Αρχική > φιλοσοφία > Η ζωή είναι προσωπική υπόθεση…

Η ζωή είναι προσωπική υπόθεση…

thunderstruck9:
“ Jess Collins (American, 1923-2004), If All the World Were Paper and All the Water Sink, 1962. Oil on canvas, 38 x 56 in.
”

Jess Collins (American, 1923-2004), If All the World Were Paper and All the Water Sink, 1962

 

 

Του Νίκου Τσούλια

 

      Ζούμε μέσα σε κοινωνίες. Ζούμε κυρίως με τους δικούς μας ανθρώπους. Δεν μπορούμε – και δεν έχει και κανένα νόημα – να ζήσουμε μόνοι μας. Η ζωή μας είναι εξ ορισμού ζυμωμένη με τις ζωές των άλλων…

      Ωστόσο και χωρίς να αποτελεί αντίφαση με τις προηγούμενες αναφορές, η ζωή είναι προσωπική υπόθεση. Τη σχεδιάζει κάθε άνθρωπος για τον εαυτό του, τη διαμορφώνει εν πολλοίς μόνος του και την απολαμβάνει ή και απλώς τη ζει μόνος του. Καθένας μας δημιουργεί ένα προσωπικό σύμπαν: της καθημερινής του ζωής, της επαγγελματικής του και της κοινωνικής του δραστηριότητας, των πράξεών του και των πρωτοβουλιών του, των ονείρων του και των φιλοδοξιών του, των αναμνήσεών του και των αφηγήσεών του.

      Και είναι το μεγάλο μέρος αυτού του σύμπαντος ανέκφραστο στον περίγυρό μας. Είναι αποκλειστικά προσωπική μας υπόθεση. Αποτελεί τη δική μας, την απόλυτα μοναδικά ιστορική αποτύπωση της ζωής όπου γης και όπου χρόνου. Είναι ένας φοβερά δημιουργικός και πληθωρικός κόσμος ήπιων και εκρηκτικών συναισθημάτων, υπαρξιακών και μη ανησυχιών, φόβων μικρών και μεγάλων, ενδόμυχων προβλημάτων, ερωτημάτων επί ερωτημάτων, προβληματισμών επί κάθε ίχνους της σκέψης μας, ανεκπλήρωτων φιλοδοξιών και ονείρων, φαντασιώσεων κάθε λογής (και κυρίως ερωτικών), προβληματισμών επί των πιο απλών ζητημάτων (τι το ξεχωριστό θα κάνω σήμερα) έως και των πιο πολύπλοκων (σε τι κόσμο θα ήθελα να ζω).

      Όλο αυτό το σύμπαν δεν είναι θεωρητική κατασκευή. Είναι ο τρόπος που βλέπουμε τον κόσμο και τον εαυτό μας, που ερμηνεύουμε και βιώνουμε την πραγματικότητα – το πώς ακτινοβολούμε και το πώς θέλουμε την κοινωνία μας. Είναι η αισθητική και η ηθική της συμπεριφοράς μας, η προσωπική μας διαδρομή, ο πραγματικός μας κόσμος. Είναι το «είναι» μας, που προσπαθούμε να το ανακαλύψουμε δημιουργώντας το και να το δημιουργήσουμε ανακαλύπτοντάς το.

      Είναι οι διαρκείς εκρήξεις της σκέψης, που δεν σταματούν ποτέ. Και συχνά αναρωτιόμαστε: εμείς δημιουργούμε όλο αυτό τον καταιγισμό των σκέψεων ή οι σκέψεις έρχονται από κάποιο άγνωστο κόσμο και δημιουργούν το πνευματικό μας στερέωμα ή μήπως συμβαίνουν και τα δύο και η συνάντησή τους πλησιάζει προς το ένα άκρο ή το άλλο ανάλογα με τη δυναμική της δικής μας πλευράς; Πόσες και πόσες φορές δεν πιάνουμε τον εαυτό μας να γίνεται παρατηρητής γεγονότων (ναι γεγονότων) της σκέψης που δεν την νιώθουμε απόλυτα ή και καθόλου δική μας; Εδώ θα βρει και τη δυνατότητα εξόδου ο ορθολογισμός μας και ο ψυχικός μας κόσμος μπορεί να κάνει ρωγμές και να μας διχάσει ανάμεσα στη γνωστή μας συνείδηση και στο άγνωστο ασυνείδητό μας και να αρχίσουμε να «ακούμε φωνές», χωρίς να ξέρουμε από πού προέρχονται και να βυθιζόμαστε σε καταθλίψεις ή και σε μεγαλύτερες περιπέτειες.

      Όλο αυτό το δημιούργημα έχει τη δική μας και μόνο σφραγίδα. Μπορεί να έχει επιρροές κάθε είδους: πολιτισμικούς σχετικισμούς, ιδεολογικούς χρωματισμούς, πολιτικές και κοινωνικές συσχετίσεις, αλλά πάντα υπάρχει ένας πυρήνας απόλυτα δικός μας που τους δίνει την απόλυτα ξεχωριστή μορφή, τη μοναδική έκφραση. Είναι κυρίως αυτό που κάνει κάθε πρόσωπο ιστορικό και όχι απλά και μόνο η γενετική του δεξαμενή και η βιολογική του κληρονομιά, γιατί εδώ έχει θέσει το αποτύπωμά του ο άνθρωπος με πιο δημιουργικό και αυτόνομο τρόπο.

      Ξαφνιαζόμαστε συχνά πυκνά από εξόφθαλμες αρνητικού περιεχομένου συμπεριφορές ή από ξεπετάγματα εντυπωσιακής επιτυχίας γνωστών μας ανθρώπων, από συμπεριφορές που ανατρέπουν την εικόνα μας γι’ αυτούς, αλλά ποτέ δεν αναλογιζόμαστε ότι όλοι οι άνθρωποι δεν έχουν απλά και μόνο «κρυμμένα μυστικά» – όπως αφελώς αναφέρεται σε τέτοιες περιπτώσεις – αλλά έχουν δημιουργήσει τον προσωπικό κόσμο τους, που δεν μπορεί να είναι πάντα ορατός για διάφορους λόγους. Πρόκειται για το αποτύπωμα της ζωής τους που είναι τόσο προσωπικό, που δύσκολα διαχέεται προς τα έξω. Πόσοι και πόσοι άνθρωποι της επιστήμης, της τέχνης και των γραμμάτων δεν έχουν αφήσει ένα φοβερό έργο που γίνεται γνωστό μετά το θάνατό τους και ξαφνικά τους ανακαλύπτει η ανθρωπότητα για το πραγματικό τους μέγεθος μέσα από την ιστορική επίδραση αυτού του έργου τους;

      Η ζωή είναι προσωπική υπόθεση. Η συνειδητοποίηση αυτού του υπαρκτού ούτως ή άλλως «γεγονότος» μπορεί να απελευθερώσει τη δημιουργικότητά μας, να μας συμφιλιώσει με τον εαυτό μας και να μας δώσει το υπόστρωμα για να γευθούμε κάθε πτυχή της ζωής μας…

 

camille pissarro

camille pissarro

Κατηγορίες:φιλοσοφία Ετικέτες: , ,
  1. streetgarb
    02/03/2019 στο 12:29 ΜΜ

    Καλημερα σας Κε Τσουλια
    Η ζωη ειναι προσωπικη υποθεση σιγουρα εως καποιο σημειο. Κανοντας οτι κανει ο καθενας μας η ακομη κ σκεπτομενοι, δεν θα πρεπει να εχουμε στο νου μας οτι ακομη κι ελαχιστη πραξη μας θα εχει αντικτυπο σε αλλον η αλλους;
    Αρα αναρωτιεμαι αν ειναι οντως προσωπικη υποθεση.

    • N.T.
      02/03/2019 στο 5:38 ΜΜ

      Είναι σωστή η παρατήρησή σας. Όμως θέλω να τονίσω το απόλυτα σημαντικό προσωπικό κομμάτι της ζωής μας. Σκεφτείτε πόσα ζητήματα στη ζωή μας τα ξέρουμε και τα βιώνουμε μόνοι μας. Αυτό δεν σημαίνει ότι ζούμε εκτός κοινωνικής πραγματικότητας. Ευχαριστώ πολύ.

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: