Αρχική > εκπαιδευτικός > Είμαστε υποχρεωμένοι να αγωνιζόμαστε!

Είμαστε υποχρεωμένοι να αγωνιζόμαστε!

Poppies At Argenteuil Close Up

 

Poppies At Argenteuil,  Claude Monet

Σημείωμα για τις τοπικές ΠΕΚ

 

Φίλοι και Φίλες

      Ο δύσκολος αλλά και φοβερά δίκαιος και όμορφος αγώνας μας συνεχίζεται με καλές προοπτικές. Η πίστη στο σκοπό μας δίνει δύναμη και ώθηση στην προσπάθειά μας.

      Είναι αγώνας για τη δημόσια εκπαίδευση, για το παρόν και για το μέλλον του εκπαιδευτικού επαγγέλματος, για το ζωντάνεμα του συνδικαλιστικού μας κινήματος. Είμαστε υποχρεωμένοι να αγωνιζόμαστε γιατί είναι αγώνας για τη ζωή μας, για την προοπτική των νέων, για την προκοπή των παιδιών μας.

      Να μην αφήνουμε να περάσουν οι παρακμιακές αντιλήψεις των εμπόλεμων πρακτικών κάποιων παρατάξεων, οι οποίες έχουν μετατρέψει τη γόνιμη αντιπαράθεση ιδεών και απόψεων σε σκηνικό βίας και απαξίωσης της συλλογικής δράσης.

      Να μην επιτρέπουμε σε κανέναν να γίνεται ο αποτιμητής του «πολιτικά και συνδικαλιστικά ορθού»! Να μην αφήνουμε να φωλιάζουν στις σκέψεις μας και στις επιλογές μας οι κραυγές και ο άναρθρος λόγος, η κενότητα των θέσεων και ο ακτιβισμός όσων αυτοχρίζονται κριτές της …ηθικής και της ιδεολογικής καθαρότητας.

     Συνεχίζουμε τον αγώνα μας, γιατί χωρίς το δικό μας ρεύμα δεν πρόκειται ποτέ να υπάρχει συνδικαλιστικό κίνημα με θέσεις και αποφάσεις. Και αυτό δεν είναι γενική εκτίμηση ούτε θεωρητική ανάλυση. Είναι γεγονός – που ήδη συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας – και επηρεάζει τη ζωή μας και ενισχύει την ανασφάλεια και την αβεβαιότητα του κλάδου μας.

      Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΟΛΜΕ είναι υπαρκτό – ανύπαρκτο. Υπάρχει μόνο ως φυσική παρουσία των μελών του και ως απλή καταγραφή των συσχετισμών των παρατάξεων που το απαρτίζουν. Χίλια μύρια συμβαίνουν στην εκπαίδευση, από τη λεηλασία των μισθών και των συντάξεων μέχρι τη δημαγωγία περί …διορισμού χιλιάδων εκπαιδευτικών και περί «κατάργησης των Πανελλαδικών Εξετάσεων» και το Δ.Σ. της ΟΛΜΕ παρατηρεί τη διαρκή ανανέωση των μνημονίων και τη γενική και καθολική λεηλασία, που κάνει κάθε ημέρα η συγκυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α. – ΑΝ.ΕΛ., ως θεατής από την κορυφή του μακρινού λόφου.

      Ούτε ένα κείμενο με γενικές έστω θέσεις του κλάδου ούτε ένα απλό άρθρο κριτικής προσέγγισης για την αποδόμηση της δημόσιας εκπαίδευσης και για την απαξίωση του εκπαιδευτικού δεν έχει εμφανιστεί! Και δεν αισθάνονται καμιά ευθύνη καμιά διάθεση αυτοκριτικής…

      Συνεχίζουμε την προσπάθειά μας, γιατί έχουμε συνειδητοποιήσει ότι χωρίς δημιουργικό συνδικαλισμό, ότι χωρίς θέσεις και αποφάσεις τα συνδικαλιστικά μας όργανα θα είναι εικονικά σχήματα που θα ρίχνουν όμως βαριές σκιές στη συλλογικότητά μας και στο επάγγελμά μας και θα απομακρύνουν τους εκπαιδευτικούς από κάθε μορφή κοινωνικού αγώνα.

      Κανένας μας δεν έχει το δικαίωμα να ισχυρίζεται ότι δεν ξέρει τι συμβαίνει σήμερα και τι επωάζεται για το αύριο. Μόνο η δύναμη των ιδεών και η αυταξία του ορθολογισμού μπορούν να ανοίξουν δρόμους στο πυκνό ρουμάνι της τρέχουσας γκρίζας ιστορικότητας.

      Πάμε καλά. Και εδώ είναι και μεγάλη μας ευθύνη, να ολοκληρώσουμε με επιτυχία τον αγώνα μας για επάνοδο της παράταξής μας στο Δ.Σ. της ΟΛΜΕ. Όχι βέβαια γιατί θα σώσουμε τον κλάδο από την κατάσταση της αλαλίας και της απραξίας, αλλά γιατί θα μπορούμε να θέσουμε το ζήτημα του δημιουργικού και διεκδικητικού συνδικαλισμού από καλύτερη θέση.

      Να μιμηθούμε το παράδειγμα της ΠΕΚ Ηρακλείου, που έβγαλε 4 αντιπροσώπους για το 18ο Συνέδριο του κλάδου μας ανατρέποντας την αντεστραμμένη εικόνα του παρακμιακού συνδικαλισμού! Η συνδικαλιστική μας κουλτούρα, η προοδευτική και μεταρρυθμιστική κουλτούρα, είναι πολύ ισχυρή μέσα στον κλάδο μας, και το ξέρουμε όλοι μας αυτό πολύ καλά.

      Αν είχαμε σε όλες τις ΕΛΜΕ μια έστω μικρή ομάδα 5 – 6 συναδέλφων για να πάρουν την οργανωτική και μόνο ευθύνη του ρεύματός μας, δεν θα αγωνιούσαμε για την επιστροφή μας εκεί που οφείλουμε να είμαστε, αλλά θα ήμασταν ένα βήμα πιο μπροστά για το μετασχηματισμό της σημερινής αδράνειας και για τη δημιουργία ενός παρεμβατικού συνδικαλισμού.

Φίλοι και Φίλες

      Είμαστε υποχρεωμένοι να αγωνιζόμαστε, γιατί είμαστε δημιουργοί της ζωής μας και όχι παρατηρητές της, γιατί η ομορφιά και το νόημα της ζωής είναι στο συλλογικό αγώνα για δίκαιη κοινωνία!

Νίκος Τσούλιας,

Γραμματέας της Προοδευτικής Ενότητας Καθηγητών

 

 

terminusantequem: “Maxime Maufra (French, 1861-1918), Entrance to the Port on Port-Goulphar, Belle-Îlle-en-Mer, 1909, Oil on canvas, 51 x 65.5 cm ”

Maxime Maufra (French, 1861-1918), Entrance to the Port on Port-Goulphar, Belle-Îlle-en-Mer, 1909

Advertisements
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: