Αρχική > φιλοσοφία, κοινωνία > Η βασιλεία του μίσους

Η βασιλεία του μίσους

amare-habeo:

Carry Hauser (Austrian, 1895 – 1985)
In the Garden (The sick woman) (Im Garten“ (Die Kranke)),  1922
Watercolour on paper, 35,2 × 27,7 cm

 

Carry Hauser (Austrian, 1895 – 1985), In the Garden (The sick woman) (Im Garten“ (Die Kranke)),  1922

Του Νίκου Τσούλια

 

      Είναι το κυρίαρχο συναίσθημα στην ιστορία του ανθρώπου. Είναι μια μορφή ψυχικής ασθένειας! Το μίσος βασιλεύει εδώ και χιλιάδες χρόνια σ’ όλες τις κοινωνίες, σ’ όλους τους πολιτισμούς. Τόσο οι θεσμοί των ανθρώπων όσο και οι ίδιοι οι άνθρωποι ως προσωπικότητες χαρακτηρίζονται απ’ αυτό. Οι συνεχείς πόλεμοι που έχουν καταστρέψει τις ζωές δισεκατομμυρίων ανθρώπων (!) και η πείνα και η εξαθλίωση ως απόρροια ανισοτήτων και αδικιών που διατρέχουν τις πορείες όλων των λαών είναι η σκιά της παρατεταμένης βαρβαρότητας του μίσους που δεν λέει να σταματήσει.

      Οι θρησκείες – που δήθεν ευαγγελίζονται την αγάπη και την αλληλοκατανόηση – έχουν γίνει μαζικές μηχανές συνεχούς δημιουργίας φανατικού μίσους για κάθε αλλόδοξο. Η μισαλλοδοξία και ο φονταμενταλισμός είναι κυρίως δικά τους τερατουργήματα. Έχουν βάψει τις εκκλησίες τους με αίμα. Τα κράτη και τα έθνη έχουν φτιάξει τα σύνορά τους με φράχτες και συρματοπλέγματα για να αποτρέψουν ακόμα και τα πιο φοβισμένα «βήματα» των κατατρεγμένων προσφύγων και μεταναστών, λες και έχουν τη δυνατότητα να βρουν καταφύγιο σ’ άλλο πλανήτη. Όλες οι μορφές εξουσίας – όπου γης και όπου χρόνου – θεμελιώνονται πάνω στην έχθρα τους για τους πολίτες προσπαθώντας να τους μετατρέψουν σε υπηκόους τους και μόνο.

      Η σφαίρα της πολιτικής αντί να αναδεικνύει τις κοινωνικές αλλά και τις διαπροσωπικές σχέσεις με πνεύμα δημιουργικότητας και αλληλοκατανόησης διαμορφώνει το όλο σκηνικό της με χολή μίσους και απόλυτης καταστροφής κάθε αντιπάλου. Είναι γνωστό το πόση έχθρα τρέφουν οι πολιτικοί ακόμα και εντός του ίδιου κόμματος με μοναδικό δέλεαρ τη νομή κάποιας μορφής εξουσίας. Οι κοινωνικοί θεσμοί και τα μαζικά κινήματα αντί να προάγουν την αλληλεγγύη – την οποία αναδεικνύουν θεωρητικά ως ύψιστη αξία –, προάγουν τη στείρα αντιπαράθεση και την προσωπική απαξίωση μεταξύ των παραταξιακών ρευμάτων και μεταξύ των ανθρώπων που τα αποτελούν. Συχνά δε θεωρούν αυτή την απαξίωση ως συστατικό στοιχείο της ταξικής πάλης και των κοινωνικών συγκρούσεων!

      Αλλά το μίσος δεν κυριάρχησε και μεταξύ των επαγγελματικών ομάδων και των κοινωνικών στρωμάτων σ’ όλη την περίοδο της σημερινής κρίσης και προφανώς και στις προ της κρίσης εποχές; Κάθε φορά που οι κυβερνήσεις περιέκοβαν ιδιαιτερότητες και προνόμια από έναν επαγγελματικό κλάδο όλοι οι άλλοι χαιρόμαστε και θέλαμε το μαχαίρι να πάει πιο βαθιά. Η στείρα και απαξιωτική αντιπαράθεση και η κακία επικράτησαν και επικρατούν στις συζητήσεις μας. Το κρατούν σχήμα είναι «όλοι εναντίον όλων», άνεργοι εναντίον εργαζομένων, κάθε κλάδος εναντίον όλων των άλλων κλάδων, ιδιωτικός τομέας εναντίον του δημόσιου, οι καλοπληρωτές εναντίον των κακοπληρωτών κλπ Το μίσος υπήρξε και το πιο ουσιαστικό υπόστρωμα που επώασε και γέννησε το αυγό του φιδιού. Τόσο μίσος που βγήκε και βγαίνει στους κόλπους της κοινωνίας μας θέλει να εκφραστεί πολιτικά, θέλει την απόλυτη μορφοποίησή του, την εκδήλωση της βίας του, που είναι και το τελικό στάδιό του! Γιατί αναρωτιόμαστε ως προς την εμφάνιση του φασιστικού τέρατος της «Χρυσής Αυγής»;

      Το μίσος είναι ζωντανό και στις διαπροσωπικές μας σχέσεις. Μισούμε όποιον έχει περισσότερα χρήματα και περισσότερη περιουσία, όποιον έχει την υγεία του όταν εμείς είμαστε άρρωστοι, όποιον έχει παιδί που σπουδάζει σε καλύτερη σχολή από τη σχολή του δικού μας παιδιού, όποιον κερδίζει σε ένα τυχερό παιχνίδι, όποιον ανέρχεται πιο γρήγορα και πιο αποτελεσματικά από εμάς στον επαγγελματικό ή στον κοινωνικό ή στον πολιτικό στίβο, όποιον κάνει λαμπρές σπουδές και έχει επιστημονική καταξίωση στο εξωτερικό κλπ κλπ Ακόμα και μέσα στους κόλπους της οικογένειας δεν εμφιλοχωρεί το μίσος που εκδηλώνεται με φοβερή ευκολία μεταξύ των αδελφών με αφορμή τα κληρονομικά;

      Το μίσος δεν πέφτει από τον ουρανό – έρχεται ως απόλυτη φυσική συνέπεια του φοβερού ελλείμματος της αγάπης και της αλληλεγγύης από την κοινωνία. Δεν αγαπάμε τον άνθρωπο δηλαδή δεν αγαπάμε ούτε τον εαυτό μας – γιατί τελικά περί αυτού πρόκειται. Δεν έχουμε συνειδητοποιήσει τη φοβερή αξία της αγάπης στη ζωή μας και την έχουμε περιορίσει εκεί που ούτως ή άλλως βιολογικά και σε άλλα είδη πέραν του ανθρώπου εμφανίζεται, στην αγάπη των παιδιών μας και των πολύ κοντινών μας ανθρώπων! Δεν γνωρίζουμε την απελευθερωτική κοινωνική και προσωπική δύναμη και την πολιτισμική δημιουργικότητα της αγάπης. Δεν έχουμε περάσει στον πραγματικό εξανθρωπισμό του είδους μας ούτε και στην ουσιαστική ιστορία μας – είμαστε ακόμα στην προϊστορία του ανθρώπινης εξέλιξης.

      Αλλά υπάρχουν και ισχυροί θύλακες της αγάπης. Υπάρχουν η τέχνη, η επιστήμη, ο αθλητισμός που αποδιώχνουν κάθε σκιά μίσους και καλλιεργούν τη συναδέλφωση λαών και ανθρώπων. Υπάρχουν άνθρωποι  που έχουν κατακτήσει το νόημα της ζωής, που δεν είναι τίποτα άλλο από το βασίλειο της αγάπης, και νοιάζονται και αγαπούν τον άνθρωπο, κάθε άνθρωπο!

thunderstruck9:

Ola Billgren (Swedish, 1940-2001), Untitled, 1997. Oil on canvas, 27 x 27 cm.

Ola Billgren (Swedish, 1940-2001), Untitled, 1997

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: