Αρχική > πολιτισμός, λογοτεχνία > Φως υπάρχει παντού…

Φως υπάρχει παντού…

the sun in the dark! by Akiles09

the sun in the dark! by Akiles

Του Νίκου Τσούλια

Ένα πηγάδι με αλήθεια, εικόνες, λέξεις.
Χαμηλά εκεί βρίσκεται ο Ωρίων
Βλέπω το λάκκο του ηλιοστασίου να γίνεται σκαλί,
Οι αστερισμοί προβάλλουν.

Jay Macpherson, The Well

      Νιώθεις την ύπαρξή σου αιθέρια να κινείται στην παραμεθόριο πραγματικότητας και φαντασίας και δεν μπορείς να συνειδητοποιήσεις πού ακριβώς βρίσκεσαι και κατά πόσο ο ίδιος είσαι υπαρκτός. Γοητεύεσαι από την εξαφάνιση της βαρύτητας και χαίρεσαι την απελευθέρωσή σου από τη γήινη δέσμευση. Πετάς παντού, είσαι διασκορπισμένος αλλά δεν έχεις χάσει τη συνεκτικότητά σου.

      Όταν βρίσκεσαι σε δύσκολη θέση, τότε νιώθεις τη βαρύτητα να σε αιχμαλωτίζει, δεν μπορείς να κάνεις ρούπι, τα πόδια σου έχουν παύσει να είναι πόδια, είναι πετρωμένα στη Γη. Νιώθεις να μη βγαίνει φωνή από το στόμα σου και αυτό είναι το πιο σπαρακτικό. Γιατί είναι υπαρξιακό δικαίωμά σου να φωνάξεις «βοήθεια», όταν απειλείσαι με πλήρη και οριστική εξαφάνιση, να φωνάξεις και ας μην είναι κανένας δίπλα σου. Είναι ένστικτο ζωικό με μακρινή κληρονομιά πολύ πριν βρεθούμε στο βασίλειο του πολιτισμού.

      Η συνείδησή σου ταλαντεύεται μεταξύ ύπαρξης και ανυπαρξίας και όταν βρίσκεις τα σκούρα, τότε βάζεις τα δυνατά σου για να πεις στον εαυτό σου «όνειρο είναι» και να καθησυχάσεις το μεγάλο, τον άγνωστο φόβο. Και αν τα καταφέρεις, μετασχηματίζεις το σκηνικό και πας σε άλλο επίπεδο ή χάνεις το φαντασιακό βυθιζόμενος στην έλλειψη συνείδησης, στην προσωρινή ανυπαρξία. Πώς όμως μπορούμε να επηρεάζουμε τον απροσδιόριστο χώρο του αυθύπαρκτου φαντασιακού (γιατί υπάρχει και δικό μας συνειδητό φαντασιακό…) έστω περιστασιακά όταν δεν ξέρουμε περί τίνος ακριβώς πρόκειται;

      Μήπως βρισκόμαστε σε μια φάση «κβαντικής σύζευξης», όπου στο χώρο των πέραν των ορίων της συνείδησης βασιλεύει η αλληλεπίδραση με ακατανόητο τρόπο, όπου διακτινίζονται τα αντικείμενα οπουδήποτε στο Σύμπαν (!), τα συζευγμένα φωτόνια και σωματίδια αλληλοεπηρεάζονται όπου και να ‘ναι και η γάτα του Σρέντιγκερ είναι ταυτόχρονα ζωντανή και νεκρή, όπου η διαίσθηση έχει τον πρώτο λόγο και ίσως να είναι μια συναρπαστική έκφραση της κβαντικής τηλεματοφοράς, όπου νιώθουμε αδύνατοι με τα κλασικά ερμηνευτικά εργαλεία μας ή μήπως βρισκόμαστε στο χάος του μικρόκοσμου και των σωματιδίων, όπου ο παρατηρητής επηρεάζει το παρατηρούμενο και η αντικειμενικότητα είναι στενά συνυφασμένη με την υποκειμενικότητα;

      Και όταν βρεθείς στον κόσμο του πραγματικού, προσπαθείς κατά μόνας να βρεις μια εξήγηση, να γεφυρώσεις το «φαντασιακό» της αυθαίρετης και απόλυτα ελεύθερης σκέψης σου (ναι μόνο τότε η σκέψη είναι απόλυτα ελεύθερη) με το «πραγματικό» των αισθήσεων και του ορθολογισμού. Γιατί και το «φαντασιακό» είναι υπαρκτό˙ καθετί που γεννά η σκέψη μας είναι υπαρκτό. Απλώς δεν μπορούμε να το τακτοποιήσουμε με τους κανόνες της συμβατικής πραγματικότητας.

      Θα είναι πάντα άγνωστος αυτός ο κόσμος μας; Θα τον ψηλαφίζουμε με υπαρξιακό δέος και με μεταφυσική διάθεση, χωρίς να πατάμε σε στέρεο έδαφος; Θα είναι πάντα χώρα του ασυνείδητου και του υποσυνείδητου ή μήπως θα είναι τα καινούργια χωράφια της συνείδησής μας;

      Ένα είναι σίγουρο. Σ’ αυτές τις περιοχές δεν μας δεσμεύει ο μικρός μας πλανήτης. Τον γευόμαστε σαν μια μικρή πολύ μικρή κουκίδα στο άπειρο σύμπαν. Και εμείς νιώθουμε ταυτόχρονα ελευθερία και ορφάνια. Νιώθουμε ότι παντού είναι ουρανός, αλλά δεν είναι ο δικός μας γαλάζιος ουρανός, είναι σκοτεινός ουρανός με λιγοστές μακρινές, πολύ μακρινές μαρμαρυγές εξασθενημένου φωτός… Και εδώ είναι η ελπίδα μας. Γιατί το φως είναι η πηγή της γνώσης˙ όχι μεταφορικά αλλά κυριολεκτικά. Απ’ αυτό το φως της φύσης σήμερα η επιστήμη προσπαθεί να κατανοήσει την απαρχή των πάντων, την αρχή του χρόνου και της ύλης, του Σύμπαντος όλου… Μόνο που το φως του «φαντασιακού» είναι διαφορετικό και δεν έχουμε καν ψηλαφίσει την ταυτότητά του και την καταγωγή του!

      Το φως ψάχνουμε παντού και σαν τον αρχαίο σοφό ανοίγουμε το πηγάδι, πηγαίνουμε στο σκοτάδι του για να βρούμε μέσα στην ημέρα το φως των αστεριών, το πηγάδι μέσα στην ψυχή μας θέλουμε να βρούμε… «Πού είναι η ιστορία; Η ιστορία είναι στο σκοτάδι. Γι’ αυτό και η έμπνευση θεωρείται πως έρχεται με εκλάμψεις. Η είσοδος σε μια αφήγηση είναι σκοτεινός δρόμος. Δεν βλέπεις μπροστά σου. Και οι ποιητές το γνωρίζουν αυτό˙ και αυτοί βαδίζουν σε δρόμους σκοτεινούς. Το πηγάδι της έμπνευσης είναι μια τρύπα που οδηγεί στα βάθη της γης». (Μ. Άτγουντ, Συνομιλώντας με τους νεκρούς).

      Φως είναι παντού και στα κατάμαυρα σκοτάδια του άπειρου Σύμπαντος και στις γκρίζες χώρες της άγνωστης ψυχής μας. Και από τη στιγμή που γίναμε εκφραστές της συνείδησης και του πνεύματος στη μακρά πορεία της Εξέλιξης είμαστε απόλυτα ελεύθεροι και υποχρεωμένοι να ψάχνουμε διαρκώς και αενάως το φως, το φως της φύσης, το φως της ψυχής μας! Και το πιο λίγο φως είναι προσμονή ζωής. Το φως από ένα κερί δεν γαληνεύει την ψυχή μας, δεν είναι σημάδι ελπίδας;

Αποτέλεσμα εικόνας για φως απο κερί;

Advertisements
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: