Αρχική > πολιτική > Οι αλλαγές στη Ν.Δ. και οι πολιτικές εξελίξεις…

Οι αλλαγές στη Ν.Δ. και οι πολιτικές εξελίξεις…

urgetocreate:

Vincent Van Gogh, Enclosed Field With Ploughman, 1889

 

Vincent Van Gogh, Enclosed Field With Ploughman, 1889

Του Νίκου Τσούλια

 

      Η (απροσδόκητη για πολλούς) εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη στην αρχηγία της Νέας Δημοκρατίας σήμανε και το τέλος του Καραμανλισμού στη συντηρητική παράταξη, που βαστάει πάνω από σαράντα χρόνια. Και από μόνο του αυτό το στοιχείο θεωρείται από αρκετούς αναλυτές ως στοιχείο εκσυγχρονισμού και ως μια διαδικασία ιδεολογικής χειραφέτησης. Η Ν.Δ. ήταν πράγματι το μοναδικό πολικό κόμμα που είχε τη συμβολική πολιτική ηγεμονία μιας «καραμανλικής σφραγίδας», η οποία πέραν ενός γενικού ευρωπαϊκού προσανατολισμού παρέμεινε ως στοιχείο ενός κόμματος συντηρητικού και παλαιοδεξιού περιεχομένου.

      Αλλά το πιο ενδιαφέρον στην όλη υπόθεση – που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο αφορά τους Έλληνες – είναι το εξής ερώτημα: Σε τι θα αλλάξει τώρα η συντηρητική παράταξη σε σχέση με την πρότερη πολιτική και ιδεολογική της φυσιογνωμία; Κατ’ αρχήν να αναφέρουμε κάποια σημεία που μπορούν να χαρακτηριστούν ως πολύ ξεχωριστά. Η συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία ήταν ιδιαίτερα υψηλή σε εποχές γενικής κρίσης και αποστασιοποίησης των πολιτών από την πολιτική. Οι δύο επίδοξοι αρχηγοί τελικά είχαν εν μέρει διαφοροποιημένη δεξαμενή ψηφοφόρων, ο μεν Μητσοτάκης είχε ισχυρή αναφορά σε αστικά μέρη του πληθυσμού και σε υψηλότερου μορφωτικού επιπέδου κοινωνικά στρώματα, ενώ αντιθέτως ο Μεϊμαράκης κυριάρχησε σε αγροτικά και σε λαϊκά στρώματα. Είναι πρώτη φορά που εκλογή αρχηγού έχει τέτοια χαρακτηριστικά στοιχεία!

      Η όλη εξέλιξη, σύμφωνα με τον καθηγητή Ηλία Νικολακόπουλο, «σηματοδοτεί το τέλος της κυριαρχίας της λαϊκίστικης δεξιάς που τα τελευταία χρόνια είχε γίνει ακόμα πιο δεξιόστροφη. Ο νέος πρόεδρος είναι από αστική οικογένεια (μπουρζουά), δικηγόρος, εκπαιδευμένος στα καλύτερα πανεπιστήμια των ΗΠΑ και κληρονόμος της οικογένειας Μητσοτάκη, που ακολουθούσε πάντα την πιο κεντρώα γραμμή στην ελληνική δεξιά». Οι περισσότερες έγκυρες ξένες εφημερίδες είδαν με θετικό περιεχόμενο την εκλογή του Κ. Μητσοτάκη θεωρώντας ότι το κόμμα της Ν.Δ. θα γίνει πιο φιλελεύθερο και πιο ευρωπαϊκό.

      Αν δεχτούμε ότι στη σημερινή συγκυρία έχουμε έστω και παροδικά δύο σχετικά μεγάλα κόμματα, το ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και τη Ν.Δ., δύο κόμματα που έχουν περισσότερες δυνατότητες να βρεθούν σε κυβερνητικό σχήμα, τίθεται εκ των πραγμάτων ένα βασικό ερώτημα: Ποιο μπορεί να υπηρετήσει καλύτερα τα συμφέροντα του λαού και της χώρας; Οι υποστηρικτές της πολιτικής του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. θεωρούν ότι το κόμμα τους μπορεί να εφαρμόζει ένα νεοφιλελεύθερο οικονομικό πρόγραμμα αλλά παράλληλα υιοθετεί και μια πολιτική κοινωνικού περιεχομένου. Αντίθετα οι υποστηρικτές της πολιτικής της Ν.Δ. θεωρούν ότι ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. δεν πιστεύει την πολιτική που εφαρμόζει και ως εκ τούτου αυτοϋπονομεύεται, ενώ επιδίδεται σε έναν πρωτόγνωρο λαϊκισμό, για να καλύψει την αντίφασή του.

      Θεωρώ ότι και οι δύο πλευρές εμφανίζονται να έχουν εν μέρει δίκιο για το παραταξιακό τους ακροατήριο, αλλά κατ’ ουσία και οι δύο πολιτικές τους είναι λανθασμένες. Η Ν.Δ. δεν μπορεί να ανάγει τις δυνάμεις της αγοράς ως το κυρίαρχο «πολιτικό υποκείμενο» ιδιαίτερα σε περίοδο μεγάλης οικονομικής κρίσης. Η αγορά δεν μπορεί να είναι ο ρυθμιστής, το «μεγάλο αόρατο χέρι», που θα διαμορφώνει τις μεγάλες επιλογές μιας χώρας που είναι στην Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά δεν έχει κατακτήσει πλήρως τα ευρωπαϊκά στοιχεία. Από την άλλη πλευρά, δεν μπορεί ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. με το διάχυτο λαϊκισμό και με τα πολύ φτηνά επικοινωνιακά τεχνάσματα να διαμορφώνει ταυτόχρονα δύο πολιτικά στερεώματα, ένα πραγματικό που βιώνει ο λαός και ένα φαντασιακό που προσπαθεί να επιβάλλει η ηγετική ομάδα αυτού του κόμματος.

      Η επιλογή των πολιτών δεν μπορεί να έχει δυισμό εκ του γεγονότος ότι σήμερα υπάρχουν δύο σχετικά μεγάλα κόμματα. Τα δύο κόμματα δεν μπορούν να εκφράσουν τις μεγάλες ανάγκες της χώρας μας. Αυτονόητα τίθεται το ερώτημα. Και ποιο είναι το κόμμα που μπορεί να έχει τη δυνατότητα υπέρβασης της κρίσης; Η απάντησή μου είναι σχετικά απλή και έχει δύο σκέλη. α) Με βάση τα μεγάλα προβλήματα του τόπου και με τον έντονο κομματικό επιμερισμό, όπως σταθερά αυτός εκφράζεται στην περίοδο της κρίσης, το κυβερνητικό σχήμα δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να είναι μονοκομματικό ούτε βέβαια η σημερινή δημαγωγική «σούπα» ΣΥ.ΡΙΖ.Α. – ΑΝ.ΕΛ. β) Σε όλες τις δύσκολες φάσεις της ιστορίας ο πολιτικός χώρος που συνεργούσε περισσότερο στο ξεπέρασμα των δυσκολιών ήταν ο αυθεντικός κεντροαριστερός χώρος, γιατί εξέφραζε εκσυγχρονιστικές και δημιουργικές κοινωνικές δυνάμεις και γιατί είχε πολιτική πρωτίστως με μεταρρυθμιστικό προσανατολισμό.

      Θεωρώ ότι εκτός από το οικονομικό πρόβλημα της χώρας παραμένει σε εκκρεμότητα και η αδυναμία μιας κυβερνητικής πολιτικής διεξόδου, η οποία μπορεί να αναπτυχθεί με τη δημιουργία ισχυρού πολιτικού ρεύματος στο χώρο της Κεντροαριστεράς, ρεύματος που εκφράζει άλλωστε από τη δεκαετία του 1960 το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού λαού αλλά και δεν μπορεί να ενσωματωθεί ούτε στη δημαγωγία του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ούτε στο νεοφιλελευθερισμό της Ν.Δ.

dappledwithshadow:

Road In Early Spring, Charles Burchfield
 1938

Road In Early Spring, Charles Burchfield, 1938

Advertisements
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: