Αρχική > πολιτική > Να θάψουμε τον εμφύλιο, επιτέλους!

Να θάψουμε τον εμφύλιο, επιτέλους!

 

Του Αλέξανδρου Ασωνίτη,

Συγγραφέα, συντονιστή της σχολής σεμιναρίων: «Ανοιχτή Τέχνη».

Δεκεμβρίου 4, 2015

Σκηνή 1ο): Το Παρίσι απελευθερώνεται από Γάλλους κι Αμερικάνους τέλη Αυγούστου 1944. Παριζιάνοι και Παριζιάνες, αυτοί που πετάγανε ροδοπέταλα στους Ναζί όταν μπαίνανε στο Παρίσι (δείτε «επίκαιρα» της εποχής ή μια τηλεοπτική  συνέντευξη του μακαρίτη του Πάμπλο που ήταν παρών και το διηγείται), οι ροδοπεταλορίπτες Γάλλοι, που την τιμή τους έσωσε ο Ντε Γκώλ, η Μακί και προσωπικότητες όπως ο Καμύ, έχουν τώρα πλημμυρίσει τους δρόμους, καλοντυμένοι, πλυμένοι, οι γυναίκες με λουλουδάτα φορέματα, χτενισμένες σε κομμωτήρια, με μεγάλα ντεκολτέ, χορεύουν χαρούμενες και γελαστές στην Αψίδα του Θριάμβου με γάλλους/αμερικάνους στρατιώτες.

Αλεξανδρος Ασωνιτης

Την ίδια στιγμή στην Ελλάδα, που ταπείνωσε την Ιταλία  κι επέφερε σοβαρά πλήγματα στην Γερμανία, που  θρήνησε 400 χιλιάδες νεκρούς από τον ναζισμό/φασισμό, στην ακόμη κατεχόμενη Ελλάδα οι γυναίκες της δεν είχαν καν δεύτερη μαύρη φορεσιά, κι αυτή που είχαν, την πλένανε τα βράδια για να την ξαναφορέσουν το πρωΐ, γιατί σε λίγο  θα ‘χανε νέους νεκρούς να θάψουνε και να θρηνήσουνε. Τους νεκρούς του εμφυλίου που θα ξεκίναγε σε τρεις μήνες: «Τρεις μαυροφόρες κλαίγανε….. η μια έκλαιγε τον άντρα της, η άλλη για τον γιο της, κι η τρίτη για την μάνα της και για τον αδελφό της». Τραγούδι είναι. Δεν το λέει ο Αζναβούρ, ο Ανταμό, ο  Πρίσλευ, οι Χοτ Τσίλι Πέπερ. Ο Καζαντζίδης το λέει. Όλη  η Ελλάδα της καταραμένης δεκαετίας 1940-1950 σε τρεις στίχους του Χρήστου Κολοκοτρώνη.

Σκηνή 2η: Από τα «Αληθινά Σενάρια» του Νίκου Ασλανίδη, στην ΕΤ3, λυπάμαι, δεν θυμάμαι πότε προβλήθηκε η συγκεκριμένη εκπομπή. Μιλάει πολιτικός πρόσφυγας, γιος ζευγαριού του Δημοκρατικού Στρατού, που μεγάλωσε στην Ουγγαρία (τέως σύμμαχος του Άξονα που  έγινε «υπαρκτοσοσιαλιστική» δια των όπλων). Διηγείται πώς συνάντησε την μάνα του που είχε να την δει από παιδάκι. Πήγαινε τότε στην έκτη δημοτικού: «Ένα μεσημέρι ο δάσκαλος μου είπε: “Σήμερα είναι μεγάλη μέρα για σένα!”. Τον κοίταξα παραξενεμένος. Ο δάσκαλος γέλασε και πρόσθεσε: “Ήρθε η μητέρα σου, σε περιμένει έξω!”. Μούδιασα. Πλησίασα με  μικρά βήματα και κοίταξα στην αίθουσα που περίμεναν οι γονείς τα παιδιά τους. Την γνώρισα αμέσως. Ήταν η μόνη που φορούσε μαύρα, όλες οι άλλες μανάδες φοράγανε χρωματιστά ρούχα. Δεν ήθελα να πάω κοντά της, ντρεπόμουνα. ΄Ολων των συμμαθητών μου οι μάνες φοράγανε ωραία ρούχα και μένα η μάνα μου φόραγε μαύρα, μαύρο μαντήλι  κι ήτανε σαν γριά. Έμενα και την κοίταζα ακίνητος,  μέχρι που ήρθε ο δάσκαλος και με πήρε απ’ το χέρι και με οδήγησε κοντά της. Δεν ήθελα να την αγκαλιάσω ούτε να την φιλήσω. Ντρεπόμουνα…»

«Μαύρα ρούχα, μαύρα χρόνια» που ‘πε η αδελφή του Αργύρη Σφουντούρη,  από το Δίστομο, στο συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ: «Ένα τραγούδι για τον Αργύρη». Λοιπόν; Αυτό άξιζε στον λαό που πολέμησε τον ναζισμό και τον φασισμό, που ‘χε φυσικά προδότες και κουκουλοφόρους και ταγματασφαλίτες και δωσίλογους, αυτό τού άξιζε, ύστερα από τόσο σκληρή κατοχή που ισοπέδωσε την χώρα και δη την Αθήνα; Αυτό μας άξιζε, όταν οι ναζιστές και φασίστες της Ευρώπης, και της ΕΕ σήμερα, βάζανε τα καλά τους και χορεύανε κι ανασυγκροτούντο, εμείς, οι μανάδες μας κι οι γιαγιάδες μας, οι παππούδες, πατεράδες μας, να σκοτώνονται για τον Στάλιν και τον Τρούμαν, τον «σοσιαλισμό», τον καπιταλισμό και τον Γλύξμπουργκ;

Ας το πω μια και καλή: Φιλοσοφικώς και πολιτιστικώς,  η  Ελλάδα  δεν έχει ανάγκη  ούτε τον μαρξισμό, καπιταλισμό,  χριστιανισμό, ούτε τους νεωτεριστές και την  Ευρώπη, δεν έχει ανάγκη κανέναν και τίποτα, ετεροβαρώς. Είναι αυτοδύναμη και αυτάρκης, τουλάχιστον. Γι’ αυτό και μόνο στην Ακρόπολη φύεται το αγριολούλουδο: μικρομέρια (micromeria Acropolitana).

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Έχουμε μόνο μία λύση, αν θέλουμε να εξελιχθούμε. Να σβήσουμε δια παντός το άγος, την αθλιότητα, την καταστροφή του εμφυλίου. Να πάψουμε να τον διαιωνίζουμε όχι μόνο στην πολιτική πρακτική αλλά, ακόμα χειρότερα, σε μελέτες, έρευνες κλπ. Ο εμφύλιος του 1944-’49 είναι η πιο μελανή σελίδα της ελληνικής ιστορίας. Η πιο αχρεία και αποκρουστική. Δεν υπάρχει λαός στην παγκόσμια ιστορία που, ύστερα από μια τέτοια νίκη  και τόσο ανθρώπους που πρόσφερε σ’ αυτήν, να αλληλοσφάχτηκε. Εκτός αν, μέσω αυτής της αλληλοσφαγής και της εμμονής, δηλώνει ότι δεν θέλει να υπάρχει καν, κι αυτό, νομίζω, συμβαίνει, για λόγους που θα αναπτύξω άλλη φορά.

Αντί να κοιτάξουμε τι θα αποκομίσουμε απ’ την νίκη μας, γίναμε περίγελως ναζιστών και συμμάχων. Ο ολετήρας μας Τσώρτσιλ απειλούσε ότι θα φέρει τούρκικο στρατό να αστυνομεύει την Αθήνα μετά την Δεκέμβρη και, για να εκβιάσει την ελληνική δεξιά (δεν ήθελε πολύ), απειλούσε ότι θα δώσει τα Δωδεκάνησα στους φιλοναζιστές Τούρκους! Ταυτόχρονα, ο Μολότωφ κι η ναζιστική Βουλγαρία προσφύγανε στον ΟΗΕ κατά της  Ελλάδας, ότι  κατέχουμε παράνομα την Θράκη! Τι ωραίοι σύμμαχοι! Να τους πιεις στο ποτήρι! Και τι ανιδιοτέλεια, τι ιδεολογική συνέπεια!

Εμφύλιος 1944-‘49; Δεν έγινε ποτέ! Δεν  υπήρξε ποτέ δημοκρατικός -σικ- στρατός, ούτε εθνικός –σικ, επίσης. Δεν υπήρξε ποτέ Γράμμος και Βίτσι, Μακρόνησος και Λιτόχωρο. Πρέπει να διαγραφούν οριστικά, δια παντός. Υπήρξε μόνο πένθος, θρήνος, σπαραγμός, υπήρξαν χιλιάδες νεκροί, τραυματίες, ανάπηροι, οικογένειες διαλυμένες λόγω στράτευσης στ’ αντίπαλα στρατόπεδα, υπήρξαν ξερονήσια και εξορίες και φυλακίσεις και τρομοκρατία και βασανιστήρια και δολοφονίες. Αυτό άξιζε στον ελληνικό λαό, αυτό άξιζε στους πολεμιστές του τακτικού και αντάρτικου στρατού μας, στους  σαλταδόρους και στα καμένα χωριά από  Γερμανούς, Ιταλούς,  Βούλγαρους (2500 σφάξανε οι Βούλγαροι στην Δράμα, μόνο. πληρώσανε ποτέ, οι «υπαρκτοσοσιαλιστές»; Ο Τζεβντάν Τοντόρωφ, πολυπράγμων ων, το έχει σχολιάσει ποτέ ή το ξέχασε στο Παρίσι);

Το άγος του εμφυλίου δεν θα λήξει, αν δεν το λήξουμε εμείς.  Δεν υπήρξε ποτέ καμία «νικηφόρος επανάσταση που χάθηκε», δεν υπήρξε «συμμοριτοπόλεμος». Υπήρξε μόνο καταστροφή,  κλάμα, τάφοι, νεκροφόρες, πένθος, πένθιμες γενειάδες. Υπήρξε όλεθρος, συμφορά. ταπείνωση. Γιατί, λοιπόν, τονίζουμε τον εμφύλιο, που έγινε 22 μόλις χρόνια μετά την Μικρασιατική Καταστροφή που τις συνέπειές της θα πληρώνουμε για χρόνια χωρίς να το συνειδητοποιούμε; Αν δεν είχε γίνει, δεν θα γινόταν εμφύλιος, δεν θα υπήρχε τέτοια στράτευση (εκτός από πρακτικούς λόγους: η πολιτική τάξη εγκατέλειψε την χώρα στο έλεος των ναζιστών και την χώρα εκπροσωπούσε  ο ΕΛΑΣ, κυρίως, κι ο ΕΔΕΣ), δεν θα υπήρχε τέτοια στράτευση στην κομμουνιστική ιδεολογία που έταζε χριστιανικούς παράδεισους και υποσχόταν έμμεση αποκατάσταση της Μικρασιατικής καταστροφής, σβήνοντας την ήττα μας και τον ξεριζωμό: «Θα ‘ρθουν καιροί, καιροί ευτυχισμένοι, σκλάβοι δεν θα ‘ναι τότε οι λαοί, θα ζούμε όλοι πια αδελφωμένοι, σε μιαν ελεύθερη ειρηνική ζωή». ΄Αρα, θα ξαναπηγαίναμε ειρηνικά στην Μικρασία, συνάγεται. (Το  ίδιο τραγούδι περιλαμβάνει και τον στίχο  που δηλώνει όλο το πνεύμα της Εθνικής Αντίστασης: «Εγώ Αη-Στράτη, Αη-Στράτη δεν φοβάμαι, είναι κι αυτός μια Ελληνική γωνιά».)

Γιατί, λοιπόν, τονίζουμε τον εμφύλιο; Για να δείξουμε πόσο ανόητοι είμαστε που συναινέσαμε να μας καταστρέψουν ΄Αγγλοι, Αμερικάνοι,  Σοβιετικοί; Αυτοί τα συμφέροντά τους προάσπιζαν, εμείς; Μελέτες, βιβλία, μαρτυρίες, αφηγήσεις, φωτογραφίες, ντοκιμαντέρ, ταινίες, γέροι και γριές που λένε την αλήθεια, που υπερβάλλουν, χιλιάδες  αφηγήσεις που μας περιδινούν στην σπηλιά του Πλάτωνα, ενώ αρκούν λίγες γραμμές στα σχολικά βιβλία για να θάψουμε το ζήτημα:

«Ο εμφύλιος 1945-1949 διέλυσε την Ελλάδα μετά την νίκη της επί των ναζιστών Γερμανίας, Ιταλίας και Βουλγαρίας,  και είναι η πιο μαύρη σελίδα της Ιστορίας μας. Από νικητές γίναμε μόνοι μας ηττημένοι και χάσαμε  τα πάντα. Δεν θα ξοδέψουμε ούτε ένα δευτερόλεπτο επιπλέον γι’ αυτόν. Θα φροντίσουμε να μην ξαναντραπούμε ποτέ».

Αλλά πώς θα συμβεί κάτι τέτοιο, όταν έχουμε επενδύσει όλη μας την μετριότητα, την εθελοτυφλία, τον αυτισμό, στον εμφύλιο και την διαιώνισή του;  Πώς;

Ο  Φράνκο έκανε κοινό μνημείο πεσόντων και  το ΚΚΕ   πηγαίνει  σήμερα νεολαίους της ΚΝΕ σε σημεία που έγιναν μάχες στην Αθήνα και τους τα δείχνει σαν επαναστατικά αξιοθέατα, στο Βίτσι κάνουν μνημόσυνα! Στο Αιγάλεω, μια κατάληψη κυκλοφόρησε πριν χρόνια μια αφίσα  που έλεγε: «Εδώ είναι Αιγάλεω, η Βάρκιζα είναι αλλού»! Άφωνος κι ενεός κάποιος αναλογίζεται πόσο μίσος, αλλά και πόσο αφέλεια και πρωτοφανή οπισθοδρόμηση κρύβουν οι καλές «επαναστατικές» προθέσεις και η οφειλόμενη τιμή στους πεσόντες.

Άλλοι πάνε στον Άρη, η Τουρκία κατέχει την μισή Κύπρο και απειλεί, η Ευρώπη μας απομυζά και λοιδορεί,  κι εμείς λέμε ακόμα για την μάχη στου Μακρυγιάννη και τα «κονσερβοκούτια», αυτά τα λένε οι ναζιστοχρυσαυγίτες και ο Πλεύρης στις εκπομπές του. (Πώς άραγε όλες οι εκπομπές του Πλεύρη είναι ανεβασμένες στο Γιου Τιουμπ, ανάμεσα στα τραγούδια;). Άλλοι εξερευνούν το διάστημα κι εμείς διαφωνούμε,  εν έτει 2015,  για το αν ο Μεταξάς ή ο λαός είπε το ΟΧΙ και συγκρουόμαστε για τον εμφύλιο, απολαμβάνοντας την αντανάκλασή μας και την στασιμότητά μας που όμοιά της δύσκολα συναντάται. Στις γιορτές της Νορμανδίας για την απόβαση,  μετέχουμε μόνο τα τελευταία χρόνια.  Κουίζ: Πόσα κράτη της ΕΕ μετείχαν στην απόβαση;

Πνίξαμε την Ιστορία μας 4000 ετών, περιφρονήσαμε την Αντίσταση και μιλάμε ακατάπαυστα, χωρίς κούραση και πλήξη, για τον εμφύλιο. 70 χρόνια, σε λίγο ένας αιώνας, και λέμε τα ίδια και τα ίδια, χωρίς να έχουμε την θέληση να θάψουμε επιτέλους τις ανεπάρκειές μας, την διχόνοια, την έλλειψη ανταγωνισμού στην οποία μας εγκλωβίζει η εμφυλιακή συζήτηση και νοοτροπία. Σαν τίποτα άλλο να μην έχει γίνει και να μην έχει αλλάξει από τότε, σαν να είμαστε ο (ανάποδος) ομφαλός της γης. Σαν να μην ξέρουμε ότι ο ναζισμός προίκισε με πενήντα χρόνια  ζωής και φωτοστέφανο  ήθους τον Στάλιν κι ότι εμείς έπρεπε, μετά τον πόλεμο, να διεκδικήσουμε και να απαιτήσουμε ό,τι υπαγόρευαν τα γεωπολιτικά συμφέροντά μας, αποκλειστικά.

Και δεν φτάνει αυτό:  Μεταφέραμε τον εμφύλιο στην Κύπρο κι ο εμφύλιος αυτός είναι μια ακόμη αιτία της κυπριακής τραγωδίας. Εμφύλιος που συνεχίζεται στα γήπεδα. Η ποδοσφαιρική ομάδα Αποέλ διασπάσθηκε, οι αριστεροί φύγανε το 1948 και φτιάξανε την Ομόνοια. Σήμερα οι οπαδοί του Αποέλ βρίζουνε την Τουρκία κι υψώνουνε νεοταξίτικες σημαίες κι οι της Ομόνοιας βρίζουνε την Ελλάδα και υψώνουνε τουρκοκυπριακές σημαίες. Πώς θα αντιμετωπίσουμε έτσι   το μόνο ουσιαστικό πρόβλημα της Ελλάδας που, εκτός απ’ την αλλοτροιωμένη μας ταυτότητα,  είναι το οιονεί ναζιστικό μόρφωμα: «Τουρκία»;

Οφείλουμε να βγούμε στην Ιστορία, να διεκδικήσουμε όσα δικαιούμαστε από την νίκη μας στον Β΄ Π.Π, να πάψουμε να προβάλλουμε την πιο αρνητική, αναποτελεσματική πλευρά μας, Την Αντίσταση πρέπει να προβάλλουμε, όχι τον εμφύλιο. Η Αντίσταση είναι παγκόσμιο γεγονός, ο εμφύλιος εσωτερικό.  Να κάνουμε επιτέλους Μουσείο Εθνικής Αντίστασης τα ναζιστικά κρατητήρια της οδού Κοραή 4. Να δείξουμε και να περηφανευθούμε για την Αντίσταση και τις γενικότερες επιτεύξεις  μας που δεν είναι καθόλου λίγες και καθόλου αμελητέες:

Αν διαιρέσουμε την ελληνική ιστορία σε ζώνες των 200 ετών, πόσες προσωπικότητες και επιτεύγματα έχουμε να επιδείξουμε την περίοδο 1821-2021; Η απάντηση θα μας δείξει τι πρέπει να κάνουμε.

Εκτός αν θέλουμε να μιλάμε επ’ άπειρον για του Μακρυγάννη και την Μακρόνησο. Αυτήν την  πρωτοποριακή μέθοδο έχουμε επινοήσει για να αναπτυχθούμε, για να υπάρχουμε στον σύγχρονο κόσμο και να μην είμαστε ποτέ ξανά υποχείρια και να μην ξαναζήσουμε μνημόνια και εμφυλίους.

Ένα μόνο τεράστιο και απαράγραπτο χρέος βαραίνει την γλώσσα μας απέναντι στους νεκρούς μας, που είναι νεκροί όλων μας, δεξιών, αριστερών, κεντρώων. Εξαιρούνται οι μηδίσαντες, οι προδότες. Να μην μιλήσουμε ποτέ ξανά για τον εμφύλιο, να μην ξανασχοληθούμε ποτέ μαζί του. Να μην τον ξεχάσουμε ποτέ, αλλά και να μην συντηρούμε την καρικατούρα του που είναι ακόμα πιο επικίνδυνη. Να σκύψουμε το κεφάλι και να διδαχθούμε απ’ τα αναρίθμητα λάθη και την απερίγραπτη αφέλειά μας.  Πρέπει να ντρεπόμαστε για τον εμφύλιο. Πρέπει να τον θάψουμε. Τίποτ’ άλλο.

ΥΓ) Δεν πρόκειται να τον θάψουμε  ποτέ, δυστυχώς. Είναι η σημαία των ατάλαντων και των απολιθωμάτων. Εκτός απ’ τους μόνιμους συντηρητές του, κομμουνιστές και φασίστες, έχουν ενσκήψει, μετά το 1990,  οι  «νεωτεριστές» κι οι «αναθεωρητές», με μεγάλο πάθος μάλιστα.

Παρακολούθησα την παρουσίαση του βιβλίου «Εμφύλια Πάθη» των καθηγητών κ.κ. Καλύβα-Μαραντζίδη (εκδ. Μεταίχμιο). Γνωστές οι απόψεις τους. Απ’ τους ομιλητές άκουσα τον καθηγητή κο Ευάνθη Χατζηβασιλείου που, μεταξύ άλλων, είπε ότι η Δεξιά τόσα χρόνια δεν ερεύνησε επιστημονικά τον εμφύλιο γιατί ντρεπόταν για την συμμετοχή της σ’ αυτόν  και στην καταστροφή της χώρας. Άνευ σχολίων.

Και τον ακαδημαϊκό, συγγραφέα κο Θανάση Βαλτινό που αναρωτήθηκε πώς ο ΕΛΑΣ, με τόσο στρατό, δεν έδωσε ποτέ μάχη με τους Γερμανούς, αλλά μόνο με άλλες αντάρτικες δυνάμεις. Θα αντιμετώπιζαν, δηλαδή, ο ΕΛΑΣ, ο ΕΔΕΣ κ.α τους Γερμανοϊταλούς σε μάχη κατά παράταξη σαν τακτικός στρατός; Χωρίς αεροπορία; Αυτό εννοεί; Στην συνέχεια είπε ότι στα Δεκεμβριανά «χτύπησαν κάποιους διαδηλωτές». Το ξανάπε μετά: «που χτύπησαν, που δολοφόνησαν κάποιους διαδηλωτές». Οι «κάποιοι» ήταν 34 άοπλοι νεαροί και νεαρές κι εκατοντάδες τραυματίες. ΄Ιδια γιορτή με την απελευθέρωση του Παρισιού, δηλαδή. Αλλά εκεί εκτέλεσαν γύρω στιις 30.000 προδότες. Εδώ; Ο ακαδημαϊκός δήλωσε, επίσης, ότι εύχεται να μην συμβεί κάποια χειροδικία λόγω αυτών των απόψεων. Το ακροατήριο χειροκρότησε.

Β)   Δικάζεται στην Κρήτη, με τον αντιρατσιστικό νόμο, ο Γερμανός ιστορικός Ρίχτερ, τιμημένος από την υπεργενναιόδωρη Προεδρία της Δημοκρατίας μας. Ο λόγος; Στο βιβλίο του: «Η μάχη της Κρήτης» (εκδ. Γκοβόστης) γράφει ότι οι Κρητικοί φέρθηκαν βάρβαρα στους ναζί αλεξιπτωτιστές και στον στρατό κατοχής. Η δίκη είναι απαράδεκτη και πρέπει να σταματήσει αμέσως. Όσο για τον κο Ρίχτερ, συμφωνώ, επί της ουσίας: Οι Κρητικοί και οι Ελασίτες, Εδεσίτες, Πεανίτες κλπ φέρθηκαν βάρβαρα σκοτώνοντας τους Ναζί συμπατριώτες του. Ευγενικά (συνάγεται, λοιπόν, πως) φέρθηκαν οι σύμμαχοι που βομβάρδισαν την Δρέσδη. Μόνο που άφησαν την ευγένειά τους ημιτελή. Έπρεπε να είμασταν κι εμείς ευγενικοί. Πλήρως. Θα είμαστε.

 

http://www.presspublica.gr/%CE%BD%CE%B1-%CE%B8%CE%AC%CF%88%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%B5%CE%BC%CF%86%CF%8D%CE%BB%CE%B9%CE%BF-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%84%CE%AD%CE%BB%CE%BF%CF%85%CF%82/

 

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: