Αρχική > πολιτική, κοινωνία > Τι γίνεται με τα νοσοκομεία;

Τι γίνεται με τα νοσοκομεία;

Δημοτικό Νοσοκομείο Αθήνας, ΕΛΠΙΣ – από τα καλύτερα νοσοκομεία μας!  

 

 

Του Νίκου Τσούλια

 

      Αυτονόητα τίθεται η ένσταση ως προς το ερώτημα του άρθρου. Πώς μπορεί να διατυπώνεται απορία για τη λειτουργία των νοσοκομείων σε εποχές διαδοχικών μνημονίων και πολύπλευρης κρίσης της χώρας μας, όταν όλη η οικονομία μας βρίσκεται σε διαρκώς επιδεινούμενη απονεύρωση και η κοινωνία ταλαιπωρημένη από τη σκληρότητα των δανειστών, από την ανικανότητα και τη δημαγωγία των πολιτικών κομμάτων δεν έχει ακόμα βρει τρόπους και δρόμους διεξόδου από τη «μαυρίλα» της σημερινής ιστορικότητας;

      Τα νοσοκομεία έχουν δεινοπαθήσει από την κακοδιοίκηση και την κομματική διαπλοκή, από τη διαφθορά και την αδιαφάνεια, από τις ρεμούλες και τη διασπάθιση των χρημάτων τους σε μεγαλύτερο βαθμό από ό,τι οι άλλες δημόσιες υπηρεσίες. Οι μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες έχουν κάνει «πάρτι λεηλασίας» εδώ και πολλά χρόνια. Όλα μπορούν να εξηγηθούν. Εκείνο που παραμένει σε χρόνια εκκρεμότητα είναι το γεγονός της ανικανότητας και κυρίως της διαπλοκής της εξουσίας και των επιχειρήσεων στο όλο σύστημα υγείας.

      Και φτάσαμε στη σημερινή κατάσταση, όπου τα νοσοκομεία δεν μπορούν να ανταποκριθούν στοιχειωδώς στις ανάγκες των πολιτών και της κοινωνίας. Ουρές ατέλειωτες, αναμονή για τα ραντεβού παρατεταμένη, νοσηλεία υποτυπώδης, αναλώσιμα υλικά και φάρμακα σε φοβερή έλλειψη, απίθανα μειωμένο προσωπικό και το φακελάκι – φακελάκι είναι τα αδρά χαρακτηριστικά στοιχεία της νοσοκομειακής μας περίθαλψης. Για παράδειγμα, μπορώ να αναφέρω νοσοκομείο όπου υπάρχει ένας νοσηλευτής σε βραδινή βάρδια για 40 περίπου ασθενείς (χωρίς να πληρώνεται υπερωρίες…) κι όπου τα αναλώσιμα υλικά και τα φάρμακα τα προσκομίζουν οι ασθενείς.

      Κι όμως δεν ευθύνεται μόνο η κρίση. Δυστυχώς εν μέσω βαριάς και παρατεταμένης κρίσης δεν έχουμε αναπτύξει μια ορθολογική αξιολόγηση και ιεράρχηση των κοινωνικών αναγκών και των δημόσιων υπηρεσιών. Έτσι, θα δούμε «ενοικιαζόμενο προσωπικό» σε δημόσιες τράπεζες να αμείβεται με μισθούς που θυμίζουν την προ κρίσης εποχής και κυρίως τα περίφημα golden boys να παίρνουν αμοιβές που υπερβαίνουν κατά πολύ την ιεραρχία τους. Πρόκειται για τράπεζες που πήραν το μεγάλο μέρος των δανείων της χώρας για να διασωθούν! Πρόκειται για συνεχιζόμενο σκάνδαλο που δεν βγαίνει καν στην επιφάνεια της δημοσιότητας.

      Όταν λοιπόν η απτή πραγματικότητα βγάζει τέτοιους εξόφθαλμους ανορθολογισμούς και η συγκυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α. – ΑΝ.ΕΛ βαυκαλίζεται περί αλλαγής της Ευρώπης και το Κόσμου, αποδεικνύεται με τον πιο τραγικό τρόπο η αδυναμία χρηστής πολιτικής πέραν των οικονομικών περιορισμών και ομολογείται η αδυναμία πολιτικού συστήματος και διακυβέρνησης να βρουν δρόμους υπέρβασης της κρίσης αρχίζοντας από τα πιο στοιχειώδη σημεία αναφοράς.

      Δεν υπάρχει καμιά ελληνική οικογένεια που δεν επηρεάζεται από τη λειτουργία των νοσοκομείων σχεδόν σε καθημερινή βάση. Όμως σήμερα έχει τιναχθεί το όλο Σύστημα Υγείας στον αέρα. Υποτίθεται ότι οι ασφαλισμένοι έχουν κάποια κάλυψη από το νοσοκομεία, αλλά είναι τέτοιος ο ρυθμός εξυπηρέτησής τους και τέτοιος ο βαθμός των παρεχόμενων υπηρεσιών που είναι σαν να μην έχουν ασφάλιση! Αν δοκιμάσουν να καταφύγουν σε ιδιωτικά νοσοκομεία, εκεί υπάρχει το βασίλειο της «ελεύθερης αγοράς», όπου οι τιμές θυμίζουν τις αντίστοιχες των Η.Π.Α. και όχι την Ελλάδα της κρίσης… Αν δει κάποιος τα τιμολόγιά τους, θα αναρωτηθεί αν όλες οι υπηρεσίες της χώρας μας βρίσκονται στην ίδια εποχή και αν η πολιτεία υπάρχει ασκώντας κάποιο έλεγχο στην πρωτοφανή κερδοσκοπία.

      Από όλη αυτή την εικόνα του παραλογισμού καλλιεργείται επιτηδείως και σκοπίμως η στροφή προς την εμπορευματοποίηση της υγείας. Η νομιμοποίηση αυτής της κατεύθυνσης έρχεται εύκολα από το ερώτημα (και την προφανή απάντηση) του πολίτη: έχω τελικά ασφάλιση και νοσοκομειακή περίθαλψη; Κάθε σύγχρονη Πολιτεία πρέπει να σκύβει πρώτα από όλα πάνω στις «πληγές της», στο κοινωνικό μέρος που έχει τη μεγαλύτερη ανάγκη, στη διασφάλιση της υγείας. Το αγαθό της Υγείας μαζί με εκείνο της Παιδείας και της Κοινωνικής Ασφάλισης (πρέπει να) είναι ο πιο φωτεινός αστερισμός του Κράτους Πρόνοιας, της ευνομούμενης και δημοκρατικής Πολιτείας.

      Δυστυχώς το βάλτωμα της ανάπτυξης και η επενδυτική άπνοια αλλά και οι εκτός πραγματικότητας ιδεοληψίες της συγκυβέρνησης αναπαράγουν και διαιωνίζουν την ανεργία και έτσι κάθε προσπάθεια για αναστήλωση της κοινωνικής ασφάλισης δεν έχει καμιά προοπτική. Σήμερα τα νοσοκομεία βουλιάζουν από πληθώρα θεωρητικά ασφαλισμένων αλλά και ανασφάλιστων, με τελικό αποτέλεσμα την σοβαρή υστέρηση στην αποκατάσταση της υγείας και η οποία με τη σειρά της επιβαρύνει την οικονομία και ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται αενάως.

      Και εμείς μοιραίοι και άβουλοι παρακολουθούμε τον ανορθολογισμό της πολιτικής, βρίζουμε τους αντίπαλους πολιτικούς, εξοργιζόμαστε με την ωμότητα και τη βαρβαρότητα του διεθνούς τραπεζικού κεφαλαίου και των δανειστών αλλά δεν έχουμε κάνει ούτε ένα βήμα να ιεραρχήσουμε τις προτεραιότητές μας και τις βασικές ανάγκες μας. Και τα νοσοκομεία υπάρχουν – όσο υπάρχουν – χάρις στις φοβερές προσπάθειες γιατρών, νοσηλευτών και του υπόλοιπου βοηθητικού προσωπικού…

 

 

Advertisements
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: