Αρχική > πολιτική > Ταξική και προβληματική η πολιτική πρόταση της Ν.Δ.

Ταξική και προβληματική η πολιτική πρόταση της Ν.Δ.

 

Manfred on the Jungfrau (1837), John Martin

Του Νίκου Τσούλια

 

      Η κρίση της χώρας μας μπορεί να έπληξε με απόλυτο τρόπο το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και την κεντροαριστερά, αλλά δεν άφησε και δεν θα αφήσει έξω από το βεληνεκές της κανένα κόμμα, ακόμα και αυτά που σε πρώτη φάση ευνοήθηκαν απ’ αυτή, όπως το κόμμα του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Η Ν.Δ. επηρεάστηκε λιγότερο σε σχέση με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. από το ιστορικό συμβάν της κρίσης, και αυτό ήταν μια λαθροχειρία που διαμορφώθηκε από τα λάθη της τότε ηγεσίας του ΠΑ.ΣΟ.Κ., από τη «σύμπραξη» ΣΥ.ΡΙΖ.Α. – Καραμανλή με την εκλογή το Π. Παυλόπουλου στην Προεδρία της Δημοκρατίας και από την άνευ προηγουμένου δημαγωγία του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

      Ωστόσο, η κρίση παραμένει κραταιά και είναι μπροστά μας, γιατί δεν έχουν ούτε καν τεθεί ακόμα στη δοκιμασία της πολιτικής ατζέντας οι βασικές αιτίες της κρίσης πόσο μάλλον οι επιλογές υπέρβασής της. Η Ν.Δ. έχει ευθύνες για την κρίση. Δεν έχουν ακόμα αποτιμηθεί, αλλά ουδόλως έχουν εκλείψει. Εκτός αυτών όμως έχει επιπρόσθετα προβλήματα στην ουσία της πολιτικής της πρότασης. Και να γιατί. α) Δεν έχει μια σαφή στρατηγική πρόταση. Προκρίνει τον ευρωπαϊκό χαρακτήρα της πολιτικής της, γιατί προφανώς θεωρεί ότι σ’ αυτό το πεδίο υπερέχει συγκριτικά έναντι του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., αλλά επί του περιεχομένου της πολιτικής της ο βασικός άξονας είναι η προαγωγή του νεοφιλελευθερισμού και η ολόθερμη στήριξη των δυνάμεων της αγοράς – με την επίκληση των επενδύσεων -, τις οποίες τις ανάγει και ως βασικούς ρυθμιστές της πορείας της χώρας μας! Πρόκειται, κατ’ ουσία, για κυβερνητική πρόταση διαμεσολάβησης, που υπονομεύει ευθέως την αυτονομία της πολιτικής σφαίρας.

      β) Δεν αντιπροτείνει διαφορετική πρόταση κυβερνητικής πολιτικής, πέραν της σημερινής της συγκυβέρνησης ΣΥ.ΡΙΖ.Α. – ΑΝ.ΕΛ., της εφαρμογής των Μνημονίων. Δεν οφείλεται απλά και μόνο στο γεγονός ότι ψήφισε και αυτή το τρίτο Μνημόνιο, αλλά και στο ότι η πολιτική της πρόταση είναι αυθεντικά πιο κοντά στη λογική της άκρατης λιτότητας των μνημονίων. Διαφοροποιείται στο «μίγμα» της φορολογικής πολιτικής, στο πρόβλημα της Ιδιωτικής εκπαίδευσης και σε άλλα επιμέρους πεδία και όχι στον πυρήνα της οικονομικής πολιτικής. Δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι σηκώνει τους αντιπολιτευτικούς τόνους ακόμα και για ήσσονος σημασίας θέματα, π.χ. για τη ρίψη μιας βόμβας μολότοφ στην Αθήνα…

      γ) Υπάρχει ρήγμα στο εσωτερικό της Ν.Δ. που σχηματοποιείται στο πρόσωπο του Π. Παυλόπουλου – του εκλεκτού του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. – και του Κ. Καραμανλή, που έχει βγει έξω από την κριτική του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. για την πρόκληση της κρίσης. Δεν πρόκειται για ψυχολογικό ή για προσωπικό χάσμα αλλά για χάσμα στην ίδια την πολιτική πρόταση της δεξιάς παράταξης. Η καραμανλική πλευρά επιδιώκει να υπάρχει και ένα λαϊκό χρώμα στην ατζέντα του κόμματος και να μην επικρατεί ο απόλυτος νεοφιλελευθερισμός – κάτι που βέβαια στο κοινωνικό σώμα του συντηρητικού χώρου δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Βεβαίως, οι κοινωνικές δυνάμεις της δεξιάς δεν ενδιαφέρονται τόσο για το όλο ιδεολογικό στερέωμα του κομματικού τους φορέα όσο για το τι οικονομικό αντίκτυπο έχει η άσκηση της κυβερνητικής πρότασης επί των θυλακίων τους…

      δ) Το μίγμα πολιτικής του αρχηγού της Ν.Δ. αποτελείται από κουλτούρα νεοφιλελευθερισμού αλλά ακραίου συντηρητισμού, χάνοντας με αυτό τον τρόπο το όποιο ευρωπαϊκό άρωμα επιδιώκει να περάσει μέσα από την ιδεολογία της. Έτσι, είδαμε στο θέμα των προσφύγων να υιοθετεί παρωχημένα ξενοφοβικά στερεότυπα και να δημαγωγεί σε ανυπέρβλητο βαθμό. Επίσης δεν ιεραρχεί τα μείζονα ζητήματα για την κοινωνία και τη χώρα, που θα σηκώνει πιο πολύ τους τόνους της αντιπολίτευσης, αλλά τα τσουβαλιάζει όλα μαζί προκαλώντας και μια σχετική σύγχυση στους πολίτες. Δεν είναι τυχαίο που ο αρχηγός της κάνει δηλώσεις για κάθε θέμα επικαιρότητας, κάτι που παραδοσιακά έκαναν οι επικεφαλής των Τομέων των κομμάτων, με αποτέλεσμα να χάνεται και η βαρύτητα στην περίπτωση που επιχειρεί να αναδείξει τα ουσιώδη προβλήματα της κοινωνίας.

      ε) Δεν μπορεί να διαμορφώσει αυτόνομη πρόταση διακυβέρνησης – αυτό ισχύει βέβαια για όλα τα κόμματα – αφού αφενός μεν δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να κυβερνήσει αυτοδύναμα και αφετέρου δε δεν έχει στρατηγικούς εταίρους στο σημερινό κομματικό / πολιτικό στερέωμα. Μπορεί να εκβίασε τις εξελίξεις παλιότερα και να είχε εταίρο εθνικής ανάγκης το ΠΑ.ΣΟ.Κ., αλλά μια τέτοια σύμπραξη δεν μπορεί να επαναληφθεί – όχι μόνο γιατί θα ήταν αυτοκτονία για το ήδη αποδυναμωμένο ΠΑ.ΣΟ.Κ. αλλά γιατί οι πολιτικές τους προτάσεις για την υπέρβαση της κρίσης διαφέρουν σημαντικά.

      Η Ν.Δ. οφείλει να κάνει αυτοκριτική για τις ευθύνες που έχει στην πρόκληση της κρίσης και ιδιαίτερα για την περίοδο της διακυβέρνησής της επί Καραμανλή του νεότερου και να διαμορφώσει σαφή όρια με τον ακραίο δεξιό χώρο. Και θα πρέπει να κατανοήσει ότι ο χώρος του Κέντρου δεν μπορεί να αποικισθεί από τη δική της ιδεολογία και κουλτούρα!

Shows a pointillist painting of a trombone soloist.

Circus Sideshow (French: Parade de cirque), Georges Seurat, 1887–88

Κατηγορίες:πολιτική Ετικέτες:, , ,
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: