Αρχική > πολιτική > Το Εurogroup απειλεί, η συμφωνία εκκρεμεί, η ΕΕ παραπαίει και η κυβέρνηση Τσίπρα έχει σοβαρό πολιτικό πρόβλημα

Το Εurogroup απειλεί, η συμφωνία εκκρεμεί, η ΕΕ παραπαίει και η κυβέρνηση Τσίπρα έχει σοβαρό πολιτικό πρόβλημα

urgetocreate:

J. M. W. Turner, Venice, oil on canvas

J. M. W. Turner, Venice

 

 

Από Χρήστος Ζέρβας

Απρίλιος 21, 2016

http://www.presspublica.gr/72124-2/

 

Στην υπόθεση της Ελλάδας η σύγκρουση συμφερόντων ήταν δεδομένη και ορατή εξ αρχής. Δυστυχώς σε μεγάλο βαθμό, η σύγκρουση αυτή συνεχίζεται και σήμερα, καθιστώντας τη χώρα μας, το ουσιαστικό διακύβευμα της Ευρώπης και της δημοκρατίας.

Τεχνοκράτες vs πολιτικών, δημοκρατία vs αγοράς, νεοφιλελεύθερη vs κοινωνικής Ευρώπης, ρατσισμός και κλειστά σύνορα vs αλληλεγγύης, είναι το βασικό τετράπτυχο των κυρίαρχων αντιθέσεων που καθορίζουν έως τώρα τη μοίρα της χώρας και επηρεάζουν αρνητικά την πορεία της ίδιας της Ευρώπης.

Στο πλαίσιο αυτό, η ελληνική κυβέρνηση προσπαθεί να διαχειρισθεί τη νέα λαίλαπα που σκαρφίσθηκαν τα αρρωστημένα μυαλά των ειδημόνων του ΔΝΤ σε συνεργασία με τους ειδικούς της Ευρωζώνης και το Γερμανικό υπουργείο Οικονομικών, για να λύσουν τις διαφορές τους.

Η νέα λαίλαπα είναι τα πρόσθετα μέτρα 3 δις ευρώ τα οποία απαιτούν να λάβουμε προληπτικά, σε περίπτωση που οι δικές τους εκτιμήσεις αποδειχθούν λανθασμένες. Η απαίτηση αυτή, αποτελεί έναν ακόμη ωμό εκβιασμό και κατάφωρη παραβίαση της εναπομείνασας κυριαρχίας της χώρας,  η οποία καλείται να θεσμοθετήσει μέτρα, υπό την αίρεση της αστοχίας του προγράμματος.

Το εκπληκτικό και παντελώς αντιδημοκρατικό εδώ, είναι το γεγονός ότι απαιτείται από την ελληνική κυβέρνηση να ψηφίσει δημοσιονομικά μέτρα, δηλαδή μέτρα περικοπών και φορολόγησης, τα οποία αν και θα έχουν ψηφισθεί δεν θα εφαρμοσθούν παρά μόνο εάν υστερήσουμε στους συμφωνημένους στόχους!

Είναι από τις λίγες φορές που η τεχνοκρατική φαντασία, ξεπερνά τόσο πολύ τον δημιουργικό ρεαλισμό των πολιτικών. Στην Ελλάδα της κρίσης, η εφαρμοσμένη ευρωπαική πολιτική θα πρέπει να ντρέπεται για τους εμπνευστές της.

Η διαφοροποίηση Γιούνκερ δεν αρκεί

Είναι τόσο έωλος ο παραλογισμός της προληπτικής λήψης μέτρων(κάτι σαν τη προληπτική πιστωτική γραμμή)που σχεδόν δεν γίνεται πιστευτός. Ούτε ο ίδιος ο πρόεδρος της Κομισιόν, κλασσικός ευρωπαιστής τολμά να σκεφθεί καν ότι είναι δυνατόν να υποχρεωθεί μια δημοκρατική χώρα να νομοθετήσει σκληρά μέτρα-εφεδρεία για κάθε ενδεχόμενο.

«Η Ελλάδα δεν χρειάζεται μέτρα έκτακτης ανάγκης» διαμήνυσε χθες το μεσημέρι ο πρόεδρος της Κομισιόν, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, σε συνέντευξή του στο «ΜΝΙ» και το «Euro2day», σημειώνοντας ότι η Κομισιόν «δεν επιθυμεί να υιοθετήσει μία τέτοια πρόταση».

Βέβαια για να καλύψει τα νώτα του απέναντι στους σκληρούς της Ευρωζώνης, ο κ. Γιούνκερ έσπευσε να συμπληρώσει ότι «θα την εξετάσει σοβαρά, μόνο εάν θέλουν όλα τα μέρα και σε στενή συνεργασία με την ελληνική κυβέρνηση».

Οι κυβερνητικές αστοχίες

Εδώ ακριβώς είναι όμως που η ελληνική κυβέρνηση έκανε ένα λάθος. Δήλωσε ότι δεν συζητά τη πρόταση αυτή, πριν υπάρξει συμφωνία για την αξιολόγηση και την διευθέτηση του χρέους. Αποδέχθηκε δηλαδή να την βάλει στο γενικότερο πλαίσιο-πακέτο, έστω και υπό τις συγκεκριμένες προυποθέσεις.

Μια εικαζόμενη βούληση της ελληνικής κυβέρνησης σε πρόσθετα μέτρα δεν θα είναι ωστόσο παρά προσχηματική και εξαναγκασμένη. Η ελληνική κυβέρνηση δεν θα συμφωνούσε ποτέ στο ενδεχόμενο του προληπτικού πακέτου μέτρων εκτός εάν εκβιασθεί ανοικτά ή έμμεσα, όπως συνέβη πέρσι το καλοκαίρι.

Ο νέος εκβιασμός και οι παράλογες απαιτήσεις

Και για να γίνει πράξη ο εκβιασμός έσπευσε αργά το βράδυ της Τετάρτης, ο ανώτερος αξιωματούχος του Eurogroup, που γνωρίζει από πρώτο χέρι τις προθέσεις του γερμανού φίλου, να στείλει το μήνυμα ότι η Ευρωζώνη, δεν συζητά παρά συμφωνία-πακέτο, στο οποίο ενέταξε ακόμη, εκτός των προληπτικών πρόσθετων μέτρων  3 δις ευρώ, την πώληση των κόκκινων δανείων σε  κερδοσκοπικά funds κι ένα διευρυμένο, χωρίς έλεγχο της κυβέρνησης νέο Υπερ-Ταμείο Αποκρατικοποιήσεων, με όλες τις δημόσιες επιχειρήσεις ως προίκα.

Σε κίνδυνο η συνοχή της Ευρώπης

Είναι προφανές ότι βρίσκεται εν εξελίξει έναν ακόμη ενορχηστρωμένο παιγνίδι σε βάρος των της χώρας και των πολιτών, από μια επικίνδυνη ομάδα κοινών πολιτικών εκβιαστών που παριστάνουν ότι μάχονται δήθεν για τα κοινά συμφέροντα της Ευρώπης.

Είναι ένα σικέ παιγνίδι σε βάρος της ελληνικής κυβέρνησης, η οποία δεν είχε έτοιμες εναλλακτικές με αποτέλεσμα να κινδυνεύει να πέσει την παγίδα των δήθεν εσωτερικών αντιθέσεων των θεσμών. Ακόμη κι αν οι διαφορές είναι υπαρκτές, το κυβερνητικό επιτελείο έπρεπε να διακρίνει ότι δεν είναι αξεπέραστες. Αντίθετα, έπαιξε πάνω στην όξυνσή τους, ποντάροντας σε μια πιθανή ρήξη των εταίρων και σε αποχώρηση του ΔΝΤ, που παρά την εμμονή του με την ελάφρυνση του χρέους, είναι αυτό που παίζει τον κακό. Είναι το Ταμείο που εκβιάζει με το τρόπο του τη Γερμανία, καθώς ο Τόμσεν για να μετάσχει το ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα με παράλληλη δανειακή σύμβαση, έχει διαμηνύσει ότι θα πρέπει ή να κατέβει ο στόχος για πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% το 2018 ή να ληφθούν πρόσθετα μέτρα 3-3,5 δις ευρώ.

Και επειδή η Γερμανία ζητεί από το 2010 τη συμμετοχή του ΔΝΤ, ο Δρ. Σόιμπλε βρήκε με τους συνεργάτες του την λύση της προληπτικής λήψης μέτρων.

Ο κ. Γιούνκερ μπορεί να ζητά την γεφύρωσή των διαφορών, σημειώνοντας με νόημα «ότι δεν είναι αυτοσκοπός να ικανοποιηθεί το Ταμείο πάση θυσία». Ομως ο κ. Γιούνκερ φαίνεται ότι δεν ασκεί την επιρροή που απαιτείται για να επιβάλει την θέση του στο Eurogroup.

Αν και επί του παρόντος ουδείς επαναφέρει θέμα Grexit, λόγω προσφυγικού αλλά και του δημοψηφίσματος στη Μ. Βρετανία,  οι υπερβολικές απαιτήσεις του Eurogroup(βλ. Σόιμπλε) το θέτουν εμμέσως και πάλι στο τραπέζι αφού μια νέα πιθανή καθυστέρηση στην επίτευξη συμφωνίας, δυσκολεύει τους ελληνικού χειρισμούς, στερεύει τα ταμεία και δημιουργεί πρόβλημα  ξανά στις τράπεζες., παρά την ανάσα που έδωσε πρόσφατα η απόφαση Ντράγκι να δέχεται ως εγγύηση ομόλογα του EFSF.

Γιατί ο Δραγασάκης είχε δίκιο: Το πολιτικό πρόβλημα της κυβέρνησης είναι εδώ

Το κυριότερο όμως είναι ότι πίεση αυτή του Eurogroup οξύνει το υπαρκτό πολιτικό πρόβλημα της ελληνικής κυβέρνησης. Για πολλούς λόγους.

Πρώτον γιατί ως αριστερή κυβέρνηση έχει ήδη κάνει πολλές υποχωρήσεις σε θέματα αρχών, τα οποία εάν έκανε άλλη κυβέρνηση θα εγκαλούνταν ευθέως από τον ΣΥΡΙΖΑ ως ακραιφνώς νεο-φιλελεύθερη.

Δεύτερον γιατί νέοι πρόσθετοι φόροι, και δή έμμεσοι, μαζί με την παραχώρηση υπερεξουσιών στο νεο Υπερ-ταμείο αποκρατικοποιήσεων ή την παραχώρηση κόκκινων αλλά και πράσινων δανείων σε κερδοσκοπικά funds χωρίς καμία εξαίρεση ή μεταβατική περίοδο, συνιστούν το απάβγασμα του ακραίου νεοφιλελευθερισμού στην οικονομία. Αποτελεί πολιτική που δεν μπορεί να δικαιολογηθεί πολιτικά από καμία κυβέρνηση, πολλώ δε μάλιστα μια αριστερή κυβέρνηση.

Τρίτον θα ενταθούν τα ζητήματα συνοχής της ίδιας της κυβερνητικής πλειοψηφίας. Ηδη ο ομάδα των 53 στην οποία ανήκει και ο ίδιος ο υπουργός Οικονομικών Ευκλ. Τσακαλώτος, με πρόσφατη διακήρυξή της, δείχνει ότι ετοιμάζει το έδαφος για αποχώρηση από το κυβερνητικό άρμα, προφανώς υπό το βάρος της δυσβάστακτης πολιτικής ευθύνης.

Τέταρτον, γιατί η κυβέρνηση Τσίπρα, που θα κριθεί από το αποτέλεσμα των πολιτικών της επιλογών και όχι πλέον από τις όποιες προθέσεις της, επιδιώκει να αντιστρέψει άμεσα την δυσμενή οικονομική κατάσταση. Η ταχεία επαναφορά σε αναπτυξιακούς ρυθμούς και η κοινωνικά δίκαιη κατανομή των βαρών είναι απαράβατοι όροι επιβίωσης της κυβέρνησης.

Η μάχη κατά της διαπλοκής και της διαφθοράς είναι επίσης αναγκαία αλλά δεν θα κρίνει αυτή τελικά την τύχη της κυβέρνησης. Αυτή θα κριθεί από την οικονομία και μόνο. Ωστόσο με επιπλέον μέτρα λιτότητας, η οικονομική κρίση ανατροφοδοτείται, ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται και η ανάπτυξη απομακρύνεται.

Ο πρωθυπουργός,  έχει αναλάβει ήδη πρωτοβουλίες σε ευρωπαικό επίπεδο, επιχειρώντας να πολιτικοποιήσει το θέμα της διαπραγμάτευσης και βάζοντας τους ισχυρούς της Ευρωζώνης στο παιγνίδι(Γαλλία, Γερμανία).  Ολάντ και Μέρκελ του χτυπάνε «φιλικά τη πλάτη» αλλά τα αποτελέσματα της πολιτικής διαπραγμάτευσης παραμένουν πενιχρά.

Ο κ. Τσίπρας φαίνεται ότι έχει εξασφαλίσει ευνοική στάση από Γιούνκερ και Σουλτς, ωστόσο ακόμη κι αυτά δεν αρκούν αν δεν πει το ναι ο χερ Σόιμπλε. Οι δηλώσεις του τελευταίου ότι πρώτη φορά είναι αισιόδοξος για την Ελλάδα, μάλλον δεν προοιωνίζονται κάτι καλό για τη χώρα.

Τα χρονικά και πολιτικά περιθώρια κινήσεων της κυβέρνησης στενεύουν όσο περνά ο καιρός, αλλά δεν γίνεται διαφορετικά. Ο Αλ. Τσίπρας πρέπει να περάσει κι αυτόν τον δύσκολο κάβο κι ας φαίνεται εξαιρετικά δύσκολο. Πόσες άραγε και ποιές υποχωρήσεις είναι διατεθειμένος να κάνει προκειμένου να επιτύχει την πολυπόθητη συμφωνία;

paul klee

paul klee

Advertisements
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: