε στη «σελίδα» που είναι στο τέλος του κειμένου. Ισχυρίζεται λοιπόν ο Κ.Θ. τα εξής.

     «1. Η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία οφείλεται σε ένα "παράθυρο ευκαιρίας" που δημιούργησε η κρίση αλλά και η συνεργασία του ΠΑΣΟΚ με τη ΝΔ. 2. Η συνεργασία αυτή διέρρηξε τη συμμαχία του ΠΑΣΟΚ με τα λαϊκά στρώματα 3. Προφανώς και η κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ δημιούργησε κινητικότητα σε στελέχη του προς άλλα κόμματα. Βλέπω όμως ότι ο Νίκος εστιάζει στην κινητικότητα προς το ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν ασχολείται με την κινητικότητα προς την ΝΔ. 4. Ο Νίκος ξέρει πολύ καλά ότι οι επιλογές των προσώπων και οι προσωπικές στρατηγικές δεν μπορούν να διαλύσουν από μόνες τους ένα κόμμα, όταν αυτό έχει λαϊκά ερείσματα και συμμαχίες στην κοινωνία. Το ΠΑΣΟΚ αυτά απώλεσε. 5. Και τελικά ο ψηφοφόρος να μην ακολουθήσει τον Τόλκα, τον Τζουμάκα και τον Ραγκούση. Αυτό είναι μια πρόταση. Να μείνει με τον Βενιζέλο και τον Λοβέρδο;».

     1. Συμφωνώ απόλυτα ότι η κρίση έφερε τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, αφού πάντα ήταν στο πολιτικό περιθώριο και στα όρια της κοινοβουλευτικής επιβίωσης. Το έχω υποστηρίξει πολλαπλά. Η «φούσκα» του ΣΥΡΙΖΑ είναι δημιούργημα της κρίσης, δεν αποτελεί παράγοντα υπέρβασής της, και γι’ αυτό δεν έχει καμιά προοπτική.

     2. Και η συνεργασία του ΠΑΣΟΚ με τη ΝΔ ήταν απόρροια της κρίσης. Οι περισσότεροι διαφωνήσαμε. Αλλά πρέπει να σημειωθεί το εξής. Δεν υπήρχε άλλη λύση πλην των εκλογών, με ό,τι αυτό σήμαινε για τη χώρα. Κανένα άλλο κόμμα δεν συνέπραττε με το ΠΑΣΟΚ – το οποίο ενδιάμεσα χάρισε και την πρωθυπουργία. Αν η διάρρηξη είναι μόνιμη ή προσωρινή, θα διαφανεί. Όμως η κοινωνική πλειοψηφία στη χώρα μας σταθερά από τη δεκαετία του 1960 είναι κεντροαριστερή. Το πλιάτσικο που έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ στο χώρο ήταν μόνο για ένα αίτημα δημαγωγίας και εξαπάτησης που επινόησε η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, «την κατάργηση των 2 πρώτων μνημονίων». (Και αυτό …έγινε τελικά με την ψήφιση άλλων 2 μνημονίων!). Δεν ψήφισε κανένας τον ΣΥΡΙΖΑ για κανέναν άλλο λόγο.

     3. Η κινητικότητα προς τη ΝΔ είναι απόλυτα απορριπτέα, αφού δεν έχει καμιά ιδεολογική αναφορά και είναι μόνο αχρεία συναλλαγή. Έχω ήδη ασχοληθεί σε προηγούμενο άρθρο μου και θα επανέλθω.

     4. Οι ηγέτες και οι πολιτικοί δεν γίνονται οπαδοί των οπαδών τους ποτέ. Ο Τζουμάκας, για παράδειγμα, που ήταν σε όλες σχεδόν τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ – το οποίο έβριζαν και βρίζουν χυδαία οι συριζαίοι προφανώς και τον ίδιο – εκφράζει κανένα λαϊκό ρεύμα προς τον ΣΥΡΙΖΑ;

     5. Τόλκας ή Βενιζέλος; Ιδού λοιπόν το συμπερασματικό ερώτημα. Εδώ μένω ενεός. Ακόμα και αν δεν έχει κάποιος συγκροτημένη γνώση περί των δύο προσώπων, είναι δυνατόν να θέτει τέτοιο ερώτημα με διάζευξη; Ποιος μπορεί να συγκρίνει τον ανύπαρκτο Τόλκα με τον Βενιζέλο που φορτώθηκε ευθύνες της ΝΔ – γιατί η κρίση εκεί κυρίως οφείλεται, κάτι που ομολογείται και επίσημα από την Ε.Ε. -, ο οποίος είναι από τους ελάχιστους πολιτικούς που έχει δυνατότητα ανάλυσης της σημερινής κατάστασης και προτάσεις προοπτικής;

     Ο Τόλκας υπήρξε λίγο πριν πάει στους σωτήρες Τσίπρα, Πολάκη, Φλαμπουράρη κλπ Γραμματέας του Τομέα Παιδείας του ΚΙΝΑΛ. Το αντιλήφθηκε ποτέ κανένας εκτός από έναν στενό πυρήνα πασόκων; Και καλό θα ήταν να μάθουμε αν έκανε έστω και μια παρέμβαση για την παιδεία ή αν έγραψε ένα κείμενο για κάτι. Θα τον …απολαύσουμε και στην υπουργική θέση του, αν γίνει ποτέ γνωστός για κάποια συγκροτημένη πολιτική του. (Και δεν εννοώ φυσικά για άλλους λόγους, όπως ότι ζήτησε αμέσως ποσό 11.000 ευρώ για να ανακαινίσει το γραφείο του…).

     Συμπερασματικά, η περίοδος που διανύουμε είναι περίοδος κρίσης και παρακμής και εκφράζεται από εκείνα τα πολιτικά υποκείμενα που έχουν αυθεντικότητα σ’ αυτή δηλαδή από τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι στη χώρα μας πρώτο κόμμα είναι κόμμα λαϊκισμού και τρίτο κόμμα μια φασιστική οργάνωση (χωρίς προφανώς να αθροίζονται…).

     Το μείζον πρόβλημα στη χώρα μας και στην Ευρώπη είναι η υποχώρηση της κεντροαριστεράς. Ο Τσίπρας δεν έχει καμιά σχέση με την κεντροαριστερά. Το δήλωσε πρόσφατα. (Το κακό γι’ αυτόν είναι ότι η όλη κυβερνητική πολιτική του τον αποδιώχνει και από την αριστερά). Απλά πιστός στον εαυτό δημαγωγεί. Το μόνο που θέλει είναι οι ψηφοφόροι της κεντροαριστεράς, μήπως και κάπως διασωθεί από την επερχόμενη μεγάλης έκτασης εκλογική ήττα του. Αλλά ποιος μπορεί να είναι πλέον αφελής ή να μη βλέπει την «ορατή» πραγματικότητα;

 

Και το άρθρο: https://anthologio.wordpress.com/2019/03/04/%CE%AF-ep/

 

Allegory of Spring, 1978 - Salvador Dali

Allegory of Spring, Salvador Dali, 1978

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: