Αρχική > λογοτεχνία > Γιατί διαβάζουμε ποίηση;

Γιατί διαβάζουμε ποίηση;

 

Γιατί διαβάζουμε ποίηση;

Σοφία Ντρέκου

 

Η ποίηση ενυπάρχει στην ανθρώπινη αναπνοή,

μαζί με τις σκέψεις και τις λέξεις που καίνε

όταν το συναίσθημα το πυρώνει

ο έρωτας και η ανθρωπιά.

♪♫ Βίντεο: Απόσπασμα από την ταινία «Dead Poets Society» (Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών). Μια μοναδική ερμηνεία από τον Robin Williams, ως καθηγητής Αγγλικών, που μέσω της ποίησης προσπαθεί να δώσει μαθήματα ζωής στους μαθητές του, λέγοντας: «Δε διαβάζουμε ποίηση, επειδή είναι χαριτωμένη. Διαβάζουμε ποίηση, επειδή ανήκουμε στην ανθρώπινη φυλή. Και η ανθρώπινη φυλή είναι γεμάτη πάθος. Η ιατρική, η νομική, η μηχανική, οι επιχειρήσεις είναι ευγενείς αναζητήσεις, απαραίτητες για την διατήρηση της ζωής. Αλλά η ποίηση, η ομορφιά, ο ρομαντισμός, η αγάπη είναι αυτά για τα οποία παραμένουμε ζωντανοί.» Ο Γουίτμαν* (Whitman) λέει:

«Ω, εγώ, ω ζωή των ερωτήσεων, χωρίς τελειωμό,

των ατέλειωτων τραίνων των άπιστων,

των πόλεων γεμάτων ανόητους.

Τι καλό έχουν αυτά, ω εγώ, ω ζωή;

Απάντηση.

Ότι είσαι εδώ, ότι η ζωή υπάρχει· και η ταυτότητα.

Ότι το παντοδύναμο παιχνίδι συνεχίζεται,

κι ίσως συνεισφέρεις μια στροφή».

Ο κύκλος των χαμένων ποιητών (Dead Poets Society) 1989

Πληροφορίες για την ταινία: Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών (αγγλικά: Dead Poets Society) είναι αμερικανική δραματική ταινία, παραγωγής 1989, σε σκηνοθεσία Πίτερ Γουίαρ και σε σενάριο του Τομ Σούλμαν. Η ταινία διαδραματίζεται στην αριστοκρατική και συντηρητική Ακαδημία Γουέλτον στο Βερμόντ το 1959 και αφηγείται την ιστορία ενός καθηγητή που εμπνέει τους μαθητές του διδάσκοντάς τους ποίηση. Πρωταγωνιστούν οι Ρόμπιν Γουίλιαμς, Ρόμπερτ Σον Λέοναρντ, Ίθαν Χοκ, Τζος Τσαρλς και Γκέιλ Χάνσεν. Η ταινία έλαβε πολύ καλές κριτικές, έγινε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία και απέσπασε τέσσερις υποψηφιότητες για Όσκαρ, κερδίζοντας εκείνο του Πρωτότυπου Σεναρίου.

*Εντυπώσεις του συγγραφέα και καθηγητή Φυσικής στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση Ανδρέα Ι. Κασσέτα, μετά την πρώτη προβολή της ταινίας στα τέλη της δεκαετίας του ’80.

Ακαδημία Γουέλντον, σχολή για αγόρια, έτος 1959. Οι μαθητές γνωρίζονται με τον καινούριο καθηγητή τους, τον κύριο Kίτινγκ, και κάτι αρχίζει να συμβαίνει από την πρώτη κιόλας στιγμή. Ο κύριος Κίτινγκ δεν δείχνει καθόλου να ενστερνίζεται τις μεσοαστικές αντιλήψεις των γονιών τους. Το σχολείο όμως θέλει να «μοιάζει» με τις αντιλήψεις αυτές. Οι έφηβοι μαθητές πρέπει να διαπαιδαγωγούνται με τέτοιο πνεύμα ώστε, χωρίς αντιστάσεις, να γίνουν υποδειγματικοί πολίτες ακολουθώντας το αδιαπραγμάτευτο τετράπτυχο «Παράδοση, Τιμή, Πειθαρχία, Διάκριση».

Ο κύριος Κίτινγκ είναι όμως ένας ενσυνείδητος εμπρηστής συνειδήσεων. Και γνωρίζει λίαν καλώς ότι εκείνο που σε τελευταία ανάλυση μετράει για έναν δάσκαλο, είναι το «πόσες πυρκαγιές θα καταφέρει να ανάψει στα τριαντατόσα χρόνια που θα είναι εκπαιδευτικός». Αγνοώντας λοιπόν ολοκληρωτικά το μεγάλο τετράπτυχο θα αρχίσει από την πρώτη κιόλα γνωριμία μαζί τους να τους προτρέπει να αποκτήσουν αυτοπεποίθηση, να τους παρακινεί να κάνουν αυτό που πιστεύουν, να τους ωθεί προς το να δημιουργούν αλλά και να αμφισβητούν την εκάστοτε ισχύουσα τάξη πραγμάτων.

4:01

Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ (Dead Poets Society) Υποτιτλισμένο Teaser Trailer. Σενάριο: Tom Schulman Σκηνοθεσία: Peter Weir Ηθοποιοί: Robin Williams, Ethan Hawke, Robert Sean Leonard Μουσική: Maurice …

Το βασικό του εργαλείο είναι η ποίηση. Και όχι μόνο η ποίηση που καταγράφεται με λέξεις στα έργα των δημιουργών αλλά και εκείνη που ενυπάρχει διάχυτη μέσα στον ιστό της καθημερινότητας, η άλλη εκείνη ποίηση που σαν καταφέρουμε να την ακούσουμε νιώθουμε να φλέγεται η λανθάνουσα επιθυμία μας για υπέρβαση και η ανάγκη μας να διασχίσουμε τα σύνορα της συμβατικότητας, φτερουγίζοντας προς άλλες περιοχές. Δεν είναι όμως μόνο η ποίηση το μοναδικό αντικλείδι του «Καπετάνιου» για το λουκέτο των εφηβικών συνειδήσεων. Είναι και η ανορθόδοξη διδακτική του αλλά και «κάτι» ακόμα που καθημερινά εκπέμπει, μια «ανθρωπομυρωδιά» την οποία αναβλύζουν τα κύτταρά του και μια αρμονία ανάμεσα στα λόγια του και την αντικομφορμιστική συμπεριφορά του.*

Έχοντας ως βάση αληθινές εμπειρίες από το σχολείο Montogomery Bell, ο σεναριογράφος Tom Schulman σκιαγράφησε τον κεντρικό χαρακτήρα του έργου του στα πρότυπτα του αντικομφορμιστή Φιλόλογου Sam Pickering (τον ρόλο ερμηνεύει ο Robin Williams). Η εμπειρία της συνεργασίας των ηθοποιών, ιδιαίτερα των νεότερων (Ethan Hawk, Robert Sean Leonard, κ.α.) με τον σκηνοθέτη της ταινίας Peter Weir μνημονεύεται ως μια «μαγική εμπειρία» που υπήρξε καθοριστική για τη μετέπειτα πορεία τους. Διανθισμένη με πολλά κομμάτια κλασικής μουσικής, η ταινία επίσης μνημονεύεται για το εξαίσιο soundtrack του Maurice Jarre.

19:31

Dead Poets Society (Full Soundtrack)

1. Carpe Diem 2. Neal 3. To The Cave 4. Keating’s Triumph 5. Football Training (Ode to Joy)

Πρωταγωνιστές του έργου είναι όμως και οι ποιητές.

 

Τα ποιήματα που διαβάζονται στην ταινία:

She Walks In Beauty – Lord Byron

The Ballad of William Bloat – Raymond Calvert

The Prophet – Abraham Cowley

To the Virgins, Make Much of Time – Robert Herrick

The Road Not Taken – Robert Frost

The Congo – Vachel Lindsay

A Midsummer Night’s Dream – William Shakespeare

Sonnet XVIII – William Shakespeare

Περικοπή από το Ulysses – Alfred Lord Tennyson

Περικοπή από το Walden – Henry David Thoreau

O Captain My Captain – Walt Whitman

O Me! O Life! – Walt Whitman

Song of Myself XVI – Walt Whitman

Song of Myself Section 52 – Walt Whitman

Ολόκληρη η ταινία με ελληνικούς υπότιτλους ΕΔΩ και ΕΔΩ.

*Ο Ουώλτ Ουίτμαν [Walt Whitman] (31 Μαΐου 1819 – 26 Μαρτίου 1892) ήταν ένας από τους σημαντικότερους Αμερικανούς συγγραφείς και ποιητές. Κυριότερο έργο του αποτελεί η ποιητική συλλογή Φύλλα Χλόης (Leaves of Grass).

«Τι λέτε πως εγίνηκαν οι γέροντες κ’ οι νέοι;

Τι λέτε πως γινήκαν οι γυναίκες,τα παιδιά;

Βρίσκονται κάπου καλά και ζωντανοί,

Το πιό μικρό βλαστάρι τ’αποδείχνει

πως δεν υπάρχει θάνατος στ’αλήθεια

Μα κι αν εστάθη θάνατος ποτές, ίσα-ίσα τράβηξε

Πιό μπρος τη ζωή, και δεν καρτέραγε να τη σταματήσει,

Κ’ έπαψε τη στιγμή που ματαφάνηκε η ζωή.

Όλα τραβάνε εμπρός και ξαναπλάθονται όλα, τίποτα δεν χάνεται,

Κι ο πεθαμός είν’ άλλο απ’ ότι ενόμιζε καθένας, είναι μια τύχη κάλλια.»

Walt Whitman – Φύλλα Χλόης (Leaves of Grass)

(απόδ. Ν. Προεστόπουλος) ΕΣΤΙΑ (1956).

Η αγάπη του Ρόμπιν Γουίλιαμς για την Ελλάδα…

Την αγάπη και το θαυμασμό του για την Ελλάδα είχε εκφράσει σε συνέντευξή του το 2011 ο διάσημος ηθοποιός του Χόλιγουντ.

«Η ανθρωπότητα οφείλει να υποκλίνεται στην ελληνική ιστορία. Μπορεί η οικονομία της χώρας σας να μην πηγαίνει καλά, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είσαστε ανίσχυροι».

Είχε σημειώσει χαρακτηριστικά στη συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στην εφημερίδα Πρώτο Θέμα.

«Τα οικονομικά δεδομένα αλλάζουν συνεχώς για όλους. Αυτό που δεν αλλάζει είναι η κληρονομιά, η ταυτότητά σας. Ο Παρθενώνας δεν φεύγει από την Αθήνα. Είναι ακόμα εκεί για να θυμίζει ότι η πρόοδος και η ακμή μπορούν να επιστρέψουν»

Σημείωνε ο διάσημος ηθοποιός. Παράλληλα είχε προσθέσει ότι έχει κάνει διακοπές με σκάφος στα ελληνικά νησιά και πώς δεν ήταν αρκετό για να δει όλα όσα έχει διαβάσει στην ελληνική μυθολογία.

«Στην Αγγλία για παράδειγμα, δεν πήγα πουθενά. Τι να δω; Το παλάτι του Μπάκιγχαμ; Δεν με νοιάζει. Όπως κι αν πάω στην Γερμανία, δεν θα πάω να δω το Τείχος του Βερολίνου. Ωστόσο, την Δήλο, τον Παρθενώνα και τις Μυκήνες δεν μπορείς να τις αγνοήσεις».

Ο Ρόμπιν Μακ Λόριν Ουίλιαμς (αγγλ.: Robin McLaurin Williams) ήταν Αμερικανός ηθοποιός και σταντ απ κωμικός. Γεννήθηκε στο νοσοκομείο του Αγίου Λουκά στο Σικάγο του Ιλινόις στις 21 Ιουλίου 1951 και πέθανε στις 11 Αυγούστου 2014 στην περιοχή Τιμπουρόν της Καλιφόρνια.

Ο χαμένος ποιητής – Νίκος Λυγερός

Ο χαμένος ποιητής μέσω του έργου του

έδειξε το δρόμο για την ανάδειξη της ανθρωπιάς

όταν υπάρχει καταπίεση από το σύστημα

και τα θέλω της κοινωνίας κι αν μερικοί τον ξέχασαν ήδη,

δεν πρόκειται να τον βγάλουμε από τη σκέψη μας

αφού η ποίηση δεν πεθαίνει με το σώμα

γιατί αγαπά το πνεύμα του ανθρώπου που δεν γονατίζει.

http://sophia-siglitiki.blogspot.gr/2015/06/giati-diavazoume-poiHsi.html

 

thunderstruck9:

Jan Altink (Dutch, 1885–1971), A hilly landscape by night, 1951. Oil on canvas, 50 x 60 cm.

Jan Altink (Dutch, 1885–1971), A hilly landscape by night, 1951

Advertisements
Κατηγορίες:λογοτεχνία Ετικέτες: , ,
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: