Αρχική > πολιτισμός > Τι μπορεί να είναι ένας πίνακας…

Τι μπορεί να είναι ένας πίνακας…

Φωτογραφία της Παναγιώτα Ζώη.

Παναγιώτα Ζώη

Του Νίκου Τσούλια

     Η τέχνη ήταν από τις πρώτες απόπειρες εξανθρωπισμού του ανθρώπου, κατανόησης της πραγματικότητας και ερμηνείας του κόσμου. Οι βραχογραφίες στα σπήλαια των πολύ μακρινών προγόνων μας είναι πρωτόλεια σκιρτήματα επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων, τα πρώτα βήματα έκφρασης του εσωτερικού τους κόσμου.

     Η τέχνη είναι δημιουργία και αναζήτηση, ανάγκη ψυχική και έρευνα πνευματική. Από τις παιδικές ζωγραφικές μέχρι τα κορυφαία δημιουργήματα του παγκόσμιου πολιτισμού η ίδια πηγή εκφραστικότητας του ανθρώπου είναι, το ίδιο παιχνίδι εκδηλώνεται. Όπως κάθε άνθρωπος θέλει κατακτήσει το γλωσσικό σύμπαν, να μιλήσει και να αφηγηθεί, να επικοινωνήσει και να κοινωνικοποιηθεί, έτσι θέλει να δημιουργεί σε όλη του τη ζωή, να υπηρετεί την τέχνη, την αυτοπραγμάτωσή του.

Ένας πίνακας ζωγραφικής είναι έκφραση συναισθήματος, κατάθεση ψυχής, απόπειρα βαθιάς ερμηνείας του κόσμου όχι μέσα από τη γωνιά του παρατηρητή αλλά με την προσπάθεια του μετασχηματιστή αυτού του κόσμου, γιατί μόνο μέσα από τη δημιουργία και τη μεταμόρφωση των φαινομένων και των γεγονότων μπορείς να τα κατανοήσεις, να δώσεις τη δική σου άποψη.

     Ένας πίνακας ζωγραφικής για να είναι τέχνη πρέπει να σου γεννάει την επιθυμία να πεις κάτι για αυτόν, να συνδιαλαγείς με το δημιουργό του χωρίς να ξέρεις τίποτα γι’ αυτόν, χωρίς να γνωρίζεις τι θέλει να πει… Και δεν σε νοιάζει. Γιατί δεν είναι γλωσσικό παιχνίδι ούτε κάποιου είδους συμφωνία μεταξύ δύο ανθρώπων. Είναι μια συνάντηση της φαντασίας τους και των αναζητήσεών τους. Είναι μια απόπειρα δημιουργίας ενός ξεχωριστού κάθε φορά κώδικα, που συνδιαμορφώνεται και από τους δύο…

     Μπορεί να υπάρχει αξιολογική κλίμακα για την αξία ενός πίνακα, όπως σε κάθε πνευματικό έργο του ανθρώπου. Όμως, από τη στιγμή που σου δημιουργεί ένα ψυχικό σκίρτημα και σου γεννάει την επιθυμία να πεις κάτι για αυτόν, «νομιμοποιείται» στη δική σου συνείδηση να τον ερμηνεύεις, να τον θαυμάζεις, να τον απολαμβάνεις. Και άλλοτε είναι το ίδιο το θέμα, η ιδέα του καλλιτέχνη και άλλοτε η τεχνοτροπία ή και τα δύο που σου ανοίγουν τη δυνατότητα μιας νέας θέασης του εαυτού σου – γιατί τελικά περί αυτού πρόκειται, όλα εκεί καταλήγουν στη μεγάλη κοίτη της αυτογνωσίας.

     Όλοι αυτοί οι συλλογισμοί ήρθαν και με επισκέφτηκαν από τον πίνακα της συναδέλφου Παναγιώτας Ζώη. Ήδη ο μισός δρόμος έχει διανυθεί, η ανάγκη να μιλήσω για την τέχνη και τη ζωγραφική προκλήθηκε από το έργο της. Ο άλλος μισός δρόμος δεν είναι μισός, γιατί ποτέ δεν ξέρεις το τέλος του. Κάθε φορά που στοχάζεσαι με αφορμή έναν πίνακα νέα στρώματα στοχασμού αποκαλύπτεις… Όταν ένας πίνακας βλέπει το φως, φεύγει από την εστία του δημιουργού του. Ταξιδεύει χωρίς κανένας να μπορεί να βρει που ακριβώς είναι.

     Πόρτες ή πύλες δεν έχει σημασία τι είναι. Νιώθεις με έναν εικαστικό συμβολισμό το πεδίο της πραγματικότητας που ποτέ δεν φανερώνεται ολόκληρο. Κάθε θέασή του, κάθε κατάκτησή του οδηγεί σε κάτι άλλο. Κάθε ερμηνεία σε παραπέμπει σε όλο και μια νέα αναζήτηση. Κάθε πύλη οδηγεί σε κάτι άλλο, και αυτό είναι ατέρμονη διαδικασία – ανεξάρτητα από το αναγκαστικά πεπερασμένο του χώρου του πίνακα. Μια νέα γνώση ανοίγει το δρόμο σε μια άλλη. Η έρευνα και η αναζήτηση είναι μόνιμα στοιχεία της σκέψης και της ζωής. Δεν μπορείς να αρκεστείς στο υπάρχον, γιατί το υπάρχον παύει να υπάρχει άπαξ και ιδωθεί· ήδη έχει μεταμορφωθεί είναι κάτι άλλο.

     Περίκλειστος χώρος… Πεπερασμένη κάθε φορά η κατανόηση του Κόσμου. Κάθε γνώση είναι σχετική. Αλλά έχει την αξία της, γιατί συμμετέχει και συνεργεί στο αέναο παιχνίδι της Γνώσης. Δεν υπάρχει τελική γνώση. Δεν υπάρχει απόλυτη αλήθεια. Οποία δουλεία αν υπήρχαν…

     Παιχνίδι με το φως… Τα χρώματα δεν απευθύνονται στις αισθήσεις. Υπηρετούν την ανάγκη της αναζήτησης, της διαρκούς αναζήτησης. Κάθε απόχρωση και άπειρες συχνότητες που πρέπει να τις ανοίξεις σαν βεντάλια για να βρεις τον πυρήνα του στοχασμού. Παιχνίδι με το φως… Αλλά το φως δεν είναι γνώση, η πρώτη γνώση και η γένεση του Κόσμου, με αυτό δεν κατανοούμε τα πάντα από τις ακρώρειες του Σύμπαντος μέχρι κάθε εκδήλωση της πραγματικότητας;

     Να τι είναι ένας πίνακας πολύ ξεχωριστός, ένα δημιούργημα που σου δίνει μια ιδιαίτερη έκφραση ομορφιάς και στοχασμού.

Φωτογραφία της Παναγιώτα Ζώη.

Παναγιώτα Ζώη

Κατηγορίες:πολιτισμός Ετικέτες: , , ,
  1. streetgarb
    09/08/2018 στο 1:12 ΜΜ

    Λιγακι αστειο:
    New evidence links retired couple to the theft of a $160 million de Kooning that was found in their bedroom.
    🙂

  2. streetgarb
    09/08/2018 στο 4:35 ΜΜ

    Ενσδ πινακας οπως κ καθε εργο τεχνης δεν ρ ειναι και το απτο φαινομενο του δημιουργου του;:) η «αθανασια» του κατα ενα τροπο;:)

  3. N.T.
    09/08/2018 στο 6:04 ΜΜ

    Προφανώς είναι ένα αιώνιο …ίχνος του από την παρουσία του στη ζωή!

  1. 09/08/2018 στο 1:03 ΠΜ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: