Αρχική > φιλοσοφία, επιστήμη > Ταξίδι στο Χρόνο…

Ταξίδι στο Χρόνο…

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

 

 

Του Νίκου Τσούλια

 

      Τις τέσσερις διαστάσεις του χώρου τις κατανοούμε καλά και τα …έχουμε καλά μαζί τους. Με το χρόνο έχουμε προβλήματα, πολλά προβλήματα πρόσληψης και γνώσης, ερμηνείας και αποδοχής. Έτσι, μπορεί ο χωροχρόνος να είναι μια ενιαία οντότητα, αλλά εμείς με τη μια του συνιστώσα έχουμε αγκάθια.

      Μπορεί βέβαια κάποιος να ισχυριστεί – και όχι αβάσιμα – ότι και με το χώρο έχουμε πρόβλημα – γιατί δεν μπορούμε να κατανοήσουμε την απεραντοσύνη του τόσο στο μικρόκοσμο όσο και στο μακρόκοσμο – και απλώς έχουμε βολευτεί με τη «μεσαία του» γήινη έκφραση. Αλλά τις άλλες του όψεις δεν τις συναντάμε κατ’ ουσία και έτσι δεν μας απασχολούν. Με το χρόνο «τα έχουμε» και γιατί δεν τον κατανοούμε αλλά και γιατί δεν ξέρουμε τι ακριβώς θέλει… Και οι μεν συνιστώσες / διαστάσεις του χώρου δεν μας προκαλούν ενόχληση και τις βιώνουμε ταυτόχρονα χωρίς κανένα πρόβλημα αλλά οι τρεις συνιστώσες / εκφράσεις του χρόνου εμφανίζονται αγεφύρωτες μεταξύ τους και μας προκαλούν ακόμα και υπαρξιακά ζητήματα.

      Και εδώ τίθενται οι σοβαρές προκλήσεις. Μπορούμε να ταξιδέψουμε στο μέλλον και στο παρελθόν, μπορούμε να διασπάσουμε την αμετάκλητη ροή του χρόνου; Ας δούμε πρώτα τι μπορεί να γίνει με το παρελθόν. Η πρόσβαση σ’ αυτό θεωρητικά είναι ανοιχτό ζήτημα. Μπορούμε να ταξιδέψουμε σ’ αυτό. Υπάρχουν οι περίφημες σκουληκότρυπες, που είναι απειροελάχιστες ρωγμές στο χρόνο. Σε κάθε δομή της ύλης υπάρχουν κενά και ρωγμές˙ μόνο που δεν μπορούν να φανούν στην κλίμακα της όρασής μας. Αφορούν τον κόσμο των ατόμων και μάλιστα ο κενός χώρος στη δομή της ύλης είναι πολύ μεγαλύτερος από το χώρο που καταλαμβάνει η ίδια η ύλη. Οι σκουληκότρυπες είναι άπειρα μικρές ρωγμές στο συνεχές του χρόνου και δεν αποτελούν σε καμιά περίπτωση δυνατότητα επίσκεψής μας στο παρελθόν. Υπάρχει κατ’ αρχήν θεωρητική δυνατότητα να ξεπεραστεί αυτό το πρόβλημα αν μεγεθύνουμε τις σκουληκότρυπες, έτσι ώστε να εισέλθει μέσα τους ο ταξιδιώτης του χρόνου.

      Αλλά ακόμα και αν αυτό επιστημονικά δεν αποκλείεται να συμβεί στο μέλλον – αυτή δεν είναι η εκπληκτική ομορφιά της επιστήμης και του ανθρώπου; -, υπάρχει ένα περαιτέρω πρόβλημα. Το ενδεχόμενο επιστροφής στο παρελθόν δημιουργεί βρόχους και εκρήξεις στο όλο σύστημα, με αποτέλεσμα να μπλοκάρεται η όλη προσπάθεια. Ο λόγος είναι απλός: δεν μπορεί να ανατραπεί η σχέση παρόντος (μετά) – παρελθόντος (πριν), γιατί σε κάθε συμβάν η αιτία προηγείται πάντα του αποτελέσματος. Και έτσι, είναι αδύνατον να επισκεφτούμε τη γέννησή μας και δεν μπορούμε να επιτύχουμε την όποια απόπειρά μας να σταματήσουμε την ανάπτυξή μας και να μην υπάρχουμε πριν φτάσουμε στην κατάσταση που προσπαθούμε να γυρίσουμε πίσω! Θα είχαμε δηλαδή ένα παράδοξο…

      Το ταξίδι στο μέλλον δεν μπορεί να αποκλειστεί˙ το αντίθετο μπορεί να συμβεί και θα συμβεί όταν η τεχνολογία μας δώσει τη δυνατότητα να κινηθούμε με ταχύτητες πλησίον εκείνες του φωτός. Εδώ είναι καθοριστική η συμβολή του μεγάλου επιστήμονα και διανοούμενου Αϊνστάιν με τις περίφημες θεωρίες του περί σχετικότητας και περί σχετικότητας του χρόνου. Ο χρόνος «έπαψε» να είναι απόλυτος – για εμάς, γατί στην πραγματικότητα πάντα ίσχυε αυτό που στη συνέχεια ανακαλύψαμε – στη μετά του Αϊνστάιν. Είναι πλέον σχετικός. Αυτό σημαίνει ότι διαστέλλεται και συστέλλεται. Έτσι ο χρόνος επιβραδύνεται σε δύο περιπτώσεις: α) κοντά σε μεγάλη ποσότητα ύλης και β) σε ταχύτητες που προσεγγίζουν εκείνες του φωτός. Ένα ρολόι δεν τρέχει το ίδιο κοντά στην πυραμίδα της Γκίζας – είναι πιο αργό – και μακριά από αυτή. Απλώς η εν λόγω διαφορά είναι πολύ μικρή, μετριέται μεν από χρονόμετρα ακριβείας αλλά δεν μπορεί να βιωθεί. Έχουμε όμως μια απτή απόδειξη περί του γεγονότος που αναφερόμαστε. Τα χρονόμετρα που υπάρχουν στους τεχνητούς δορυφόρους και μας παρέχουν την υπηρεσία του GPS – για παράδειγμα – τρέχουν διαφορετικά από αυτά που είναι στην επιφάνεια του πλανήτη μας και έτσι τα πρώτα θα πρέπει να διορθώνονται συνεχώς, αλλιώς οι πληροφορίες τους δεν είναι έγκυρες.

      Το ταξίδι στο μέλλον μπορεί να γίνει πηγαίνοντας «κοντά» σε «μαύρη τρύπα» για να βρεθούμε σε τροχιά της και πάντως όχι τόσο «κοντά», ώστε να μας καταπιεί. Για να βρεθούμε όμως στην πιο κοντινή «μαύρη τρύπα» θα πρέπει να αναπτύξουμε ταχύτητες πλησίστιες με εκείνες του φωτός. Αλλά τότε στην ουσία θα έχουμε επιλέξει τη δεύτερη εν τοις πράγμασι περίπτωση, που ήδη έχουμε αναφέρει. Ο χρόνος σ’ αυτές τις ταχύτητες επιβραδύνεται δραματικά και έτσι, όταν βρεθούμε και πάλι στη γήινη κλίμακα θα έχουμε φτάσει στο μέλλον, θα έχουμε κάνει το μέλλον παρόν! Και δεν θα έχουμε την ίδια ηλικία με το δίδυμο αδελφό μας…

Καλό μας ταξίδι!

 

 

 

 

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: