Αρχική > διηγήματα > Επίλογος

Επίλογος

image

Eduartd Cortes

 

Της Εριφύλης

 

Βγήκανε από το γωνιακό καφέ κι έτρεξαν βιαστικά απέναντι διασχίζοντας την πολύβουη λεωφόρο. Σκοτείνιαζε με ρυθμό νωχελικό, έβρεχε πεισματικά! Κρατώντας την σφιχτά από το χέρι χώθηκαν μέσα στη στοά του εμπορικού κέντρου, για να προφυλαχτούν.

Να προφυλαχτούν από τη βροχή ή από το τέλος τους… άραγε; «Σι σι,σι, σι…», σιγοτραγουδούσαν οι παιχνιδιάρικες σταγόνες καθώς έπεφταν πάνω στη μεταλλική οροφή και στο πεζοδρόμιο των βιαστικών βημάτων! «Εσύ, εσύ, εσύ…» μετέφραζε εκείνη! Πρόφαση αυτή η βροχούλα για το «λίγο ακόμα τους»… Προσπαθούσε να εστιάσει το βλέμμα της στην ανιαρή ζωή των χρυσόψαρων μέσα στο ενυδρείο μιας βιτρίνας· μάταια όμως. Ήξερε πως ποτέ δε θα τον χορτάσει! Ατελεύτητη η επιθυμία της. Τα δευτερόλεπτα καθώς κυλούσαν στο απειλητικό, μεγάλο ρολόι της στοάς, «πυροβολούσαν» αλύπητα τον χρόνο που τους απέμενε.

Άδειαζε βασανιστικά η κλεψύδρα τους: Εκείνος την κοίταζε με το γκρίζο βλέμμα του και της ξέσφιγγε το χέρι αιώνια τελεσίδικα! Πόσο είχε αλλάξει! Η βροχή όλο και συνέχιζε τον παρηγορητικό της μονόλογο… Σταλαγματιές πυκνές, έκαναν σύλλογο στους αναμμένους φανοστάτες του δρόμου. Ριπές που διαπερνούσαν το φως! Στα μεγάλα της μάτια άρχιζε να ανεβαίνει το κύμα των δακρύων της, αλλά ήλπιζε πως το φράγμα των βλεφάρων της θα τα συγκρατούσε. Δοκίμαζε την ανώφελη γενναιότητά της και σκεφτόταν πως κανένα τέλος δεν έρχεται μόνο του…!

«Να γράψεις κάτι όμορφο και βροχερό σήμερα», αποφάσισε επιτέλους να της πει εκείνος κάνοντας χίλια θρύψαλα τη σιωπή τους. Το άκουσε σαν προσταγή αυτό, αν και στη δική του φωνή είχε απόχρωση προτροπής. Τον αγαπούσε! Από το μυαλό της πέρασε μια σκέψη για να τη σώσει από τη στιγμή που είχε αρχίσει να την καταβροχθίζει: Εκείνος θα θυμάται τουλάχιστον πως είχε το χάρισμα να γράφει όμορφα. Ήταν ο πρώτος που την άκουγε να του διαβάζει τους στοχασμούς της, ήταν ο εκλεκτός της! Καθώς έφευγε, του χάρισε το ύστατο χαμόγελό της, γλυκόπικρο και με εσάνς νοσταλγίας! Χωρίς κανένα απολύτως αντάλλαγμα… και χάθηκε στο ανώνυμο πλήθος .

Ήρθε η ώρα πια, το κύμα των δακρύων που καιροφυλακτούσαν μέσα στα μάτια της, να σπάσει το φράγμα και να ξεχυθεί ελεύθερο και λυτρωτικό! Οι στίχοι της αγαπημένης της ποιήτριας θρηνούσαν στον νου της: «Ο έρωτας, στα δάχτυλα μετριέται του ενός χεριού, μα ο θάνατός του θέλει μέτρημα;».

 

image

Eduartd Cortes

Κατηγορίες:διηγήματα Ετικέτες: , ,
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: