Αρχική > διηγήματα Ν. Τσούλια > Πρώτη ημέρα στο Πανεπιστήμιο

Πρώτη ημέρα στο Πανεπιστήμιο

Αποτέλεσμα εικόνας για το κτηριο Φυσικής στη Σολωνος

Το κτήριο της Φυσικής!

Του Νίκου Τσούλια

      Όχι δεν ήταν η πρώτη μέρα στο Δημοτικό σχολείο για εκείνα τα αγροτόπαιδα της δεκαετίας του 1960 η φοβερή ημέρα, η ημέρα εισόδου σε έναν άλλο κόσμο. Το Δημοτικό σχολείο το έβλεπαν και το ξανάβλεπαν γιατί ήταν δίπλα στα σπίτια τους και στο προαύλιό του έπαιζαν μπάλα όταν δεν λειτουργούσε. Το Δημοτικό σχολείο το κουβαλούσαν και κάθε ημέρα στις διηγήσεις τους τα μεγαλύτερα αδέλφια τους και οι φίλοι τους. Και όσα παιδιά είχαν μάθει να διαβάζουν πριν ακόμα πάνε στο σχολείο το επιθυμούσαν μια ώρα αρχύτερα, αφού έτσι θα έκαναν λιγότερες αγροτικές δουλειές.

      Η πρώτη ημέρα στο Πανεπιστήμιο ήταν η μέρα αλλαγής του σκηνικού στη ζωή τους. Πήγαιναν σε έναν άγνωστο για τον κόσμο του χωριού τους μέρος. Κανένας δεν μπορούσε να τους προϊδεάσει για το τι θα συναντήσουν – μόνο συμβουλές για διάβασμα και προσοχή για να μη μπλέξουν με παλιοπαρέες στην Αθήνα.

      Πήγαιναν με φόβο και δέος για να βρουν την πόρτα που θα τους οδηγούσε στα πιο φιλόδοξα σχέδιά τους, στα πιο παράτολμα όνειρά τους. Θα έφευγαν οριστικά από το μικρό χωριό τους και θα πήγαιναν πλέον στα χωράφια όποτε ήθελαν και χωρίς καμιά ανησυχία ότι θα τους κρατούσαν ολόκληρη της ζωή τους. Θα έμπαιναν στον κόσμο των επιστημόνων. Θα αποχαιρέτιζαν οριστικά τη φτώχεια και θα άλλαζαν κοινωνική θέση.

      Πριν από εκείνη τη φοβερή ημέρα το χωριό τους ήταν ο κόσμος όλος, τώρα ο κόσμος όλος γινόταν ένα χωριό. Μπορούσαν πλέον να ονειρευτούν Αμερική και Ευρώπη για περαιτέρω σπουδές χωρίς καμιά περιστολή. Το Παρίσι, το όμορφο Παρίσι, το Παρίσι των διανοούμενων και με μια Γαλλίδα πρασινομάτα έπεφτε τώρα πιο κοντά τους.

      Είχα πάει από την προηγούμενη ημέρα για να βρω πως θα πάω στο «άνοιγμα των σπουδών μου» – ήμουνα ηθοποιός επί σκηνής που έκανε πρόβα – εκεί στη Σόλωνος στο κτίριο της Φυσικής. Ρωτούσα ξανά και ξανά από τη στιγμή που κατέβηκα από το λεωφορείο της Ανθούπολης κάτω στη Βερανζέρου στην Ομόνοια και σημείωνα τους δρόμους έναν – έναν: Πειραιώς, Πανεπιστημίου, Χαριλάου Τρικούπη, Σόλωνος, δεξιά. Ήμουνα έτοιμος για τη μεγάλη ημέρα. Ένιωθα ότι είχα γίνει επιστήμονας πριν ακόμα πάρω τα βιβλία. Την κατανοούσα αυτή τη βιασύνη. Ήξερα την πηγή της, η λατρεία μου για το διάβασμα, ο μοναδικός δρόμος για τα όνειρά μου…

      Καίσαρας Αλεξόπουλος, η εμβληματική μορφή για τους πρωτοετείς της Φυσικομαθηματικής Σχολής του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου, ο πρώτος διδάξας μένει πάντα με αδρές γραμμές, χαρακιές ολόκληρες στο παλίμψηστο της μνήμης. Μάθημα πρώτο στη Μηχανική. Πρώτη φορά σε Αμφιθέατρο, πρώτη φορά καθηγητής με βοηθό, πρώτη φορά συρόμενοι πίνακες. Όλα πρώτη φορά. Το υπερχειλίζον δέος σου δημιουργεί ένα σκηνικό έκστασης και ανησυχίας. Νιώθεις ότι όλος αυτός ο φοιτητόκοσμος γνωρίζεται και ότι εσύ είσαι ο μόνος άγνωστος! Άμα είσαι από μικρό χωριό και βρίσκεσαι απευθείας στην Αθήνα όλα σου φαίνονται μαγικά και παράξενα. Οι αισθήσεις σου είναι τεταμένες και νιώθεις ότι δεν ελέγχεις την κατάσταση, ότι είσαι σε ένα ρεύμα και πρέπει να μάθεις να κινείσαι σ’ αυτή τη δυναμική ροή των πραγμάτων.

      Προσπαθείς να παρακολουθήσεις τη διδασκαλία αλλά η σκέψη σου σε έχει εγκαταλείψει. Μπορεί να είναι αλλού το σώμα σου και αλλού το πνεύμα σου; Ποιος να σου απαντήσει και ποιο μπορούσε να είναι για εσένα το νόημα της απάντησής του; Τα νέα γύρω από τον Αλεξόπουλο διαδόθηκαν αστραπιαία, ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω – χρόνια πολλά αργότερα – το πώς συνέβη. Πρώτον, αν πάρουν απουσίες οι βοηθοί του και δεν είσαι μέσα στο αμφιθέατρο, χαιρέτα το το μάθημα. Δεύτερον, πρέπει να είσαι απόλυτα βέβαιος όταν απαντάς γιατί βαθμολογεί αρνητικά – πρώτη φορά το άκουσα. «Είναι άλλο να μην ξέρεις κάτι και άλλο να νομίζεις ότι το ξέρεις», είχε κάποτε πει και διαδόθηκε αυτή η άποψή του σα φωτιά σε πευκοδάσος.

      «Τι έγινε; Όταν μπήκαμε στο Αμφιθέατρο, ανεβήκαμε πολλά σκαλιά. Τώρα γιατί είναι λιγότερα»; Κοιτούσα ολόγυρα, αλλά κανένας δεν έδειχνε ανήσυχος – μόνο εγώ στριφογύριζα για να καταλάβω τι ακριβώς συνέβη. Είχα ντροπιαστεί πριν ακόμα ρωτήσω έναν συμφοιτητή που τον διάλεξα να είναι ολομόναχος και αυτός για ευνόητους λόγους. «Βγήκαμε από την πίσω πλευρά του Χημείου, εδώ είναι η Ναυαρίνου, από μπροστά είναι η Σόλωνος», μου απάντησε – είχε καταλάβει ότι είχα χάσει τη Σόλωνος – κι έτσι ανακουφίστηκα γιατί έτσι μόνο μπορούσα να πάω μετά ανάποδα: Χαριλάου Τρικούπη, Πανεπιστημίου, Ομόνοια, Πειραιώς, Βερανζέρου, λεωφορείο, στάση φούρνου στην Ανθούπολη… Ήταν ο Χρίστος. Γίναμε φίλοι και κάναμε παρέα για πολλά χρόνια.

      Ποιος μπορεί να ισχυριστεί μετά απ’ όλα αυτά ότι η πρώτη ημέρα στο Πανεπιστήμιο δεν ήταν απόλυτα ξεχωριστή, αφού είχε στην αγκαλιά της φόβο και ανησυχία, όνειρα και φιλοδοξίες, το συναίσθημα και τη φαντασίωση σε έξαρση, το πέρασμα σε ένα άλλο φωτεινό σύμπαν;

Αποτέλεσμα εικόνας για το κτηριο Φυσικής στη Σολωνος

Αποτέλεσμα εικόνας για το κτηριο Φυσικής στη Σολωνος

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: