Αρχική > νέες τεχνολογίες > Ενας(1) σύγχρονος (!), θαυμάσιος (;?) ψηφιακός (@) κόσμος (www) και εμείς (#) στην Ελλάδα (gr)

Ενας(1) σύγχρονος (!), θαυμάσιος (;?) ψηφιακός (@) κόσμος (www) και εμείς (#) στην Ελλάδα (gr)

 

huariqueje:
“ The Beginning of Love - Pimenov Yuri Ivanovich , 1960
Russian, 1903 - 1977
Oil on canvas, 57 x 74 cm
Kyiv National Museum of Russian Art, Ukraine
”

The Beginning of Love, Pimenov Yuri Ivanovich, 1960

του  Ιωάννη Χ. Βούλγαρη,

Ομότιμου Καθηγητή Νομικής ΔΠΘ

Αύγουστος 3, 2016

http://www.presspublica.gr

I.- Ο 21ος αιώνας τον οποίο ζούμε σήμερα μπορεί να χαρακτηριστεί κυρίως από την επικράτηση της ψηφιακής – ηλεκτρονικής μεθόδου, όχι μόνο στις επικοινωνίες μεταξύ των ανθρώπων, αλλά σχεδόν σ’ όλες τις λειτουργίες της σύγχρονης κοινωνίας, τουλάχιστον για ένα μεγάλο μέρος του σύγχρονου κόσμου, με περιορισμένες ακόμη εξαιρέσεις σε διάφορα σημεία της Υφηλίου, αλλά και μερίδες της κοινωνίας, όπου είτε για λόγους τεχνικούς, είτε και ιδεολογικούς (ίσως και θρησκευτικούς – μεταφυσικούς) δεν έχει επικρατήσει πλήρως η τεχνολογία αυτή ακόμη.

Η ψηφιακή – ηλεκτρονική επικοινωνία, παροχή υπηρεσιών και διαχείριση των λειτουργιών της σύγχρονης κοινωνίας, αποτελεί την τελευταία φάση στην εξέλιξη της διαμόρφωσης της λειτουργίας των κοινωνιών. Έτσι από την αρχή της σύστασης της κοινωνίας ανθρώπων, περισσοτέρων των δύο, αυτή πέρασε από τις εξής φάσεις: α) την άφωνη και «σημαντική» ή «σημειολογική» ( κυρίως με χειρονομίες) επικοινωνία και συναλλαγή μεταξύ των μελών της κοινωνίας. β) την φωνητική και με τον λόγο (= έκφραση των εννοιών και σκέψεων σε λογική φωνητική δομή), ενιαίο στην αρχή, πολυγλωσσικό στη συνέχεια, δηλ. με την διαφοροποίηση του λόγου και της έκφρασης σύμφωνα με το περιβάλλον και την ιστορία στα οποία η φωνητική αυτή έκφραση λάμβανε χώρα. γ) την γραπτή έκφραση με διάφορους τρόπους και μεθόδους (σφηνοειδής, ιερογλυφική και άλλες «σημαντικές» μορφές με κατάληξη την αλφαβητική και γραμματική – συντακτική γλώσσα, που επίσης διαμορφώθηκε, ανάλογα με το περιβάλλον και τις ιστορικές καταβολές, σε πλειάδα γραπτών γλωσσών, αντίστοιχες προς τις προφορικές. Η τελευταία αυτή εξέλιξη της γλώσσας και της επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων είχε για την διατήρηση των κειμένων της τα εξής υποστρώματα, που την διατηρούσαν ιστορικά: ι)την καταγραφή σε κάθε είδους στερεά υποστρώματα (πέτρα, ξύλο αλλά και πάπυρο ή χαρτί στο τέλος) όπου χαράσσονταν ή γράφονταν τα διάφορα κείμενα, είτε δια χειρός είτε δια του τύπου (τυπογραφία και δακτυλογράφηση των κειμένων που μπορεί να ονομασθεί και εποχή GUTTEMBERG, από τον εφευρέτη της τυπογραφίας, με βάση την οποία προχώρησε και η δακτυλογράφηση).  ιι) κάτι που κράτησε μέχρι και τα μέσα περίπου του περασμένου 20ου αιώνα, οπότε η διάδοση των τηλεπικοινωνιών βρήκε χώρο ανάπτυξης και στην διατήρηση των κειμένων επικοινωνίας και των συναλλαγών σε ηλεκτρονικά – ψηφιακά μέσα (η-ψ/μ) και την οποία περίοδο μπορούμε να ονομάσουμε πλέον περίοδο Von NEUMANN, από το όνομα του Ούγγρο-Αμερικάνου μαθηματικού και μηχανικού υπολογιστών (γεννήθηκε Ούγγρος στη Βουδαπέστη το 1903 ως Janos-Lajos και πέθανε Αμερικάνος στην Ουάσιγκτον το 1957 ως John), ο οποίος  πρώτος εφάρμοσε τα ηλεκτρονικά αυτά υποστρώματα ολοκληρωμένων ηλεκτρικών κυκλωμάτων, τα τρανζίστορς, για τη δημιουργία μνήμης και επεξεργαστή της στους Η/Υ: έτσι πλέον, σε μικρότερο χώρο μπορεί να αποθηκευτεί  μεγαλύτερο μέρος πληροφοριών και κειμένων απ’ ό,τι σε οποιοδήποτε άλλο αντίστοιχου μεγέθους υπόστρωμα (χαρτί κυρίως). Αυτό έκανε να γίνει πιο ελκυστική η νέα μέθοδος και να αντικαταστήσει σταδιακά την έγχαρτη επικοινωνία, αλλά και αποθήκευση των δεδομένων με ψηφιακή αποθήκευση και επεξεργασία τους.

ΙΙ.- Αυτά άρχισαν κυρίως σε Πανεπιστημιακό, δοκιμαστικό – πειραματικό επίπεδο, στις ΗΠΑ και συνεχίστηκαν πάλι στις ΗΠΑ για στρατιωτικούς – αμυντικούς λόγους: συγκεκριμένα, σε Πανεπιστήμια των ΗΠΑ (Stanford) οι φοιτητές αντάλλασσαν στην αρχή πληροφορίες και σημειώσεις για τα μαθήματά τους με ηλεκτρονικά μέσα, ενσύρματα βέβαια και μέσω ιδιωτικής τηλεφωνικής γραμμής του Πανεπιστημίου. Κάτι που στην συνέχεια μιμήθηκαν οι στρατιωτικοί του Πενταγώνου για την διαβίβαση πληροφορικών δεδομένων σε διάφορες εσωτερικές υπηρεσίες και εξωτερικές μονάδες, για να γενικευθεί στην συνέχεια και με άλλες, μη στρατιωτικές υπηρεσίες.

Η αρχική αυτή μορφή παροχής πληροφοριών και στη συνέχεια υπηρεσιών ήταν πολύ διαφορετική από αυτή την οποία ξέρουμε σήμερα και στηριζόταν «εν πολλοίς» σε μέθοδο ταξινόμησης και συγκέντρωσης των πληροφοριών και δεδομένων, ανάλογη με εκείνη του «άβακα» ή και, παλαιότερα, με τη μηχανή του ναυαγίου των Κυθήρων. Ήταν οι υπολογιστές με τις διάτρητες κάρτες: κάθε κάρτα περιείχε πληροφορίες για κάποιο θέμα, προς το οποίο συνδέονταν και άλλα θέματα, με τρύπες που περιέβαλλαν τον περίγυρό της. Έτσι, οι πρώτοι Η/Υ με κάρτες λειτουργούσαν με επιλογή και συνδυασμό των καρτών και των πληροφοριών σ’ αυτές με εφαρμογή του δυαδικού συστήματος αλγορίθμων που επέτρεπε στον υπολογιστή να διαλέξει και συνδυάσει τις κάρτες και τα δεδομένα (πληροφορίες) για κάθε σχετικό θέμα και ερώτημα που του έθετε ο χειριστής του. Βεβαίως, αυτό έπαιρνε πολύ χρόνο και απαιτούσε και πολύ χώρο [από ό,τι ενθυμούμαστε από τον πρώτο Η/Υ του ΔΠΘ, όπου εργαστήκαμε (ως αντιπρόεδρος της Επιτροπής που τον λειτουργούσε και τον χειριζόταν, μεταξύ 1978 και 1982)]. Έτσι, την μηχανική τεχνολογία των υπολογιστών, με τις διάτρητες κάρτες, αντικατέστησε στη συνέχεια η ηλεκτρονική – ψηφιακή τεχνολογία και τα τσιπς και σιμς (μινιατούρες ολοκληρωμένων ηλεκτρονικών κυκλωμάτων μέσα στα οποία κυκλώματα αποθηκεύονται και επεξεργάζονται τα δεδομένα), ιδίως και σε συνδυασμό με ευρύτερα κυκλώματα, στις πιο σύγχρονες εφαρμογές των αλγορίθμων, για να καταλήξουμε πλέον στους προσωπικούς υπολογιστές (P/C), τα διάφορα κινητά και έξυπνα τηλέφωνα (smart ή i-phones), καθώς και σε άλλες ηλεκτρονικές ή ψηφιακές μηχανές (e ή – i-devices), όπως του συστήματος γεωγραφικού προσδιορισμού (GPS) κ.α. τα οποία μάλιστα μπορούν να συνδυαστούν σήμερα σε ένα μόνο μηχάνημα (πολυμέσα).

Όλα αυτά σιγά σιγά πέρασαν στην καθημερινή ζωή, ώστε σήμερα τα ηλεκτρονικά – ψηφιακά μέσα (η-ψ/μ) να χρησιμοποιούνται ευρέως σε όλο το φάσμα της κοινωνικής ζωής: από την διοίκηση (e-governance και e-administration) μέχρι την ιατρική, τη διδασκαλία και την έρευνα (e-learning & e- researching), το εμπόριο και τις συναλλαγές (e-trade, e- commerce, e-banking κλπ.) και την επίλυση των σχετικών διαφορών (e-trial & procedure, e-arbitration, e-mediation) και το σχεδιασμό και εκτέλεση τεχνικών – μηχανικών προβλημάτων (e- engineering) κ.ά. πολλά

ΙΙΙ.- Ανάλογα συνέβησαν και στην Ελλάδα αργότερα, όπου πλέον (και ιδίως από τις αρχές του αιώνα μας) ένα μεγάλο μέρος των κοινωνικών δραστηριοτήτων γίνεται πλέον διαδικτυακά και ψηφιακά, κατόπιν και κειμένων διεθνών Συμβάσεων και Κοινοτικών Ευρωπαϊκών Νομικών κειμένων (κυρίως Οδηγιών ΕΚ/ΕΕ), που δεσμεύουν την Ελλάδα. Βέβαια, στην πατρίδα μας η εφαρμογή έγινε λίγο απότομα, χωρίς προετοιμασία και κυρίως χωρίς μέθοδο, έτσι που, ενώ σε πολλές άλλες χώρες η εφαρμογή της ήταν μάλλον ευλογία και οδήγησε σε ένα καλύτερο κόσμο, σ’ εμάς έγινε τελείως εμπειρικά και απρογραμμάτιστα και, αν δεν μπορεί να θεωρηθεί κατάρα, όπως ορισμένοι (ιδίως για ιδεολογικούς κ.α. λόγους) συμπατριώτες μας το ονομάζουν, τουλάχιστον δεν οδήγησε σε έναν θαυμάσιο ή καλύτερο κόσμο, όπως στο εξωτερικό. Και εξηγούμαστε: Σε πολλές χώρες του εξωτερικού (κυρίως οικονομικά αναπτυγμένες) η εφαρμογή της μεθόδου έγινε σταδιακά και προοδευτικά, έτσι ώστε να δοκιμαστούν η αποτελεσματικότητα και προσαρμοστικότητα των διάφορων ηλεκτρονικών προγραμμάτων στις ανάγκες και τις συνθήκες της τοπικής κοινωνίας, καθώς και να δοθεί ο χρόνος και η μέθοδος στην συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών να ενημερωθεί και να προσαρμοστεί στο σύστημα αυτό που αλλάζει άρδην τον τρόπο σκέψης και δράστης των ανθρώπων (πολιτών) στην κοινωνία, απλοποιώντας τον κατά πολύ. Έτσι, εφαρμόστηκαν δοκιμαστικά διάφορα προγράμματα στην διοίκηση και τις γενικές εφαρμογές του συστήματος, πριν καταλήξουν οριστικά σε κάποιο, το οποίο και πάλι συνεχώς αναβαθμίζεται στη συνέχεια για την βελτίωσή του. Επίσης οι πολίτες των χωρών αυτών εκπαιδεύτηκαν σχετικά, με την παροχή δωρεάν μαθημάτων, αλλά και την οικονομική ενίσχυσή τους, για την απόκτηση των η-ψ/μ από το κράτος (ακόμη και οι άστεγοι και οι ζητιάνοι, όπως π.χ. στην Γαλλία με πρωτοβουλίες τόσο της διοίκησης, όσο και φιλανθρωπικών οργανώσεων). Επίσης σε όλες τις υπηρεσίες του δημοσίου, αλλά και πολλές του ιδιωτικού τομέα, υπάρχουν αρμόδιοι οι οποίοι βοηθούν, όλους και όχι μόνο τους υπερήλικες για την εφαρμογή του συστήματος.

Αντίθετα, στην Ελλάδα η πολιτική που ακολουθήθηκε, μετά το 2008, όταν και γενικεύθηκε στους διοικούμενους η εφαρμογή των η-ψ υπηρεσιών στη διοίκηση, ήταν ότι όλοι (με μόνη εξαίρεση ίσως τους υπερήλικες) έπρεπε να γνωρίζουν άμεσα και πλήρως τις σχετικές εφαρμογές, και, αν όχι, τότε κακό δικό τους που δεν το έμαθαν. Αλλά και τα προγράμματα τα οποία εφαρμόστηκαν, μόνο τα καλύτερα και πιο δοκιμασμένα δεν ήταν. Ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα που έτυχε στον γράφοντα (οι αποδείξεις είναι στην άμεση διάθεση και μάλιστα σε χαρτί υπολογιστή σε όποιον ενδιαφέρεται σχετικά): ψάχνοντας να δει κατά πόσο είχε διαγραφεί από την ηλεκτρονική μερίδα του το αυτοκίνητο το οποίο είχε πουλήσει ήδη και ότι δεν χρεωστάει σχετικά τέλη, ανακάλυψε στο κεφάλαιο αυτό (αυτοκίνητα και τέλη κυκλοφορίας και όχι στο κεφάλαιο άλλοι φόροι, έμμεσοι κλπ.) ότι υπήρχε δήθεν παλαιά οφειλή του ΕΕΤΑ (χαράτσι), που μάλιστα την είχε πληρώσει και γι’ αυτό του είχε χορηγηθεί και πιστοποιητικό φορολογικής ενημερότητας. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει κάποια  κακόβουλη ενέργεια (τουλάχιστον έτσι θέλουμε να πιστεύουμε), αλλά δείχνει την προχειρότητα με την οποία εγκαταστάθηκαν τα σχετικά προγράμματα, όχι μόνο του e-taxis, αλλά και άλλων ηλεκτρονικών εφαρμογών. Ίσως αυτό να οφείλεται στο ότι ορισμένοι πολιτικοί που καθιέρωσαν τα προγράμματα αυτά με ταχεία και άμεση εφαρμογή τους, μάλλον νόμιζαν ότι όπως αυτοί (οι συγκεκριμένοι πολιτικοί) έπαιζαν το σύστημα στα δάχτυλα του ενός χεριού, έτσι και οι πολίτες και διοικούμενοί τους θα έπρεπε να το μάθουν τάχιστα, κάτι που πολύ φοβούμαστε  ότι ούτε το πρώτο συνέβαινε, αλλά ούτε και το δεύτερο μπορούσε να συμβεί, απλώς οι τότε διοικούντες ζούσαν τη δική τους πραγματικότητα (εικονική και κυρίως αλλοδαπή ή διεθνή), η οποία όμως δεν ανταποκρινόταν καθόλου στην πραγματικότητα των διοικουμένων. Επιπλέον, η εφαρμογή της η-ψ μεθόδου στην Ελληνική διοίκηση, αντί να μειώσει την γραφειοκρατία, την αύξησε και την περιέπλεξε περισσότερο Έτσι πολλοί από τους συμπολίτες μας συνεχίζουν να ταλαιπωρούνται σε ρηχά νερά, απλώς γιατί οι διοικούντες, ευτυχώς όχι όλοι, δεν φρόντισαν να … βάλλουν «ναυαγοσώστες», όπως θα έπρεπε, απλώς γιατί κι’ αυτοί δε το ήξεραν, αλλά και δεν ..φρόντισαν να το μάθουν!

ΙV.- Γι’ αυτό, μάλλον για αρκετούς συμπατριώτες μας οι νέες αυτές τεχνολογίες και εφαρμογές τους, αν δεν θεωρούνται κατάρα και ίσως του διαβόλου (το τελευταίο περισσότερο ίσως για ιδεολογικούς – μεταφυσικούς λόγους), δεν αποτελούν και ευλογία, όπως θα έπρεπε και θεωρείται σε κάθε ευνομούμενη και πολιτισμένη χώρα, στις οποίες συμπεριλαμβάνεται και η Ελλάδα ήδη από την αρχαία εποχή, του Αριστοτέλη, αλλά και του Πυθαγόρα και της προ του ναυαγίου των Κυθήρων εποχής.

Συνεπώς, σεβόμενοι την ιστορία μας, αλλά και την εξέλιξη του σύγχρονου κόσμου, η οποία αποτελεί συνέχεια της πρώτης, δεν έχουμε παρά να προσαρμοστούμε ορθά σ’ αυτές τις νέες μεθόδους και να προχωρήσουμε μπροστά, αφήνοντας πίσω ορισμένες συνήθειες που μας έμαθαν οι Οθωμανοί στην διάρκεια της 400 ετών κατάκτησής τους και που ακόμη και γείτονές μας Τούρκοι έχουν πλέον πολύ περιορίσει, αν όχι καταργήσει, με την επιθυμία και προοπτική της ένταξής τους στην ΕΚ/ΕΕ,  δηλαδή το δοβλέτι με το ρουσφέτι, το μπαξίσι και το χαράτσι: πραγματικά, είναι η νοοτροπία και στενοκεφαλιά που κληρονόμησε η Ελληνική διοίκηση από το Τούρκικο δοβλέτι, που μας έριξαν πολύ πίσω πολιτισμικά και μας έφεραν να θεωρούμεθα κάπως σαν παρίες του σύγχρονου κόσμου, ίσως γιατί μερικοί από τους διοικούντες μας στο παρελθόν τα ανέχονταν όλα αυτά, αφού συχνά δεν τα αντιλαμβάνονταν ή δεν συνειδητοποιούσαν πλήρως τη ζημιά που γινόταν, ή, απλώς, … δεν ζούσαν πάντοτε εδώ, μαζί μας, αλλά μάλλον στον κόσμο τους, εικονικό ή άλλο…!

http://www.presspublica.gr/%CE%B5%CE%BD%CE%B1%CF%821-%CF%83%CF%8D%CE%B3%CF%87%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CE%B8%CE%B1%CF%85%CE%BC%CE%AC%CF%83%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CF%88%CE%B7%CF%86%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CF%8C%CF%82/

lilithsplace:
“ Girls waiting for the train, 1939 - Erik Raadal (1905–1941)
”

Girls waiting for the train, 1939 – Erik Raadal (1905–1941)

Advertisements
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: