Αρχική > ποιήματα > «Είμαστε ο σπόρος που πεθαίνει…»

«Είμαστε ο σπόρος που πεθαίνει…»

1082021836

 

Του Χρήστου Τσαγκάρη*

«…μνημεῖα κακῶν τε κἀγαθῶν ἀίδια ξυγκατοικίσαντες…»

( Θουκιδίδης, «Περικλέους Επιτάφιος )

Κάποτε γράφουμε με τη δάφνη του Ελικώνα και άλλοτε τραβάμε για τα σκοτεινά με τη ρομφαία του βαρβάρου.

Στα παλάτια των Κυκλώπων το άψυχο τραγούδι των Ερινυών αναδεύεται μέσα από το αίμα του κραταιού μονάρχη και αλυσοδένει τον Ορέστη και την Κλυταιμνήστρα

Οι κολόνες του Φειδία λες πως κρατάνε μυστικό το τέλος του πλάστη τους στη φυλακή

Η χρυσελεφάντινη Αθηνά χύνει στάλα – στάλα το κώνειο στο οργισμένο κύπελλο του φιλοσόφου ενώ από τον ομφαλό της Γης και από τη στερεμένη Κασταλία αντηχεί το

«απάντων δε σοφώτατος Σωκράτης»…

Στα χωράφια που φυτρώνουν οι Κάδμοι σέρνεται τυφλός ο Οιδίποδας ενώ ο Κρέοντας

αφήνει «βοράν οιωνοίς εισορώσι» τον νεκρό Πολυνείκη με διάταγμα επίσημο που εκφωνεί κήρυκας ιερός του Σοφοκλή, κάτω στο θέατρο του Διονύσου.

Στην Ελευσίνα, ανάμεσα στους απόκρυφους μύστες οι Ικέτιδες περικυκλώνουν τον Θησέα

Και ενώ ο Μινώταυρος μουγκρίζει πληγωμένος ο Ίκαρος και ο Δαίδαλος βλέπουν από ψηλά το άψυχο κύμα που αφανίζει τα θαυμαστά παλάτια του Μίνωα.

Στην Ολυμπία τα κλαδιά της ελιάς ριζώνουν στην πεσμένη ασπίδα του πολέμου, εκεί που πάτησε η Καλλιπάτειρα και ο Διαγόρας και νίκησε στο τέθριππο ο πολύς Αλκιβιάδης.

Στη Μίλητο, στην Ιωνία, στην Έφεσο αγάλματα εφήβων και ο μεγάλος ναός της Αρτέμιδος κομμάτια που ξεβράστηκαν από το κύμα του Ήλιου.

Στην Ρόδο και στην Αλεξάνδρεια φυλάνε τα λιμάνια ο Κολοσσός και ο Φάρος.

Στην Πέργαμο αντιγράφουν τις περγαμηνές πασχίζοντας να ξεπεράσουν «την πόλιν τη διδάσκαλον» και τη λαμπρή παράταξη βιβλίων και σοφών στη γη των Πτολεμαίων.

Στη Δύση, τις στήλες για το άγνωστο ανοίγει ο Ηρακλής και στον Ινδό απέναντι φαντάζουν πόλεις με το όνομα του Αλεξάνδρου και του Βουκεφάλα…

Πρόθυμη κάθε γη στο πέρασμα μας.

Όχι με το θρίαμβο και τη ράβδο της Αιώνιας πόλης.

Μα άλλοτε με το μέτρο και το γράμμα και άλλοτε με το τριπλό κουπί και την ασπίδα με το ερυθρό, μεγάλο «Λ».

Τείχη και τοίχοι που φαντάζουν πεθαμένοι, στην άλογη τύχη αφημένοι

Μια νυχτερίδα στην ασπίδα του Ήλιου ο ξεχασμένος άρχοντας της Ασίνης.

Αλλά εμείς είμαστε ο σπόρος που πεθαίνει.

Κάθε πέτρα χτισμένη στο σπίτι του αγρότη και κάθε άγαλμα εξόριστο στη Λόντρα

γίνεται μια σταγόνα αίμα και ένα ακόμα γράμμα σε ολόχρυσο παιάνα του Πινδάρου.

Μεγαλείο δεν είναι μόνο ο τόπος ή το χάραγμα στην πέτρα.

Μεγαλείο είναι οι άνθρωποι που ζήσαν, έπραξαν και είπαν

Στήνοντας μνημεία της φωτεινής και ασέληνης δόξας…

* Ο Χρήστος Τσαγκάρης ζει στον Πειραιά. Από το φθινόπωρο θα είναι φοιτητής. Μιλά Αγγλικά, Γαλλικά και ασχολείται με τη ζωγραφική και τη λογοτεχνία. Διακρίθηκε σε πολλούς λογοτεχνικούς διαγωνισμούς ενώ κείμενα του φιλοξενούνται σε λογοτεχνικά περιοδικά και ενίοτε σε ραδιοφωνικές παραγωγές.

http://fractalart.gr/xristos-tsagkaris/

 

amare-habeo: Edmund Daniel Kinzinger (American/German, 1888–1963) Two Figures (Zwei Figuren), 1919 Oil on canvas, 71,5 x 51 cm

Edmund Daniel Kinzinger (American/German, 1888–1963), Two Figures (Zwei Figuren), 1919

Κατηγορίες:ποιήματα Ετικέτες:
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: