Αρχική > πολιτική, κοινωνία > Συλλογικός Αγώνας στο «Δημόσιο»

Συλλογικός Αγώνας στο «Δημόσιο»

 

The charge by Ramon Casas (1899)

Δημοκρατική Συνδικαλιστική Πρωτοπορία / ΑΔΕΔΥ

Συνάδελφοι, Συναδέλφισσες

      Η σημερινή οικονομική και πολύπλευρη κρίση βαθαίνει συνεχώς, οδηγώντας τους εργαζόμενους και το λαό σε καθεστώς μαζικής φτωχοποίησης και περιθωριοποίησης ευρέων κοινωνικών στρωμάτων. Ο καπιταλισμός λειτουργώντας ως απόλυτα παρακμιακή δύναμη επιχειρεί την όλο και μεγαλύτερη ιδιωτικοποίηση των φυσικών πόρων και των κοινωνικών λειτουργιών.

image

      Η πολιτική έχει χάσει ουσιαστικά στοιχεία της αυτονομίας της και οι κυβερνήσεις των χωρών έχουν κυρίως διαμεσολαβητικό ρόλο στην κατεύθυνση εξυπηρέτησης των συμφερόντων του διεθνούς κεφαλαίου. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν παραμένει απλά και μόνο μια οικονομική ένωση αλλά και ένας υπερεθνικός θεσμός που λειτουργεί στην υπηρεσία των δυνάμεων της αγοράς. Η συσσώρευση του πλούτου σε όλο και πιο λίγα κέντρα εξουσίας και οι πολλαπλές ανισότητες στους κόλπους των κοινωνιών προκαλούν ευρεία επέκταση ενός σκηνικού βαρβαρότητας. Είναι γεγονός ότι το μείζον ιστορικό και ιδεολογικό ερώτημα «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» τίθεται σήμερα πιο επιτακτικά όσο ποτέ άλλοτε!

      Ωστόσο και παρά τα εμφανή ελλείμματα δημοκρατίας και αλληλεγγύης και τα όλο και πιεστικότερα κοινωνικοοικονομικά προβλήματα που έχουν δημιουργήσει οι κυρίαρχες πολιτικές επιλογές της Ε.Ε., ιδίως τα τελευταία χρόνια, δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να επικρατήσουν οι Σειρήνες του Ευρωσκεπτικισμού ή του Αντιευρωπαϊσμού, των πιο ακραίων δηλαδή εκφράσεων της συσσωρευμένης δυσαρέσκειας για την υφιστάμενη πολιτική της Ε.Ε. Η απάντηση στα σημερινά αδιέξοδα της Ευρώπης δεν είναι η διάλυσή της! Η απάντηση βρίσκεται στην αλλαγή της πορείας πλεύσης της. Η πραγματική λύση για τους λαούς της Ευρώπης δεν θα προκύψει μέσα από τη μάχη των Ευρωλάγνων και των Ευρωσκεπτικιστών ή των Αντιευρωπαϊστών, αλλά από τη μάχη ανάμεσα στους οπαδούς της Λιτότητας και των ασφυκτικών δημοσιονομικών περιορισμών και σε εκείνους που ζητούν μια άλλη Ευρώπη, μια Κοινωνική Ευρώπη, την Ευρώπη της Δημοκρατίας και της Αλληλεγγύης!

      Η συγκυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α. – ΑΝ.ΕΛ., μια αυτοπροσδιοριζόμενη ως «αριστερή κυβέρνηση», αντί να προτάξει ως κυρίαρχο το ζήτημα της πραγματικής οικονομίας και της ανάπτυξης, όπως θα έκανε κάθε πραγματικά προοδευτική κυβέρνηση, αποδέχτηκε εξ αρχής ως κυρίαρχα τα ζητήματα που αφορούν κυρίως στη συντηρητική πολιτική: Το δημοσιονομικό ζήτημα, το ζήτημα των ελλειμμάτων και του χρέους.

      Το αποτέλεσμα αυτής της επιλογής της ήταν να οδηγηθεί στην πιστή εφαρμογή της ίδιας νεοφιλελεύθερης πολιτικής των προηγούμενων κυβερνήσεων, παρά μάλιστα το γεγονός ότι όλες αυτές οι συνταγές του διεθνούς κεφαλαίου με τη σύμπραξη της εκάστοτε εγχώριας εξουσίας οδήγησαν και οδηγούν την κοινωνία σε αδιέξοδο. Αντί λοιπόν να καταργήσει τα μνημόνια και τους εφαρμοστικούς τους νόμους, όπως είχε δεσμευτεί πολιτικά, προχώρησε στην ψήφιση ενός ακόμα πιο επώδυνου μνημονίου.

      Το αποτέλεσμα προδιαγεγραμμένο: Η οικονομία της χώρας βυθίζεται κάθε μέρα, όλο και περισσότερο, στην ύφεση, προκαλώντας την απόγνωση σε μεγάλα λαϊκά στρώματα και τη διαρκώς επεκτεινόμενη φτωχοποίηση. Η συνεχής επέκταση των ιδιωτικοποιήσεων προκαλεί νέες ανισότητες και οδηγεί τον κόσμο της εργασίας σε καθεστώς εργασιακού μεσαίωνα.

      Η παγκοσμιοποίηση και οι όλο και περισσότερες ελευθερίες στις κερδοσκοπικές και παρασιτικές δυνάμεις του χρηματιστηριακού κεφαλαίου μπορούν να αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά μόνο με την ευρύτερη συνεργασία των εργαζόμενων και των Συνδικάτων σε ευρωπαϊκό και σε διεθνές επίπεδο. Το Συνδικαλιστικό μας Κίνημα και η αγωνιστική μας δράση είναι αναγκαία όσο ποτέ άλλοτε. Η υπεράσπιση του Κοινωνικού Κράτους και του Κράτους Δικαίου και η προαγωγή του δημόσιου χαρακτήρα όλων των Κοινωνικών Αγαθών είναι ο πυρήνας της καταστατικής συγκρότησης του Κινήματός μας και της συλλογικής συνείδησής μας.

      Ο γαλαξίας των αξιών μας και των αιτημάτων μας: «Για μισθούς και συντάξεις αξιοπρέπειας, για την αντιμετώπιση της ανεργίας, για την προαγωγή της δημόσιας παιδείας, υγείας και περίθαλψης και του ασφαλιστικού συστήματος» είναι αυτός που συσπειρώνει τους εργαζόμενους στο Δημόσιο και δίνει δυναμική στον αγώνα μας. Η συλλογικότητά μας, τα δίκαια αιτήματά μας, η συσπείρωση και η ενότητα των εργαζομένων στα θεσμικά μας Όργανα είναι εκείνα που μπορούν να ανατρέψουν την επιχειρούμενη καθολική και βάρβαρη κυριαρχία των δυνάμεων της Αγοράς.

      Σήμερα οι ευθύνες και οι προκλήσεις των κοινωνικών κινημάτων είναι πολλαπλές. Έχει διαφανεί πλέον με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο ότι μόνο η ενότητα και η κοινή δράση όλων των εργαζόμενων και των ανέργων και όλων των κλαδικών χώρων είναι η δύναμη που θα αμφισβητήσει και θα ανατρέψει τις μνηνομονιακές πολιτικές. Η διαμόρφωση ισχυρής ταξικής συνείδησης είναι χρέος μας. Οφείλουμε να δούμε τον πυρήνα των προβλημάτων και να ενισχύσουμε με πνεύμα συλλογικότητας και σύνθεσης των επιμέρους παραταξιακών και κλαδικών αντιλήψεων και πρακτικών, με στόχο την ενότητα στο συνολικό πεδίο της δράσης μας.

      Οφείλουμε να επανεξετάσουμε με αυτοκριτική διάθεση τις αδυναμίες του συνδικαλισμού μας και να υπερβούμε άμεσα και αποτελεσματικά το πρόβλημα της μη συγκρότησης Προεδρείου στην ΑΔΕΔΥ. Οποιαδήποτε επανάληψη αυτού του προβλήματος δεν θα είναι απλά και μόνο μια θεσμική εκκρεμότητα αλλά και ένα οργανικό κενό στην καθοδήγηση και στην αποτελεσματική λειτουργία του συνδικαλισμού μας.

      Η Δημοκρατική Συνδικαλιστική Πρωτοπορία θα εξακολουθήσει να καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια για την επίλυση του ζητήματος, με τρόπο συγκροτημένο και υπεύθυνο και πρόταση ριζική και θεσμική. Είναι εξάλλου βασική θέση στην κουλτούρα της παράταξής μας η «σύνθεση απόψεων» σ’ όλα τα ουσιαστικά προβλήματα των εργαζομένων, ως πρωταρχικό και υπαρξιακό στοιχείο του ίδιου του Συνδικαλιστικού Κινήματος. Άλλωστε, καμιά παράταξη δεν κατέχει την αλήθεια ούτε είναι ο μοναδικός εκφραστής των αιτημάτων των εργαζόμενων – και οποιαδήποτε παραταξιακή αλαζονική στάση υπονομεύει τον κοινωνικό ρόλο μας.

      Μπορούμε να κάνουμε πιο ουσιαστικό και πιο αποτελεσματικό τον αγώνα μας, να καλλιεργήσουμε συστηματικά και οργανωμένα τη συνείδηση ότι οι κοινωνικοί αγώνες είναι νόημα ζωής, είναι παράγοντας χειραφέτησης του ανθρώπου και δημιουργός μιας δίκαιης, ουμανιστικής και σοσιαλιστικής κοινωνίας.

Σεπτέμβριος 2016,

Από τη Γραμματεία της ΔΗ.ΣΥ. ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ

 

 

Agitated workers face the factory owner in The Strike, painted by Robert Koehler in 1886

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: