Αρχική > εκπαιδευτικός > Το τελευταίο μου μάθημα!

Το τελευταίο μου μάθημα!

20161204_120906 Η εκπληκτική Γ΄ τάξη του 3ου Λυκείου Ζωγράφου σε εκδρομή στα Γιάννενα, 3 – 6 Δεκεμβρίου 2016

 

 

Του Νίκου Τσούλια

 

      Δεν ήμουνα σίγουρος ότι θα ήταν το τελευταίο μου μάθημα. Δεν ήξερα πότε θα μου έλθει το χαρτί της επίσημης αποδοχής της παραίτησής μου. Υπολόγιζα ότι θα είναι μέσα στις Χριστουγεννιάτικες Γιορτές. Το προσδιόρισα από μόνος μου ότι θα είναι αυτό το κύκνειο άσμα μου.

 

      Θα μπορούσα να φύγω από το σχολείο χωρίς να νιώθω ότι έχω κάνει την τελευταία μου πράξη; Δεν γίνεται – θα ήταν κακή μορφή αποχώρησης από τους τόπους της ομορφιάς. Καλύτερα να το προσδιορίσω εγώ και αν τελικά δεν είναι τελευταίο μάθημα, δεν πειράζει – θα ξαναδώσω την παράσταση. Είναι μια παράσταση, την ετοίμαζα καιρό – άλλοτε με εκείνο το πάθος που φέρνουν μόνες τους οι μεγάλες στιγμές του συναισθήματος και άλλοτε με μια ψυχολογία ήττας, γιατί ένιωθα από πριν ότι θα είναι ένας μικρός θάνατος, ένας ακρωτηριασμός του πυρήνα του εαυτού μου, μια απώλεια συμβόλου, του ιερού συμβόλου της διδασκαλίας.

      Ήξερα ότι δεν θα έβλεπα πια τον εαυτό μου όπως τόσα και τόσα χρόνια πριν, ότι το είδωλό μου δεν θα είναι τόσο φωτεινό πια. Πάντα υπερηφανευόμουνα κρυφά μέσα μου με περισσό καμάρι για το ότι ήμουνα εκπαιδευτικός. Και όταν κουβεντιάζαμε στις παρέες για τη δυναμική των επαγγελμάτων και γινόταν η γνωστή διακλαδική αντιπαράθεση, εγώ ένιωθα μια τόση μεγάλη γοητεία για το ότι υπηρετούσα την ιερή λειτουργία της διδασκαλίας, που δεν έμπαινα στον κόπο να αντιπαρατεθώ. «Ή θα καταλάβαιναν μόνοι τους την ομορφιά του εκπαιδευτικού ή άστους να νομίζουν ό,τι θέλουν. Αφού δεν έχουν γνωρίσει τη μαγεία της διδασκαλίας, δεν μπορούν να κατανοήσουν τον πυρήνα του εκπαιδευτικού επαγγέλματος». Έτσι έλεγα με υπερηφάνεια στον εαυτό μου και συμφωνούσε τόσο απόλυτα μαζί μου, που ένιωθα ότι δεν υπάρχει ο εαυτός μου – ήμουνα εγώ χωρίς αυτόν…

            22 Δεκέμβρη 2016, όλα αλλάζουν μετά απ’ αυτή την ημερομηνία. Τίποτα δεν θα είναι όπως χθες, όπως συμβαίνει μόνο στους τόσους και τόσους καιρούς που χάνονται στις ακρώρειες της νιότης. Η ζωή μου θα είναι διαφορετική˙ πώς να την επινοήσω χωρίς εκείνη τη λάμψη που μόνο μια σχολική αίθουσα δωρίζει; Είχα σκεφτεί τι θα πω. Ήταν πιο κρίσιμη ώρα και από την πρώτη ώρα διδασκαλίας εκεί στο Λύκειο του Κολωνού, τον Οκτώβριο του 1980. Τότε ένιωθα μια διάχυτη φοβία, αλλά ήξερα ότι θα ακολουθήσουν αμέτρητες ώρες μαθήματος και θα σκεπαστούν οι όποιες δυσκολίες ή οι κακές όψεις της διδασκαλίας μου. Ενώ τώρα, τι; Δεν υπάρχει τίποτα μετά απ’ αυτό το μάθημα, η απόλυτη ερημιά. Άλλες στιγμές σκεπτόμουνα να πω ό,τι θα μου έλθει εκείνη τη στιγμή. Ένιωθα σαν ερωτευμένος στο πρώτο ραντεβού, που όλο προετοιμάζεσαι το τι θα πεις, πώς θα το πεις, πώς θα αντιδράς, πώς θα κοιτάζεις, πώς θα γοητεύεις, πώς… και ξέρεις ότι όταν έλθει η μεγάλη στιγμή, όλα αυτά θα σαρωθούν γιατί το συναίσθημα και η ομορφιά θα πλημμυρίσουν την εικόνα της συνάντησης και όλα θα πάρουν το δικό τους δρόμο, που θα είναι έξω από τους υπολογισμούς σου.

      «Θέλω να σας αποχαιρετήσω. Θέλω να αγγίξω την ψυχή σας, όχι τη σκέψη σας. Έφτασα στο τέλος ενός ταξιδιού, του όμορφου ταξιδιού της διδασκαλίας. Δεν επέλεξα εγώ τη στιγμή αυτή. Δεν ήθελα να σας αφήσω στη μέση της διαδρομής σας και να φύγω σήμερα. Όμως απολογούμαι γι’ αυτή την εξέλιξη. Νιώθω πολύ παράξενα. Νιώθω ενοχή που δεν τελειώνουμε τη διαδρομή αυτής της χρονιάς μαζί. Είμαι απόλυτα πρόθυμος να έρχομαι να διδάσκω μέχρι να έλθει αντικαταστάτης μου. Είμαι τυχερός. Το τελευταίο μου μάθημα γίνεται σ’ εσάς, στην «Κατεύθυνση» που φιλοξενεί πολύ φωτεινούς νέους και νέες. Έχω πει στους συναδέλφους ότι θα έρχομαι στο σχολείο κατά περιόδους και τους έχω παρακαλέσει να μου δίνουν καμιά ώρα να μπαίνω σε αίθουσα, τουλάχιστον μέχρις ότου τα παιδιά της Α΄τάξης να πάνε στην Γ΄τάξη. Να έχω παιδιά γνωστά από τους καιρούς της διδασκαλίας μου. Κάποιοι συνάδελφοι με ζηλεύουν που φεύγω, γιατί πράγματι το εκπαιδευτικό επάγγελμα θεωρείται από τα πιο δύσκολα στην επιστημονική βιβλιογραφία. Εγώ όμως ζηλεύω αυτούς που μένουν.

      Και ποτέ δεν με κούρασε το σχολείο, γιατί λάτρευα την ηλικία σας, την ηλικία των ονείρων και των αβεβαιοτήτων, της εφηβείας και της αμφισβήτησης, της πιο δημιουργικής φάσης του ανθρώπου. Εδώ που κάθε άνθρωπος στήνει τους πρώτους αργαλειούς της αυτονομίας του. Ξαναζούσα κάθε χρονιά μέσα από τα δικά σας όνειρα τα μαθητικά μου χρόνια. Σμίλευα τη Μορφή μου ως εκπαιδευτικού και μέσα από τη ματιά μου ως μαθητή, από τους καιρούς των σχολικών μου χρόνων, για να βρίσκω πιο εύκολα τα δικά σας ξέφωτα. Ήθελα να νιώθετε πάντα όμορφα μέσα στην τάξη, να έχετε πάθος και δίψα για τη γνώση. Γιατί, τίποτα το όμορφο δεν δημιουργείται χωρίς πάθος. Φιλοδοξία μου ήταν να συνεργήσω έστω στον ελάχιστο βαθμό, ώστε να βοηθήσω στην πρόοδό σας και στην προαγωγή των εκπαιδευτικών στόχων του σχολείου. Δεν ξέρω πόσο τα κατάφερνα κάθε φορά. Λάτρεψα το σχολείο. Γευόμουνα μια ξεχωριστή μαγεία κάθε ώρα διδασκαλίας. Απολάμβανα την ακτινοβολία της παιδαγωγικής σχέσης. Ένιωθα μια παράξενη αίσθηση ευτυχίας. Έκανα λάθη. Αδίκησα. Παρουσίασα αδυναμίες και ελλείψεις. Μερικές φορές έκανα αυτοκριτική αλλά όχι πάντα. Τα τελευταία οκτώ χρόνια σας έδινα φύλλο αξιολόγησής μου, τα στοιχεία του οποίου λάμβανα υπόψη μου στη βελτίωση της διδασκαλίας μου και της εκπαιδευτικής μου λειτουργίας.

      Ήμουνα όσο μπορούσα πιο αυθεντικός. Διαπίστωνα ότι μέσα από την εκπαιδευτική λειτουργία προήγαγα μια μορφή εξευγενισμένης συμπεριφοράς, που δεν θα την είχα ποτέ έξω από το σχολείο. Επηρεαζόμουνα από τις καλύτερες όψεις του χαρακτήρα σας. Προήγαγα την πνευματική μου καλλιέργεια μέσα από το καμίνι των παιδαγωγικών σχέσεων και από τη μοναδικά όμορφη λειτουργία της σχολικής αίθουσας. Προήγαγα όσο μπορούσα μια μορφή εξευγενισμένης συμπεριφοράς και γιατί το επέτασσε η επιστήμη της παιδαγωγικής αλλά και γιατί ένιωθα ότι βελτιωνόταν ο χαρακτήρας μου. Ένιωθα πάντα νέος. Βίωνα τη δωρεά του παιδαγωγικού έρωτα, μια μοναδική αίσθηση ελευθερίας. Δεν ήμουνα μόνο καθηγητής σας. Ήμουνα και μαθητής σας, μαθητής των μαθητών μου διαχρονικά. Και αυτό το θεωρώ ως μια κατάκτηση ζωής! Έχω βαθιά συνειδητοποιήσει ότι αυτή η στιγμή του τελευταίου μαθήματος θα είναι ο τόπος της διαρκούς νοσταλγίας στο μέλλον μου, θα είναι μια σπίθα νιότης και ομορφιάς, που θα τη βαστάω σαν ιερό φως μπροστά στη γκρίζα εικόνα των μακρινών ελπίζω μελλοντικών χρόνων της ζωής μου. Αν νιώθω ότι έχω δώσει κάποια μορφή ‘του αγώνα του καλού της ζωής’, είναι γιατί έζησα μέσα στο σχολείο, γιατί γευόμουνα όλους τους χυμούς του – από τη διδασκαλία μέχρι τις εκδρομές και τις γιορτές -, γιατί κατέθετα τις όποιες δυνάμεις της ψυχής μου στον κόσμο των μαθητικών χρόνων, γιατί αποκόμιζα ακτινοβολία από τα όνειρά σας.

      Σας είχα πει από την πρώτη τάξη που πρωτογνωριστήκαμε ότι δύο αστερισμούς έχει η ζωή, την Αγάπη και τη Γνώση. Εδώ είναι η ομορφιά της, εδώ και το νόημά της. Αυτή είναι η παιδαγωγική μου κοσμοθεωρία. Αυτή είναι και η αντίληψη της ζωής μου. Να αγαπάτε τους ανθρώπους και να διαβάζετε – να γράφετε. Θεωρώ ότι αυτός είναι ο πιο ταπεινός δρόμος, ο πιο όμορφος. Αν τον δημιουργήσετε, η ζωή θα είναι πολύ γενναιόδωρη μαζί σας. Θα σας δώσει περισσότερα από όσα μπορείτε να ονειρευτείτε, γιατί απλά μόνο με την αγάπη και τη γνώση μπορείτε να τεχνοτροπείτε το όμορφο, το αυθεντικό είδωλό σας. Αν κάτι θέλω να θυμάστε από την εκπαιδευτική μας σχέση, θέλω να είναι η άποψή μου γι’ αυτούς τους αστερισμούς της ζωής. Αλλά πρέπει να τους λατρέψετε, να αγωνιστείτε γι’ αυτούς και να τους κατακτήσετε. Εδώ σ’ αυτό τον αγώνα είναι η γοητεία της αυτοπραγμάτωσής σας και της προσωπικής ελευθερίας σας, είναι η ομορφιά της κοινωνικής καταξίωσης μέσα από το φωτεινό γαλαξία των ουμανιστικών αξιών: της αλληλεγγύης, του αλληλοσεβασμού, της δικαιοσύνης, της ισότητας».

     Ήταν τόσο όμορφη η καθημερινότητα του σχολείου. Ήμουνα τυχερός γιατί γνώρισα και συνεργάστηκα με εκπληκτικούς συναδέλφους, γιατί στα δύο σχολεία που δίδαξα κυρίως – στο 12ο Λύκειο Περιστερίου και στο 3ο Λύκειο Ζωγράφου – υπήρξε ένα τόσο όμορφο κλίμα αγάπης και αλληλεγγύης στο Σύλλογο Διδασκόντων και σε σχέση με τις Διευθύνσεις των σχολείων, που εξέφραζε μια μοναδική γοητεία της επαγγελματικής μου καριέρας. Στο σχολείο ένιωθα κάθε ημέρα σαν να είναι μια Γιορτή, γι’ αυτό και ντυνόμουνα πιο καλά τις καθημερινές ημέρες από ό,τι τα Σαββατοκύριακα. Ζούσα για τη διδασκαλία. Και όταν δεν ήμουνα στην αίθουσα, σε παρέες ή όπου αλλού, είχα στη σκέψη μου τη συμπεριφορά της διδασκαλίας μου. Ήξερα ότι ήταν η καλύτερη επιλογή, για να εκφράσω πιο αυθεντικά τον εαυτό μου αλλά και για να δημιουργώ καλύτερη εικόνα για τον εαυτό μου. Ναι η διδασκαλία ήταν ο “κανόνας” και για τη ζωή μου. Έτσι κι αλλιώς, ό,τι διδάσκεται δεν είναι η πεμπτουσία κάθε γενιάς για τη διάδοχή της και για τη δημιουργία της προόδου και του φωτεινού μέλλοντός μας;

     22 Δεκέμβρη 2016. Πώς θα είναι η ζωή μου μετά απ’ αυτή τη στιγμή; Πώς θα επαναεπινοήσω τον εαυτό μου, όταν τον σμίλευα χρόνους και χρόνους μέσα από τη διδασκαλία; Ακόμα και όταν έλειψα από το σχολείο που ήμουνα πρόεδρος των καθηγητών, την παλιννόστηση στη σχολική αίθουσα πάντα ονειρευόμουνα. Και ήταν τόσο απλό και τόσο όμορφο που ξαναγύρισα, ενώ υπήρχαν σειρήνες για πιο «φιλόδοξη εξέλιξη». Αυτή η επιλογή μου ήταν και η πιο όμορφη στη ζωή μου. Γιατί άκουσα την ψυχή μου. Γιατί ακολούθησα το σκίρτημα του συναισθήματός μου. Γιατί είχα νιώσει ότι ήταν ο δρόμος της αγάπης – εκείνης της αγάπης που σου δίνει την αίσθηση της διαρκούς νιότης – και της ξεχωριστής μορφής της γνώσης, εκείνης της γνώσης που μόνο η διδασκαλία χαρίζει.

     22 Δεκέμβρη 2016. Πώς θα βιώνω απ’ αύριο τον εαυτό μου χωρίς τη δωρεά της διδασκαλίας και τη γοητεία του εκπαιδευτικού, χωρίς την αύρα της διαρκούς νεότητας του σχολείου και την ομορφιά των μαθητών και των μαθητριών;

 

 

20161222_105113

Έτοιμοι και έτοιμες για Ιατρικές, Πολυτεχνεία… Φωτεινά μυαλά, έφοδος στο όνειρο!

 

 

 

20161222_090544 Το Γ3 γεμάτο ομορφιά και αισιοδοξία για το μέλλον

 

20161220_092944 Το Γ2, τμήμα αμφισβήτησης και έντονου αλλά και δημιουργικού διαλόγου

 

 

20161221_123942 Ένα φοβερό τμήμα του 3ου Λυκείου Ζωγράφου, το Β1. Χαίρεσαι να κάνεις μάθημα!

 

 

20161222_095522 Α4:  Πολύ καλοί μαθητές και μαθήτριες στο δρόμο που έχει ανοίξει η Γ΄ τάξη. Έχουν θέληση και αποφασιστικότητα.

 

 

 

 

20161220_113100

Οι μάγκες του Β3, παιδιά εξαίρετα. “Θέλουμε” όμως πολύ διάβασμα!

 

Δεκέμβριος 2016

 

Εκκρεμεί το Γ1 και το Β2 για τεχνικούς και μόνο λόγους.

Και τρία σχόλια (διατυπωμένα στο facebook) από μαθητές που είχα πριν 30 και πλέον χρόνια, όταν ήμουνα αναπληρωτής καθηγητής στο 4ο Λύκειο Ζωγράφου. Η Βάσια Χασιώτη είναι πλέον συνάδελφος. 

Εξαιρετικός! Είμαι από τους τυχερούς που τον είχα καθηγητή… Του εύχομαι μια εξίσου επιτυχημένη πορεία στη νέα του ζωή! Είμαι σίγουρη ότι θα αξιοποιήσει την «ελευθερία» του  κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Βάσια Χασιώτη

 

Τυχερά τα παιδιά που τον είχαν καθηγητή!!!
Κύριε Τσούλια με συγκίνησες και με πήγες πολλά χρόνια πίσω.
Να είσαι καλά!!!

Δέσποινα Κωνσταντινίδου

 

Ο Νίκος σίγουρα ξεχώριζε γιατί ήταν «διαφορετικός» και «εναλλακτικός». Τον θυμάμαι χρόνια μετά το 1985 που αποφοίτησα από το 4ο Λύκειο στα «καφέ» της περιοχής μόνο του να διαβάζει ή να γράφει. Το μάθημα της Βιολογίας είχε πάντα άλλο ενδιαφέρον πέραν του στείρου και μονότονου χαρακτήρα που συνήθως έχουν τα μαθήματα στο μίζερο σχολικό περιβάλλον.
Ο Νίκος είχε πάντα τη δυνατότητα να γεφυρώνει δημιουργικά και πρωτότυπα το μάθημα θετικής τυπικά κατεύθυνσης που δίδασκε με το ευρύτερο σύμπαν της γνώσης, να το κάνει δηλαδή ολιστικό όπως θα λέγαμε σήμερα μάθημα. Θυμάμαι χαρακτηριστικά τις αναφορές του στο ζήτημα της Οικολογίας και της πολιτικής της διάστασης. Εκπαιδευτικοί, όπως ο Νίκος, δεν πρέπει ποτέ «να αποσύρονται». Είναι απαραίτητο να συνεχίζουν με άλλους τρόπους.

Γιώργος Παπανδρέου

Advertisements
  1. 22/12/2016 στο 11:27 πμ

    Καλημέρα Νίκο. Καθηλωτικός ο λόγος σου. Εξαιρετικός, μεγαλειώδης όντως. Τούτη τη κατάθεση της ψυχής σου την εκλαμβάνω ως χριστουγεννιάτικο δώρο στους χαλεπούς καιρούς μας….. Δε μπορώ , νιώθω αδύναμος να προσθέσω κάτι άλλο. Αλλά σήμερα νιώθω τυχερός καθώς μας κατέθεσες τούτες τις, πλούσιες σε συναίσθημα, σκέψεις σου. Θέλω να σου πω ότι θα είναι έντοκες για μένα. Καλή συνέχεια Νίκο. Με την ευχή να συνεχίσουμε να διαβάσουμε τον πολύ εκφραστικό λόγο σου.

    • N.T.
      22/12/2016 στο 6:10 μμ

      Ευχαριστώ φίλε μου.
      Θα χάσω το σχολείο,
      αλλά θα συνεχίσω πιο δυνατά στην υπόθεση
      της παιδείας και της μάθησης.

      ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ !

  2. 22/12/2016 στο 4:54 μμ

    Το πιο ειλικρινές, καθηλωτικό και συγκινητικό κείμενο που έχω διαβάσει εδώ και πολύ καιρό. Μια εξομολόγηση de profundis, την οποία καταλαβαίνω βαθιά, συμμερίζομαι και κρατώ στη μνήμη μου, για την ώρα που θα βιώσω τα αντίστοιχα συναισθήματα. Ελπίζω να έχω την ευλογία και την τύχη να φτάσω κι εγώ στο σημείο που είστε εσείς σήμερα και να αποχωρήσω ευτυχισμένη και πλήρης από την πιο τιμητική θέση που μπορεί να κατακτήσει ποτέ κάποιος επαγγελματίας/ εργαζόμενος/ επιστήμονας: αυτήν του εκπαιδευτικού. Σας εύχομαι να σας συντροφεύει πάντοτε αυτό το φως που έχετε αποθηκεύσει στην Ψυχή σας και το Πνεύμα σας από όσα χρόνια βρισκόσασταν και διδάσκατε μέσα στις ελληνικές σχολικές αίθουσες.

  3. N.T.
    22/12/2016 στο 6:16 μμ

    Ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια.
    Ίσως η ομορφιά της ζωής να βρίσκεται μέσα μας
    και να την φανερώνει ό,τι με πάθος αγαπάμε…

    ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

  4. Emmanouil Markakis
    23/12/2016 στο 7:51 μμ

    συγκινητικός αποχαιρετισμός.Εύχομαι και απ΄εδώ και μπρος να μας δίνεις φως από το φως της ζωής σου και από τα αποθέματα της δύναμης που πήρες ως μάχιμος εκπαιδευτικός. Καλά Χριστούγεννα και καλό νέο έτος.Οι μαθητές σου δεν θα σε ξεχάσουν,εμείς θα είμαστε δίπλα σου μέσα από τα εμπνευσμένα άρθρα σου,που πάντα θα περιμένουμε με ευγνωμοσύνη !

    • N.T.
      23/12/2016 στο 8:50 μμ

      Αγαπητέ συνάδελφε.
      Ευχαριστώ για τις ευχές.
      Πάντα θα γράφω και θα διαβάζω.
      ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!

  5. 23/12/2016 στο 9:38 μμ

    Πραγματικά γνήσια συγκινητικά λόγια! Πάντα οι σκέψεις σας είναι τροφή για σκέψη κ αναστοχασμό!
    Σίγουρα θα συνεχίσετε να μας τροφοδοτείτε…δε γίνεται αλλιώς!
    Πώς όμως έγινε να φύγετε μεσόχρονα;

  6. N.T.
    24/12/2016 στο 6:11 πμ

    Αγαπητή Μαρία

    Το γράψιμο είναι ένα μεγάλο πάθος μου.
    Γράφοντας ζω πιο όμορφα!
    Θα συνεχίσω ακόμα πιο έντονα.

    Για το μεσόχρονα…
    υπήρχε πάντα νομική δυνατότητα που την εξετάζει το ΚΥΣΔΕ.
    Εφέτος αφορά κάποιες δεκάδες εκπαιδευτικών.
    Στη σημερινή Ελλάδα της παρακμής:
    για κάποιες περιπτώσεις ισχύει το εξής:
    αν εργασθείς περισσότερο, αμείβεσαι λιγότερο!

    ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!

  7. Σοφια Μπονη
    25/12/2016 στο 4:46 μμ

    Δυσκολος ο επιλογος,απαραιτητος για την ολοκληρωση του θεματος.αναγκαιος για να κλεισει ένα κεφαλαιο ζωης,για να πεσει η αυλαια.Ποτε δεν θα ησουν ετοιμος ουτε θαρραλεος για να αποχαιρετησεις τη δικη σου Αλεξανδρεια που τοσο αγαπησες.»ενας μικρος θανατος»Αγγιξες την ψυχη μου,μου θύμησες»οικεια κακα»εγω θα επεστρεφα στον…Αυτοι που μενουν,αυτοι που φευγουν,ποιοι είναι πιο τυχεροι¨?Οι «φευ-γατοι»?Κρατησε τις ομορφες εικονες,τις δημιουργικες δρασεις..στις «αποσκευες σου για το υπολοιπο ταξιδι σου.Ευχομαι να είναι ομορφος,μακρυς ο δρομος χωρις «Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες»Και αν καποια στιγμη νιωσεις το φοβο του κενου,θυμησου»μονο με αισθηση του κενου καινουρια γράφονται τραγουδια»αν και εσυ διαθετεις απυθμενη δεξαμενή!Καταπληκτικο κειμενο.Η υφανση του λογου!»¨αργαλειος»οχι της αυτονομιας αλλα της γλωσσας.Γι αυτο ζηλευω τον φιλο,τον συναδελφο,τον κουμπαρο,τον ανθρωπο Νικο.Τυχεροι οι μαθητες σου,τυχερη κι εγω που σε γνωρισα στα πρωτα εκπαιδευτικα μας βηματα και ειχα την τιμη να σε «αποκαταστήσω» ΥΣ.»να διαβαζετε,να αγαπάτε»,δυο προστακτικες που δεν επιβάλλονται,εμπνεονται.ειμαι σιγουρη ότι το πετυχες..ΚΑΛΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ

  8. N.T.
    25/12/2016 στο 7:58 μμ

    Φίλη Σόφη

    Σε ευχαριστώ για τις ευχές σου.

    Έχω τη γνώμη ότι η Γνώση και η Αγάπη
    και εμπνέονται και καλλεργούνται.

    Νίκος

  9. Γιαννακοπουλου
    26/12/2016 στο 8:19 μμ

    Κυριε Τσουλια με συγκινησε η δυναμικη γραφη σας. Ημουν μαθητρια σας στο 4ο Λύκειο Ζωγραφου το 1983-84. Τωρα σαν συναδελφος σας στελνω τις ευχες μου. Ειμαι σίγουρη οτι και εκτός ταξης θα εχετε πολλα να προσφερετε.
    Καλη Χρονια.
    Γιαννακοπουλου Βασιλική

    • N.T.
      26/12/2016 στο 10:42 μμ

      Χαίρομαι ιδιαίτερα που είσαι τώρα συνάδελφος.
      Είμαι βέβαιος ότι θα απολαύσεις μια όμορφη καριέρα
      παρά τις δυσκολίες των καιρών.
      Αρκεί μόνο να αγαπήσεις τους μαθητές
      και την τελετουργία της σχολικής αίθουσας.
      Είναι πάντα μια γοητευτική παράσταση.

      Καλή Χρονιά

      Νίκος Τσούλιας

  10. 26/12/2016 στο 11:36 μμ

    Υπέροχο το κείμενό σας. Και πολύ συγκινητικό.

    Καλή χρονιά!

    • N.T.
      27/12/2016 στο 8:22 πμ

      Ευχαριστώ πολύ.

      Καλή και όμορφη χρονιά

      Νίκος Τσούλιας

  11. Δέσποινα Κωνσταντινίδου
    27/12/2016 στο 2:29 μμ

    Κε. Τσούλια Καλή σας μέρα και Χρόνια Πολλά για τις μέρες !!!!!Ήμουν και εγώ μαθήτρια σας στο 4ο Λύκειο Ζωγράφου και είμαι υπερήφανη και πολύ συγκινημένη που διάβασα τον αποχαιρετισμό σας.Θέλω να πιστεύω ότι » η μάχη εκτός των πυλών» θα είναι για εσάς μεγαλύτερη πρόκληση και πρόσκληση (γνώριμη βέβαια και αυτή η μάχη) συνεχίστε να διδάσκεται Ήθος και Αγάπη!!!!!!Προσωπικά θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για τα ωραία Μαθητικά Χρόνια που έζησα και τα αναπολώ με πολύ Αγάπη.Καλή συνέχεια σε ότι κάνετε θα αναμένω πάντα νέο σας άρθρο για να γυρίσω πάλι εκεί στην ηλικία των 16,17.

    • N.T.
      27/12/2016 στο 5:03 μμ

      Δέσποινα,

      Χρόνια πολλά και ένα πολύ όμορφο νέο έτος.

      Χαίρομαι πολύ που «συναντιόμαστε» μετά από τόσα χρόνια.
      Είχα μαθητές / μαθήτριες στο 3ο Λύκειο,
      που ήταν παιδιά της δικής σας γενιάς του 4ου Λυκείου

      Εύχομαι κάθε ευτυχία!

      Νίκος Τσούλιας

      • Δέσποινα Κωνσταντινίδου
        28/12/2016 στο 2:38 μμ

        Σας ευχαριστώ και από εμένα ευχές για Καλή Χρονιά!!!με την ελπίδα για Υγεία και Αγάπη.

  12. Γιώργος Σοφρώνης
    27/12/2016 στο 5:10 μμ

    Νίκο, καλή συνέχεια, να σαι πάντα γερός και δυνατός, πολλές ευχές!

    • N.T.
      27/12/2016 στο 5:54 μμ

      Φίλε Γιώργο,

      Σου εύχομαι ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ και ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!

      Νίκος Τσούλιας

  1. 22/12/2016 στο 6:12 πμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: