Αρχική > πολιτισμός, πολιτική > Ο έντιμος συμβιβασμός στην εσωτερική πολιτική

Ο έντιμος συμβιβασμός στην εσωτερική πολιτική

 

Ιανουάριος 6, 2019

Ο έντιμος συμβιβασμός στην εσωτερική πολιτική

  • Γράφει ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΟΓΚΑΣ

ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΣΤΟΝ ΕΝΤΙΜΟ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΛΑΘΟΣ

Η μεταπολεμική πορεία της Ευρωπαϊκής κομμουνιστικής αριστεράς καθορίστηκε από την υιοθέτηση κατά τη δεκαετία του ’70 των ιδεών που περιγράφηκαν με τον εύγλωττο όρο «Ιστορικός Συμβιβασμός». Ιδέες που υιοθέτησε πρώτος ο εμβληματικός Ενρίκο Μπερλίνγκουερ στην Ιταλία και στη συνέχεια ο Σαντιάγκο Καρίγιο στην Ισπανία και ο Ζορζ Μαρσαί στην Γαλλία, με μια ακμάζουζα και ισχυρή αριστερά, που ήταν έτοιμη ακόμα και να κυβερνήσει (στην Ιταλία ή εκλογική της δύναμη άγγιξε το 35%).

Κεντρική ιδέα ήταν ο απογαλακτισμός από το Κ.Κ. της Σοβιετικής Ένωσης και η εγκατάλειψη της επαναστατικής προοπτικής, η προσέγγιση των συντηρητικών δυνάμεων του καθολικισμού με την στήριξη δεξιών πολιτικών και η αναμονή της οικονομικής ανάκαμψης πριν από την διεκδίκηση των ριζοσπαστικών τους μεταρρυθμίσεων. Ο ιστορικός συμβιβασμός στην Ίταλία εκφράστηκε με την στήριξη αντιλαϊκών πολιτικών της κυβέρνησης Αντρεότι.

Είναι χαρακτηριστικό  ότι στην Ελλάδα ο Ανδρέας Παπανδρέου ουδέποτε συμφώνησε με αυτές τις επιλογές που έβαζαν στην κατάψυξη τα προτάγματα της αριστεράς και την άφηναν έξω από το βαθύ κράτος της εξουσίας καθώς την καθιστούσαν συμπλήρωμα των συντηρητικών δυνάμεων, οι οποίες έμεναν έτσι ανενόχλητες. Προφανώς δικαιώθηκε από την ιστορία αφού το τελικό αποτέλεσμα ήταν η συρρίκνωση της αριστεράς και το άνοιγμα του δρόμου για την σταδιακή επικράτηση των ακραίων νεοφιλελεύθερων πολιτικών στην Ευρώπη, όπως της Θάτσερ (με τις νεοφιλελεύθερες οικονομικές θεωρίες του οικονομολόγου Μίλτον Φρίντμαν) και σήμερα της Μέρκελ.

Στη Χιλή το αντίστοιχο πείραμα, με διαφορετικές όμως συνθήκες, κατέληξε στην δικτατορία του Πινοσέτ το 1973 και στον τραγικό θάνατο του Αλιέντε. Επικράτησαν και εκεί τελικά οι θεωρίες του Φρίντμαν. Οι ίδιες θεωρίες είχαν εν τω μεταξύ επικρατήσει και στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής με τον Ντόναλντ Ρήγκαν.

Στην Ελλάδα η κομμουνιστική αριστερά, μικρή και παράνομη τότε, προσπάθησε να ακολουθήσει τα ίδια βήματα με την εμφάνιση του αναθεωρητικού «ΚΚΕ εσωτερικού» το οποίο διασπάστηκε από το ΚΚΕ. Πολύ αργότερα, το 2015  κυβερνώσα πλέον, και «ασυμβίβαστη» ως τότε, θυμήθηκε τον συμβιβασμό όταν διαπίστωσε ότι είχε οδηγήσει την χώρα στο χείλος του γκρεμού χωρίς σχέδιο και δύναμη για το πήδημα στο κενό. Τότε ο επιθετικός προσδιορισμός «Ιστορικός» έγινε «Έντιμος».

Η μετάβαση από το σκίσιμο στην πλήρη συμμόρφωση προς τα μνημόνια, ήταν ο πρώτος και κορυφαίος «έντιμος» συμβιβασμός και διεκδικήθηκε γονυπετώς. Ακολούθησε το ετσιθελικό όχι προς το περήφανο ΟΧΙ του Ελληνικού λαού στο δημοψήφισμα. Ήταν ένας δεύτερος ταπεινωτικός, μα παρ’ όλα αυτά «έντιμος ;» συμβιβασμός, ο οποίος, δήθεν δημοκρατικά, ακύρωσε το ΟΧΙ με τις βουλευτικές εκλογές που ακολούθησαν. Από τότε έχουμε διαρκείς μικρούς σιωπηλούς και «έντιμους» συμβιβασμούς σε κάθε τομέα της πολιτικής ζωής όπου, όσο απίθανο κι αν φαίνεται, υπάρχουν παντού εκπρόσωποι της τρόικα, των θεσμών εννοώ, να μπολιάζουν με την τοξικότητα της Γερμανικών συμφερόντων ολιστικής σκέψης, κάθε νομοθέτημα της κυβερνώσας Ελληνικής αριστεράς.

Ο «Έντιμος» Συμβιβασμός απέδειξε (και πιστεύω θα αποδείξει περισσότερο στο μέλλον) πως η Ιστορία αν δεν διδάσκει επαναλαμβάνεται, γελοιοποιώντας όμως τους πρωταγωνιστές της γιατί, η ίδια παραμένει πάντοτε ασυμβίβαστη.

Η μεγάλη διαφορά από τον Ιστορικό συμβιβασμό είναι ότι τώρα το σημαινόμενο δεν είναι πια ο  συμβιβασμός. Αυτός από τον Ιούνιο του 2015 θεωρείται πλέον μονόδρομος και όρος προς ηττημένους. Το σημαινόμενο είναι το «έντιμος» ενώ ο συμβιβασμός είναι το σημαίνον τούτης της πολιτικής στάσης, που εκ του αποτελέσματος σημαίνει ότι έναντι του γκρεμού δίνουν τα πάντα πλέον, με «εντιμότητα», χωρίς δηλ. αντιστάσεις, χωρίς μπαγαποντιές, χωρίς εθνική άποψη, χωρίς ακόμα και δημοκρατικές διαδικασίες.

Οι δημοκρατικές διαδικασίες ήταν άλλωστε πάντα για πολλούς από αυτούς τους «αριστοκράτες» της πολιτικής, μάλλον μια τελετουργία κατήχησης στη δική τους «άριστη εκ των προτέρων θέση» παρά μια αλληλεπιδραστική διαδικασία σύνθεσης και συλλογικής απόφασης. Αυτή η γραμματική ανωμαλία, το ουσιαστικό δηλ. να είναι το σημαίνον και το επίθετο να είναι το σημαινόμενο, δείχνει ανάγλυφα την ανωμαλία που έχει επικρατήσει στη χώρα μας. Αν τώρα στην κυβερνώσα αναθεωρητική αριστερά φαντασιώνονται ότι μετά το τέλος των μνημονίων θα μπορέσουν να εφαρμόσουν τις δικές τους ριζοσπαστικές πολιτικές, τότε πολύ φοβάμαι ότι η γεωστρατηγική και γεωοικονομική τους ανάλυση για την ερμηνεία της κρίσης στην νότια Ευρώπη και ειδικότερα στην Ελλάδα, περιορίζεται στα όρια της χειραγώγησης του κομματικού τους στρατού. Ενός στρατού που εντωμεταξύ εξαντλεί την επαναστατικότητα του σε τριτεύουσας σημασίας ιδεοληπτικές εμμονές. Ένα είναι βέβαιο. Αν συμβιβαστείς με τις αρχές του αντιπάλου σου, τότε είτε «έντιμα» είτε «ιστορικά» προωθείς τις ιδέες και το πρόγραμμά του και όχι το δικό σου.

Ο ΕΝΤΙΜΟΣ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Η συμφωνία των Πρεσπών για το «Μακεδονικό» χαρακτηρίστηκε επίσης «Έντιμος» συμβιβασμός από την Ελληνική κυβέρνηση. Και καλά  το συμβιβασμός, κατανοητό, αφού δέχτηκαν το όνομα Μακεδονία για το γειτονικό κράτος, μη αποδεκτό μέχρι σήμερα. Είναι γνωστό ότι το προσωρινό επίσημο όνομά του μέχρι να καταλήξει η συμφωνία είναι Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (ΠΓΔΜ) το οποίο παραπέμπει στο ιδεολόγημα της Κομμουνιστικής Διεθνούς μετά το 1920 που υλοποίησε ο Τίτο ως εσωτερικό όνομα στην πρώην ομοσπονδία της Γιουγκοσλαβίας.

Όμως το «Έντιμος» γιατί; Από πού κι έως πού είναι πράξη εντιμότητας το να παραδίδουμε ένα όνομα που αποτελεί απόσταγμα της ιστορικής μας παρακαταθήκης λες και τους το οφείλαμε. Σ’ αυτούς τους ανυπόληπτους και κουτοπόνηρους Σλάβους που αποποιήθηκαν την ιστορική κληρονομιά του τόπου τους και προσπαθούν να κλέψουν την κληρονομιά του γείτονα, σάμπως η ιστορική κληρονομιά να είναι φωτεινή ρεκλάμα σε πρόσοψη εμπορικού καταστήματος.

Ούτε τους οφείλουμε ούτε έχουμε καμία ανάγκη να το κάνουμε, ανεξάρτητα από το πόσοι άλλοι ήδη το έχουν κάνει σε διακρατικό επίπεδο. Γιατί, αυτοί το γνωρίζουν δυστυχώς καλύτερα από εμάς, ότι η παραχάραξη και η κλοπή της ιστορίας μας δεν συντελείται χωρίς τη δική μας συναίνεση και υπογραφή.

Γι αυτό φοβάμαι ότι το «έντιμος» σημαίνει και πάλι πως δώσαμε «μεγαλόθυμα» και χωρίς ζαβολιές όλα όσα ζητούσαν οι Σκοπιανοί κι οι Αμερικάνοι κι οι Γερμανοί, ο καθένας για δικούς του λόγους. Όλα με «εντιμότητα» εκτός από το να ονομάσουμε την αληθινή Μακεδονία «πρώην περιφέρεια της Ελλάδας».

Οι κ.κ. Τσίπρας και Κοτζιάς λοιπόν, σαν γνήσιοι αριστοκράτες της πολιτικής σκέψης, όπως πιστεύουν ότι είναι, χωρίς να προσκαλέσουν σε καμία συζήτηση και καμία συνεργασία για τη χάραξη της εθνικής εξωτερικής πολιτικής, μόνοι αυτοί από όλους τους Έλληνες αναγνώρισαν όσα κανείς δεν είχε ποτέ δεχτεί να αναγνωρίσει.

Και αναγνώρισαν πολλά. Αναγνώρισαν «όνομα» δηλαδή δικαίωμα στην μακεδονική κληρονομιά και αναγνώρισαν «γλώσσα και εθνότητα μακεδονική» δηλαδή νέους κληρονόμους εκτός από τους Έλληνες.

  • Ως προς το όνομα ισχυρίζονται ότι τα Σκόπια δικαιούνται το  όνομα γιατί δήθεν με τη συμφωνία του Βουκουρεστίου το 1913 μοιράστηκε η Μακεδονία σε Ελλάδα, Σερβία, Βουλγαρία και Αλβανία. Αυτό όμως είναι ακριβώς ο πυρήνας στο ψέμα του αλυρωτικού αφηγήματος των Σκοπίων. Το 1913 μοίρασαν απλά εδάφη και όχι τη Μακεδονία. Γιατί τότε, πριν από το 1920, δεν είχαν γεννηθεί ακόμα τα ιδεολογήματα της πέραν Ελλάδος Μακεδονίας. Με αυτόν όμως τον μύθο με τον οποίο δικαιολογούν το επίθετο «Βόρεια» αποδέχονται ταυτόχρονα ένα άλλο πιο επικίνδυνο ψέμα (που δίνει υπόσταση στον Σκοπιανό αλυτρωτισμό και στον εν υπνώσει σήμερα Βουλγαρικό). Ότι δηλ. υπάρχει μια γεωγραφική Μακεδονία διαφορετική και μεγαλύτερη από την ιστορική των αρχαίων προγόνων, κληρονόμος της οποίας είναι τα Σκόπια, η Βουλγαρία (Μακεδονία του Πιρίν) και η Αλβανία. Και άρα όσοι την κατοικούν είναι Μακεδόνες αλλά όχι υποχρεωτικά Έλληνες. Ψέμα γιατί η Ελληνική ράτσα των Μακεδόνων έδωσε το όνομα στη γη που κατοικούσε και όχι το αντίστροφο. Η γη αυτή βρίσκεται έκτοτε στα ίδια περίπου σύνορά που ταυτίζονται με της Ελλάδας καθώς δεν υπάρχει τόπος ανεξάρτητος και αδιαμόρφωτος από την ιστορία του. Η ιστορία αυτή δεν ξαναγράφεται ούτε μοιράζεται στα πέριξ έθνη, που εν προκειμένω κατοικούντο από Ιλλυρικά φύλλα κατά την αρχαιότητα, εχθρικά προς την Μακεδονία και πολύ αργότερα από Σλάβους και Βούλγαρους.

 

  • Ως γλώσσα (πρωταρχικό συστατικό εθνότητας), στη συμφωνία των Πρεσπών δέχτηκαν τη «Μακεδονική» με τον προσδιορισμό ότι ανήκει στην οικογένεια των νότιων Σλαβικών γλωσσών. Στην πραγματικότητα όμως πρόκειται για διάλεκτο με βάση τη Βουλγαρική, αλλά αυτό φαίνεται πως νοιάζει μόνο τους Βουλγάρους πού τώρα διαμαρτύρονται. Και ως ιθαγένεια δέχτηκαν τη «Μακεδονική» με τον προσδιορισμό «πολίτης της Βόρειας Μακεδονίας». Επίσης δέχτηκαν ότι δεν έχουν σχέση με τους αρχαίους Μακεδόνες της Ελλάδας. Τώρα προκύπτει το ερώτημα επί του πρακτέου ποιος στον πλανήτη Γη θα θυμάται το «πολίτης της Βόρειας Μακεδονίας» όταν θα χρησιμοποιεί τον απλούστερο όρο Μακεδόνας ή Μακεδονική/ός. Και ποιος θα ασχοληθεί με την ανάλυση αν είναι στ αλήθεια κληρονόμοι των αρχαίων Μακεδόνων; Η προπαγάνδα για ύπαρξη δήθεν ενός ξεχωριστού έθνους Μακεδόνων, αλύτρωτου, κέρδισε τα πλέον επίσημα πιστοποιητικά και δρόμο στρωμένο με χαμόγελα και αγκαλιές και όπως και πριν δεν θα χρειαστεί στο εξής ούτε πιστοποιητικό γέννησης ούτε  τεκμήρια ιστορίας για να επιβεβαιώσει την ύπαρξή του. Ιδιαίτερα που οι Σκοπιανοί ήδη προβάρουν τον παλιό καλό εαυτό τους. Θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι είχαν ολότελα παραβιάσει την ενδιάμεση συμφωνία του 1995 που τους απαγόρευε την χρήση των Μακεδονικών συμβόλων.

Οι παραχωρήσεις αυτές αιτιολογούνται με δύο βασικά επιχειρήματα από την κυβέρνηση. Πρώτο ότι τα Σκόπια είναι πολύ αδύναμα στρατιωτικά για να αμφισβητήσουν τα Ελληνικά σύνορα και δεύτερο ότι έτσι χτίζονται γέφυρες φιλίας και συνεργασίας ανάμεσα στους δύο λαούς πάνω από την καχυποψία και την αντιπαλότητα.

Το πρώτο είναι εντελώς ανόητο. Γιατί, ο κίνδυνος δεν προέρχεται από τη στρατιωτική υπεροχή των Σκοπίων αλλά από την ισχύ των γεωπολιτικών και γεωοικονομικών συμφερόντων που επί έναν αιώνα συντηρούν αυτά τα ανιστόρητα ιδεολογήματα, ώστε με τόσο πάθος κι επιτυχία να τα προωθούν οι γείτονες μέχρι και σήμερα.

Το δεύτερο είναι εντελώς αφελές παρόλο που η φιλία είναι και επιθυμητή και ζητούμενη. Όμως είναι πολύ βαθειά νυχτωμένοι όσοι πιστεύουν ότι αυτά θα τα επιτύχουν ενδίδοντας σε ιστορικά ψέματα, διαπραγματευόμενοι την ιστορική ταυτότητα και παρακαταθήκη του έθνους μας ακόμα και όντας μειοψηφία στο λαό και κυβερνητική μειοψηφία στη βουλή μετά την άρνηση του κ Καμένου στη συμφωνία. Το αντίθετο ακριβώς θα πετύχουν. Γιατί, ο καρπαζοεισπράκτορας ποτέ δεν θα σταματήσει να τρώει φάπες απλά επειδή τις ανέχεται. Ιδιαίτερα που πλέον υπάρχει στα Σκόπια ένα πλειοψηφικό ρεύμα ανθρώπων που πιστεύει, υποστηρίζει με πάθος και επενδύει σε αυτά τα ιδεολογήματα. Αυτό δεν μπορεί να το αντιμετωπίσει η συμφωνία των Πρεσπών.

Για όσους παρόλα αυτά πιστεύουν στα θαύματα, παραθέτω άρθρο με αναφορά στην μελέτη της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών με τίτλο Μακεδονισμός για να γίνει αντιληπτό το βάθος των ιδεών και η δυναμική εκείνων που τις υπηρετούν. Στη μελέτη τεκμηριωμένα αναλύεται το αφήγημα του αλυτρωτικού ιδεολογήματος. Σε αυτή στηρίχτηκε  το 2008 και η άρνηση του ΝΑΤΟ για ένταξη των Σκοπίων χωρίς προηγούμενη συμφωνία με την Αθήνα, που ισχύει ακόμα:

http://www.pontos-news.gr/article/171753/o-alytrotismos-ton-skopion-kai-i-prosgeiosi-apo-ti-fantasiosi

Παραθέτω επίσης μερικά ακόμα τεκμήρια τα οποία θεωρώ ότι αναδεικνύουν τη σοβαρότητα του θέματος για το οποίο θα έπρεπε να υπάρχει κοινωνική και πολιτική συναίνεση και συμφωνία και όχι αποκλεισμός για κάθε περίπτωση ανταλλαγής σκέψεων με τις λοιπές πολιτικές δυνάμεις.

  1. Το εμπάργκο κατά του κράτους των Σκοπίων από τον Ανδρέα  Παπανδρέου  τον Φεβρουάριο του 1994 και η ενδιάμεση συμφωνία που οδήγησε στην αλλαγή της σημαίας με το άστρο της Βεργίνας 19 μήνες αργότερα:

http://www.e-radio.gr/post/50903/san-shmera-h-ellada-epivallei-empargko-sthn-pgdm

2.  Συνέντευξη του Α. Παπανδρέου σχετικά με τους στόχους της αλυτρωτικής προπαγάνδας :

https://www.protothema.gr/politics/article/796595/video-otan-o-andreas-papandreou-milouse-gia-kinduno-eis-hronon-makron-an-dothei-to-onoma-makedonia

3.   Επιστολή με ιστορική τεκμηρίωση του ακαδημαϊκού κ. Πέτρου Γεωργαντζή που απέστειλε το 2010 προς τον πρώην πρωθυπουργό κ. Γ. Παπανδρέου, τον πρόεδρο της Βουλής, τους αρχηγούς των κομμάτων και όλους τους βουλευτές.

Επί 1.000 χρόνια τα Σκόπια ονομαζόταν Δαρδανία

4.   Άρθρο του Περικλή Νεάρχου με ενδιαφέρουσες πληροφορίες για τη μέρα μετά τη συμφωνία των Πρεσπών και τις νέες απαιτήσεις των Σκοπιανών.

Δυστυχώς, όποια κι αν είναι η κατάληξη αυτής της συμφωνίας μέχρι την ολοκλήρωσή της, οι υπογραφές οι οποίες ετέθησαν, παράγουν ήδη συνέπειες που δύσκολα εξαλείφονται   ανεξάρτητα από την κύρωσή τους ή μη από την Ελληνική Βουλή. Γι αυτό ακριβώς φοβάμαι ακόμα περισσότερο που οι κ. Τσίπρας και Κοτζιάς με κεκτημένη ταχύτητα σκοπεύουν άμεσα να κάνουν μόνοι ξανά, «έντιμο» συμβιβασμό και με την Αλβανία. Πολύ φοβάμαι γιατί η απόσταση από τον «Έντιμο» συμβιβασμό ως το Ιστορικό Λάθος έχει γίνει πάρα πολύ μικρή πια!

https://www.timesnews.gr/o-entimos-symvivasmos-stin-esoteriki/?fbclid=IwAR3g18fWlMVBXJv3Z3Xo-YdFd52ZkxTQx9ZKCGJv3eY5NdCgie3BBHtkeL0

 

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: