Αρχική > κοινωνία > Συζητώντας για τις Γενικές Συνελεύσεις

Συζητώντας για τις Γενικές Συνελεύσεις

GRIMMER_Abel_Spring

GRIMMER, Abel_Spring

 

 

Του Νίκου Τσούλια

 

      Απορώ αν υπάρχουν άλλες κοινωνικές λειτουργίες τόσο δημιουργικές και τόσο γοητευτικές όσο οι Γενικές Συνελεύσεις των εργαζόμενων και των διάφορων επαγγελματικών κλάδων. Εδώ αναδύεται η ομορφιά και η δύναμη της συλλογικότητας και γίνονται οι αντιπαραθέσεις ιδεών και αντιλήψεων, οι καταθέσεις προτάσεων και σχεδίων επί διάφορων ζητημάτων κάθε εργασιακού χώρου αλλά και η παραταξιακή διαπάλη και κυρίως οι συνθέσεις και οι συγκλίσεις στους κοινούς στόχους και στον κοινό αγώνα.

      Η συνάθροιση των εργαζόμενων σε έναν χώρο με συγκεκριμένο κάθε φορά περιεχόμενο και με σαφείς στόχους για να διεκδικήσουν λύσεις στα προβλήματά τους και να προωθήσουν ευρύτερες επαγγελματικές και κοινωνικές επιδιώξεις αποτελεί μια κορυφαία πράξη, όπου η συλλογική δράση και η κοινή στάση και συμπεριφορά συνδέονται με τον αγώνα κάθε επαγγελματικού χώρου για να βελτιώσει τις συνθήκες άσκησης της εργασίας αλλά και να προάγει το κοινωνικό κράτος και το κράτος δικαίου.

      Η προετοιμασία για να εμφανιστείς σε μια Γενική Συνέλευση πάντα είχε συγκεκριμένα στοιχεία. Πρέπει να είσαι καλά καταρτισμένος για τα θέματα που θα συζητηθούν, να γνωρίζεις τις θέσεις των άλλων παρατάξεων και τα (όποια) αδύνατα σημεία τους και κυρίως να παρουσιάσεις στοιχεία, ιδέες και προτάσεις που θα έχουν την απόλυτη δική σου προσωπική σφραγίδα. Με λίγα λόγια πρέπει να διεισδύσεις με τον πιο ορθολογικό και πιο αποτελεσματικό τρόπο στις σκέψεις και στις επιθυμίες εκείνων των μελών της Συνέλευσης που δεν είναι εξ ορισμού δεδομένοι στα παραταξιακά σχήματα. Αυτή είναι και η μεγάλη πρόκληση.

      Αλλά για να επιτύχεις αυτό δεν απαιτείται μόνο καλή ρητορική. Χρειάζεται να κινηθείς με κουλτούρα που θα εκπέμπει μια όμορφη μορφωτική ακτινοβολία, ενώ παράλληλα θα πρέπει να εκφράζεσαι με μετριοπάθεια και σχετικότητα, να αποφεύγεις δηλαδή οποιαδήποτε μορφή αλαζονείας. Ιδιαίτερα για την περίπτωση του εκπαιδευτικού κινήματος, η μετριοπάθεια και η βαθιά πνευματική καλλιέργεια διαμορφώνουν το πιο δυναμικό «υλικό», το πιο εύφορο έδαφος για να επηρεάσεις τις απόψεις των συναδέλφων σου. Προφανώς σήμερα αλλά και παλιότερα δεν έχει πλέον κανένα ενδιαφέρον το «πέρασμα» της αντίληψης της παράταξής σου, όταν τα προβλήματα είναι τόσο οξυμένα και οι δυσκολίες επίλυσής τους φοβερά δύσκολες.

      Στα φοιτητικά θρανία στα χρόνια της πρώιμης Μεταπολίτευσης, όπου η πολιτικοποίηση αλλά και η κομματικοποίηση γνώριζε «ημέρες δόξας», το να μιλήσεις στη Γενική Συνέλευση ήταν μεγάλη τιμή και σου προσέδιδε ιδιαίτερη αίγλη ακόμα και στις φοιτητικές παρέες. Τότε δεν υπήρχαν τα τόσα και τόσα παρακμιακά προβλήματα που ταλαιπωρούν σήμερα το φοιτητικό κίνημα. Βέβαια, για να μην ωραιοποιούμε κάθε νεανική μας αναφορά, και τότε υπήρχε η καταδυνάστευση της «διαδικασίας για τη διαδικασία» και το άγχος και ο στείρος πατριωτισμός για να περάσουμε τη γραμμή της παράταξης ή και του κόμματος, αλλά η Συνέλευση είχε πάντα κάποιο συγκεκριμένο αποτέλεσμα που γινόταν αποδεκτό και σεβαστό, ενώ σήμερα οι φοιτητικές παρατάξεις έχουν διαλύσει και το θεσμό της πάλαι ποτέ περίφημης ΕΦΕΕ, ενώ δεν συμφωνούν ούτε καν στα εκλογικά αποτελέσματα.

      Βέβαια και οι Συνελεύσεις των εργαζόμενων σήμερα παρουσιάζουν προβλήματα και δυσκολίες. Και πρώτα – πρώτα η έλλειψη μαζικότητας είναι το πιο αδύνατο σημείο της συλλογικής δράσης, γιατί λείπει το συστατικό στοιχείο της νομιμοποίησής της, η πλειοψηφική αναφορά. Το δεύτερο σημείο, που κατά τη γνώμη μου είναι άκρως αρνητικό, είναι ο στείρος βερμπαλισμός και η δημαγωγία. Δυστυχώς σ’ όλη την περίοδο της κρίσης που βιώνουμε αναπτύχθηκε ο μανιχαϊκός λόγος και η δημιουργία στρατοπέδων «καλών – κακών».

      Οι αναλύσεις δεν θα μπορούσαν να μην έχουν έντονο χρώμα ταξικότητας και προσεγγίσεων ακόμα και επί διεθνούς πεδίου, αφού και η ευρωπαϊκή θεσμική διάσταση της χώρας αλλά και το όλο «σχήμα» των δανειστών ήταν εκτός εθνικού πλαισίου και σε παγκόσμια κλίμακα. Αλλά απ’ αυτό το αναγκαίο σημείο μέχρι την απόλυτη οριοθέτηση του λόγου μας σε λογικές: «εγώ και η παράταξή μου κατέχουν την αλήθεια και τη λύση των προβλημάτων και όλοι οι άλλοι κινούνται στο εχθρικό έδαφος», υπάρχει φοβερά μεγάλη απόσταση και φάνηκε από την ίδια τη ζωή, όπως συνήθιζε να λέει ο αείμνηστος ηγέτης του Κ.Κ.Ε. Χαρίλαος Φλωράκης.

      Ίσα – ίσα σήμερα απαιτείται η πιο μεγάλη ενότητα και σύνθεση των απόψεων, άλλως υπονομεύεται η ουσία της Γενικής Συνέλευσης. Γιατί κάθε μορφή συλλογικότητας προϋποθέτει σύνθεση των θεωρήσεων και δεν θα μπορούσε ποτέ να υπάρχει κανένας τρόπος επιβολής της δικής μας άποψης επί των άλλων. Άλλωστε, ένα στοιχείο της ομορφιάς της συλλογικότητας είναι να μπορείς να τροποποιείς τη δική σου θεώρηση.

 

kundst:

Henri Matisse (Fr. 1869-1954)
Portrait of Barones Gourgaud (1924) 
Oil on cancas (81x65 cm)Musee National d’art moderne

Henri Matisse (Fr. 1869-1954), Portrait of Barones Gourgaud (1924)

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: