Αρχική > διηγήματα Ν. Τσούλια > Πρόδωσες το θεϊκό κάλεσμα!

Πρόδωσες το θεϊκό κάλεσμα!

Lovers - original oil figurative painting -- Connie Chadwell

Connie Chadwell

Του Νίκου Τσούλια

 

      Δεν μπορείς να αφήνεις το δρόμο προς την ομορφιά, που τόσο γενναιόδωρα σου δόθηκε – όντας εσύ μέσα στους λιγοστούς ανθρώπους που ευνοήθηκαν από το σύμπαν του φτερωτού θεού. Δεν μπορείς να εγκαταλείπεις το ταίρι σου που μαζί του έφτιαξες το πιο ωραίο όνειρο της ζωής σας, το μόνο όνειρο που σε ανεβάζει στα ουράνια – όντας εσύ γήινος που κατακτά μια ουτοπία.

      Δεν μπορείς να καταστρέφεις ένα ολόκληρο φωτεινό στερέωμα, γιατί δεν ήταν μόνο δικό σου – το είχες συνδημιουργήσει με το είδωλό σου – και από πουθενά δεν μπορείς να αφαιρέσεις το δικό σου «μισό», γιατί δεν υπάρχει μισό, γιατί είναι το μόνο «όλον» που δεν τεμαχίζεται. Δεν μπορείς να αφήνεις μόνο του το πρόσωπο της απόλυτης ομορφιάς, για να συνεχίσει το δρόμο, γιατί δρόμος πλέον δεν υπάρχει ούτε πίσω μπορεί να γυρίσει. Δεν το επιτρέπει το θαυμαστό κοινό δημιούργημα. Και εσύ έχεις χάσει πια το δρόμο του έρωτα, δεν έχεις κανέναν σκοπό αφού «έχουν χορταριάσει οι δρόμοι του πόθου σου» (Α. Μπρετόν, Ο τρελός έρως).

      Δεν υπάρχουν δικαιολογίες και το ξέρεις πολύ καλά – μην προσπαθείς να ξεγελάσεις τον εαυτό σου. Μην δίνεις εξηγήσεις δεν αφορούν την ομορφιά του έρωτα˙ γιατί κάνεις δεύτερη απάτη. Από τη στιγμή που βρέθηκες στο ξέφωτο της αγάπης δεν μπορείς παρά να νιώσεις το δέος, το κάλλος, τη μέθη και να αφεθείς στο στροβιλισμό της ευτυχίας, γιατί σου δόθηκε με μιας το νόημα της ζωής.

      Είναι προδοσία να καταστρέφεις το δημιούργημα του Έρωτα. Γιατί είναι ιερή δωρεά και κάθε αμφισβήτησή της είναι ύβρις. Θα πληρώσεις σκληρά την απρέπεια προς το θείο. Η καρδιά σου θα είναι μόνιμα στον έρωτά της, θα βλέπεις πάντα με τα μάτια της ψυχής σου την εικόνα της, θα υποφέρεις σ’ όλη σου τη ζωή. Και μην προσπαθήσεις να ξαναζητήσεις την εύνοια του φτερωτού θεού, η προδοσία δεν συγχωρείται εδώ – δεν είναι η κλασική θρησκεία των άλλων θεών, που με την ομολογία του λάθους εξαγνίζεσαι.

      Δεν είχες κανένα δικαίωμα να καταστρέψεις την αίσθηση του έρωτα και της ομορφιάς σε κανέναν άνθρωπο – πόσο μάλλον στο ιερό για σένα πρόσωπο. Δεν είχες κανένα δικαίωμα να δηλητηριάσεις την ψυχή του λατρευτού σου προσώπου, να του αφαιρέσεις ολοκληρωτικά κάθε αίσθηση γοητείας της ζωής του.

      Δεν σε σώζει καμιά τιμωρία, γιατί η ύβρις είναι συνεχής. Και το ξέρεις, το βιώνεις. Έχεις το δικό σου βράχο να πετάς ξανά και ξανά προς τα πάνω. Και το σισύφειο μαρτύριό σου είναι ακόμα πιο οδυνηρό από εκείνο του μυθικού βασιλιά που προσπάθησε άπαξ να ξεγελάσει τους θεούς – εσύ προδίδεις κάθε στιγμή το είδωλό σου και τον μοναδικό ανθρώπινο θεό, τον έρωτα. Δεν άκουσες τον Γκαίτε στο Βέρθερο, γιατί θα μπορούσε να συνειδητοποιήσεις πριν είναι αργά ότι «εμείς οι ίδιοι είμαστε δαίμονες του εαυτού μας και μόνοι μας εξοριζόμαστε από τον παράδεισό μας».

      Γιατί θέλεις να τη δεις, τι μπορείς να της πεις; Βλέπεις και βιώνεις την προδοσία γιατί είναι προδοσία και του εαυτού σου και δεν ξέρεις πού να πατήσεις και πού να στερεωθείς. Παραμιλάς διαρκώς και αενάως και θέλεις να παραμιλάς και φωναχτά, όποτε σου δίνεται ευκαιρία, για να ακούσεις εσύ το παραμιλητό σου και να καμώνεσαι ότι βρήκε αποδέκτη εκείνη, τη γλυκιά σου ύπαρξη. Δεν μπορείς να ονειρευτείς τίποτα πια, εδώ και χρόνια πολλά. Το όνειρό σου είναι η μορφή της. Είναι το όνειρο που πρόδωσες. Δεν μπορείς να πεις το «σ’ αγαπώ» και αυτό είναι η ανοιχτή πληγή της καρδιάς σου.

      Κάθε τραγωδία του ανθρώπου ζητάει κάθαρση. Όμως πρόκειται για εκείνη την τραγωδία που προκαλείται μεν από τον άνθρωπο αλλά είναι έξω από τα δικά του όρια – έχουν βάλει χέρι και δυνάμεις από τον κόσμο των υπερφυσικών δυνάμεων. Εσύ δεν έχεις αυτή τη δυνατότητα. Μη ζητάς λύτρωση. Προσπαθείς να απαλύνεις τον πόνο σου με φαντασιώσεις, αλλά και εκεί το πεδίο είναι ναρκοθετημένο με πιο πυκνό τρόπο.

      Πού να πατήσεις, όταν κάθε απόπειρα ονειροπλασίας σου ταξιδεύει αμέσως στο είδωλό της. Το ιερό όνειρο του έρωτα δεν μπορεί να βεβηλωθεί και όποιος αποπειραθεί να το κάνει τον ρουφάνε τα μαύρα σκοτάδια της αβύσσου. Αρνήθηκες το θεϊκό κάλεσμα. Πώς μπορείς να εξιλεωθείς όταν σε επέλεξε ο θεός του έρωτα για να σου δώσει το ιερό χρίσμα και εσύ το πρόδωσες;

 

Πριν σε γνωρίσω τίποτα δεν ήταν
δικό μου: όλο βολόδερνα στους δρόμους:
τίποτα αξία και όνομα δεν είχε…

Π. Νερούδα, Εκατό ερωτικά σονέτα

 

https://www.pinterest.com/pin/283163895291954834/

Κατηγορίες:διηγήματα Ν. Τσούλια Ετικέτες: ,
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: