Αρχική > πολιτική > Η βία στην πολιτική του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

Η βία στην πολιτική του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

Francis Campbell Boileau Cadell (Scottish, 1883 - 1937) "Crème de menthe", 1915 [Scottish Colourist]:

Francis Campbell Boileau Cadell (Scottish, 1883 – 1937) «Crème de menthe», 1915

Του Νίκου Τσούλια

 

      Αποπειράθηκε ο κ. Λαφαζάνης, πρώην στέλεχος του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., να συμμετάσχει στο αγροτικό συλλαλητήριο του Νοεμβρίου 2015 στο Σύνταγμα θεωρώντας προφανώς ότι είναι με το δικό τους μέρος και ότι υπερασπίζεται με συνέπεια τα συμφέροντά τους. Η συνέχεια είναι μάλλον γνωστή. Προπηλακίστηκε και γλίτωσε τα χειρότερα – καταπώς λέγεται σ’ αυτές τις περιπτώσεις – εγκαταλείποντας άρον – άρον την προσπάθεια καταφεύγοντας στο κτίριο της Βουλής.

      Αναρωτιέμαι αν ήταν τόσο αφελής… Γιατί δεν μπορεί να μην κατανόησε τι συνέβη και τι συμβαίνει στην Ελλάδα στους καιρούς των Μνημονίων. Αλλά πριν την από την αδυναμία της κατανόησης δεν φαίνεται να είχε και μια κάποια αίσθηση αυτογνωσίας. Προφανώς είχε ξεχάσει ότι είχε ψηφίσει και αυτός Μνημόνιο˙ και όχι μόνο αυτό, αλλά ότι το εφάρμοσε και ως Υπουργός. Η μετέπειτα διαφοροποίησή του από το κυβερνητικό σχήμα ΣΥ.ΡΙΖ.Α. – ΑΝ.ΕΛ. δεν θα μπορούσε να σήμαινε ότι ήταν μια ενέργεια κάθαρσης και διαγραφής των λαθών…

      Αλλά το πιο σημαντικό είναι αλλού. Το συγκεκριμένο στέλεχος και το ίδιο το κόμμα του, ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α., στην πρώτη φάση των μνημονίων που στην κυβέρνηση ήταν η κεντροαριστερά ή η δεξιά παράταξη δεν έκαναν τίποτα άλλο παρά να διαμορφώνουν ένα σκηνικό γενικευμένης βίας κατά των υποτιθέμενων αντίθετων με τη δική τους αντίληψη πολιτικών. Δεν τολμούσε τότε να βγει ελεύθερα και χωρίς προφυλάξεις στους δρόμους κάποιος βουλευτής των αντίπαλων κομμάτων από το φόβο του προπηλακισμού από τις «ορδές» κυρίως του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Μάλιστα σ’ εκείνη την περίοδο κάποιοι …διανοούμενοι του εν λόγω κόμματος αναρωτιούνταν δήθεν αθώα: «Γιατί φοβούνται το λαό, γιατί δεν βγαίνουν ελεύθερα στην κοινωνία οι πολιτικοί των άλλων κομμάτων»;

      Ωστόσο, η πραγματικότητα εκδικείται όταν την αγνοείς. Και η πραγματικότητα δεν φτιαχνόταν με υλικά ούτε της φαντασίωσης ούτε της δημαγωγίας ούτε της εξουσιολατρείας των … αριστερών επαναστατών του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Τώρα που δεν μπορούν να κυκλοφορήσουν ελεύθερα τα στελέχη της «επανάστασης» κατά των μνημονίων, τι γίνεται; Γιατί έπαψαν να το παίζουν λαϊκοί ήρωες; Και το φοβερό είναι ότι ο αρχηγός τους επισκέφτηκε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας λίγο – πολύ παραπονούμενος για την απουσία συναίνεσης από την αντιπολίτευση!

      Ποιοι θυμήθηκαν τη συναίνεση; Αυτοί που είχαν ως μόνη φροντίδα την καθολίκευση της υποκουλτούρας της βίας και της δημαγωγίας, του μίσους και του συνειδητού ψέματος, της στοχευμένης εξαπάτησης και της αναπαραγωγής της κρίσης στο επίπεδο της πολιτικής αντίληψης και πρακτικής. Γιατί άραγε θέλουν να ξεχνούν το πολύ πρόσφατο παρελθόν τους, της εξέγερσης και της αγανάκτησης με τον πετροπόλεμο και τις φωτιές στην Αθήνα, με τις πολιορκίες και τις απόπειρες εφόδου της Βουλής και άλλων δημόσιων κτιρίων στην επαρχία; Αλλά και πριν απ’ αυτή την ιστορική φάση, για ποιο ζήτημα έγινε ευρέως γνωστός ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. πέραν των διαρκών και γενικευμένων καταλήψεων σε πανεπιστήμια και σχολεία;

      Δεν εκμεταλλεύτηκαν απλά και μόνο τον θυμό των πολιτών, αλλά τον καλλιέργησαν με περισσή επιμέλεια και συστηματικότητα για έναν και μόνο λόγο. Να ανέβουν στην εξουσία! Όλα τα άλλα στοιχεία που χρησιμοποιήθηκαν ήταν το περικάλυμμα για να μη φαίνεται ο πραγματικός τους στόχος. Ήθελαν να ξεχνάνε όμως μερικά διδάγματα της Ιστορίας, ότι η βία φέρνει βία, ότι η βία είναι το κύριο ή μάλλον το μοναδικό εργαλείο του φασισμού, ότι η βία δεν ιδεολογικοποιείται σύμφωνα με τον εκφερόμενο θεωρητικό λόγο αυτών που ασκούν τη βία, ότι η βία είναι μορφή πολέμου κλπ

      Εδώ προβάλλεται ένα πολύ εύκολο επιχείρημα. Τι γίνεται με την κρατική βία και την καταστολή της εξουσίας, με τη θεσμική και τη συμβολική βία στις οποίες μάλιστα γίνεται συστηματική προσπάθεια να νομιμοποιούνται ή ακόμα πιο προκλητικά να αποκτούν και προσφύσεις στις συνειδήσεις των πολιτών με την επίκληση της ασφάλειας; Προφανώς και εδώ πρέπει να υπάρχουν μορφές αντίστασης αλλά μέσα από μια πολιτική που προάγει τα πραγματικά συμφέροντα της κοινωνίας και του λαού, μέσα από τους μαζικούς και οργανωμένους αγώνες των εργαζομένων και από τα κοινωνικά κινήματα.

      Δεν είναι καθόλου τυχαίο που το Κ.Κ.Ε. – που ξέρει πολύ καλά τους νόμους της ταξικής πάλης και του εργατικού κινήματος – όχι μόνο δεν επιλέγει τη βία και τους δήθεν ηρωικούς ακτιβισμούς, αλλά τους απορρίπτει. Και πάντα εξασφάλιζε και εξασφαλίζει τις δυνάμεις του στις πορείες από τη βία των κουκουλοφόρων, των αναρχικών, των αριστεριστών, των προβοκατόρων και των «εξεγερμένων και αγανακτισμένων» του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

      Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. μπορεί τώρα να αγωνιά για το κυβερνητικό του μέλλον και για την ενδεχόμενη απώλεια της γλυκιάς αίσθησης της εξουσίας, αλλά δεν έχει δει ακόμα την τελευταία πράξη του δράματός του. Δεν έχει δει το πού οδηγεί αναπόφευκτα η εξαπάτηση και η δημαγωγία…

Frits Thaulow - Landskab med Moller:

Frits Thaulow – Landskab med Moller

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: