Αρχική > πολιτισμός > Φωτεινή Στεφανίδη: «Σπιτάκι και αλφαβητάρι, θυμάρι και βοριάς»

Φωτεινή Στεφανίδη: «Σπιτάκι και αλφαβητάρι, θυμάρι και βοριάς»

Αποτέλεσμα εικόνας για foto autumn

Σεπτέμβριος 11, 2017

 

του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

http://www.presspublica.gr/fotini-stefanidi-spitaki-ke-alfavitari-thymari-ke-vorias/

« (…) Να σε στείλω σχολείο στην Ιωνία
Να μάθεις μανταρίνι και άψινθο (…)»

Οδυσσέας Ελύτης, «Το Φωτόδεντρο και η Δέκατη Τέταρτη Ομορφιά»

«Το φθινόπωρο μπήκε βιαστικά εκείνη την πρώτη χρονιά του σχολειού, την πρώτη Δημοτικού. Τα παιδιά είχαν μπει μέσα για το μάθημα, εγώ πάλευα έξω με τη λάσπη της βροχής. “Θα χτίσω ένα σπιτάκι”, έλεγα μέσα μου, και δωσ’ του. Το πρέκι της πόρτας -ένα κομμένο κλαράκι ελιάς- το είχα βρει από την προηγούμενη, όπως και τη στέγη -φλούδες απ’ τον ευκάλυπτο της πάνω αυλής, αυτής των εξομολογήσεων- και τις περισσότερες πέτρες τις είχα μαζέψει κι αυτές». Δυο λόγια για την πρώτη Δημοτικού της Φωτεινής, 1ο Δημοτικό Σχολείο Ηρακλείου Αττικής, Σεπτέμβρης 1967.

Και το ‘χτισες;

Είχα κρύψει τα υλικά …οικοδομής μαζί με την σπάτουλα του γλυκού και τα εργαλεία κουταλοπίρουνα πίσω από το μεγάλο πεύκο στην άκρη του κήπου πριν βρέξει. Τότε βλέπεις δεν είχε χτιστεί το δεύτερο σχολείο δίπλα στο παλιό (γωνία Σοφίας και Νεότητος), το Ηράκλειο ήταν χωριό ακόμη, τα παιδιά ήταν λίγα. Και είχαμε την ευλογία να παίζουμε στο διάλειμμα σ’ ένα δασάκι, μπορεί να είχε και καμιά εικοσαριά πεύκα τώρα που το σκέφτομαι. Βγήκε λοιπόν η δασκάλα στο παράθυρο και -πόσο απαλά- με φώναξε. «Έλα μέσα που βρέχει κι έχουμε αρχίσει, και θα το τελειώσεις, θα σ’ αφήσω, σ’ το υπόσχομαι. Και δεν θέλεις και βοήθεια, βρε κοριτσάκι μου». Μαζεύω το αλφαβητάρι που το είχα οδηγό και μπαίνω χωρίς να φεύγουν από το μυαλό τα δεντράκια από φουντίτσες πεύκου που θα έβαζα στο τέλος.

Το αλφαβητάρι;

Έτσι ήταν το αλφαβητάρι μας. Μας έμαθε μήλο και μηλαράκι. Μας έμαθε θυμάρι και βοριά, γκιώνη και φεγγάρι, σύκο και ψαράκια στο τηγάνι, βασιλικό και θάλασσα, χελιδόνι και χρυσόμυγα. Μας έμαθε τζάκι και γωνιά, κοχύλι και αχινό, κι ακόμη πώς να χτίζουμε ένα σπιτάκι, πώς να χτίζουμε τη ζωή μας.

Και τι άλλο;

Και ίσως, όχι ίσως, σίγουρα, μας έμαθε μόνο από τις ζωγραφιές του ν’ αγαπήσουμε την τέχνη, και μας ελευθέρωσε να στήνουμε το δικό μας αλφαβητάρι εδώ, σ’ αυτόν τον τόπο, με τα δικά του γιασεμιά, κυκλάμινα και κεραμίδια, το μελάτο αβγουλάκι του πρωινού, τα παπουτσάκια που πήραν το σχήμα από τ΄ αγαπημένα ποδαράκια, το τόπι που χιλιοτραγουδήθηκε, την κοντινή θάλασσα και το πεύκο της, το λεμόνι και το ρόδι της αυλής. Και θα έχει τον κόπο μα πιο πολύ τη λαχτάρα να ολοκληρωθεί, όπως λαχτάρισε να χτιστεί εκείνο το σπιτάκι, τότε στο δασάκι, τον Σεπτέμβρη του ’67, και θα μιλά σε όλα τα παιδιά και πιο πολύ ακόμη σ’ αυτά που ίσως δεν πάνε ποτέ σχολείο.

Μια ευχή;

Λίγα πράγματα στην τσάντα, πολλά στην καρδιά, και δεν είναι μακριά μας τίποτε, όλα είναι ακόμη μπροστά στα μάτια μας. Καλή χρονιά!

Αποτέλεσμα εικόνας για foto autumn

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: