Αρχική > πολιτική > Η κρίση της «Νέας Δημοκρατίας»

Η κρίση της «Νέας Δημοκρατίας»

artishardgr:

Clarence Gagnon - The Pond in October 1921

Clarence Gagnon – The Pond in October 1921

Του Νίκου Τσούλια

 

      Εκτιμώ ότι η γενική κρίση της χώρας μας θα επηρεάσει συνολικά το πολιτικό μας σύστημα και φυσικά το όλο κομματικό σκηνικό. Η μέχρι τώρα αδυναμία διαμόρφωσης ενός δρόμου υπέρβασης της κρίσης αφήνει βαθιά τα αποτυπώματά της ακόμα και στις σχέσεις πολιτών και πολιτικής, πόσο μάλλον στον κομματικό χάρτη. Αποδεικτικό στοιχείο τούτου είναι η άκρως ανησυχητική μεγάλη και πρωτόγνωρη για τη σύγχρονη ιστορία της χώρας μας αποχή από τις τελευταίες βουλευτικές εκλογές.

      Η Ν.Δ. έχει ευθύνη για την πρόκληση της κρίσης και κατάφερε βοηθούσης και της αριστεράς να μην την έχει χρεωθεί μέχρι τώρα. Και να που σήμερα βρίσκεται ενώπιον διλημμάτων πολιτικού και ιδεολογικού χαρακτήρα εν όψει της εκλογής του νέου προέδρου της. Το κύριο πρόβλημα πλέον της συντηρητικής παράταξης είναι το στίγμα της σε μια περίοδο κατά την οποία πιέζεται ιδεολογικά και από τα δεξιά και από τα αριστερά.

      Είναι σίγουρο ότι μετά την εσωκομματική εκλογική διαδικασία η Ν.Δ. δεν θα είναι η ίδια. Μπορεί τώρα να μιλάνε για «ενότητα» και άλλα τέτοια σχετικά, που ναι είναι αυτονόητα γιατί εντάσσονται στην προσωπική προπαγάνδα των υποψηφίων και παράλληλα προβάλλεται η ιδέα «πάνω απ’ όλα η παράταξη», αλλά κάτω από τη λεία επιφάνεια των φαινομενικών πραγμάτων υπάρχει αρκετή τραχύτητα. Σε περιόδους πολιτικής ηρεμίας η Ν.Δ. μπορούσε να ενοποιεί στη δική της «πολιτική πρόταση» όλο το χώρο από τα όρια της άκρας δεξιάς μέχρι εκείνα του πολυπόθητου και πολύπαθου Κέντρου. Σήμερα όμως αυτό δεν μπορεί να γίνει και ήδη ο συντηρητικός χώρος είναι για πρώτη φορά διαμελισμένος. Η ανθεκτικότητα του κόμματος των «Ανεξάρτητων Ελλήνων», που σαφώς είναι δεξιό έως εθνικιστικό κόμμα, ξάφνιασε πολλούς. Βεβαίως στη συζήτησή μας δεν μπορούμε να θέσουμε την ακροδεξιά οργάνωση της «Χρυσής Αυγής», αλλά οι ψηφοφόροι της ενδιαφέρουν κάθε πολιτική ανάλυση και μπορούμε να ισχυριστούμε με κάποια επιφυλακτικότητα ότι το κοινωνικό τμήμα αυτής της οργάνωσης εκπορεύεται κατά μεγάλο μέρος από το συντηρητικό χώρο.

      Σ’ αυτή την ταραγμένη λοιπόν συγκυρία οι παραδοσιακές αναλύσεις και τα κλασικά μεθοδολογικά εργαλεία έχουν σχετικοποιηθεί και οι επιλογές των πολιτών παραμένουν εν πολλοίς ρευστές και χαοτικές. Αξίζει μνείας το γεγονός ότι στις προηγούμενες βουλευτικές εκλογές οι πολίτες απογοητευμένοι από τη δημαγωγία του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. επέλεξαν σε μαζική κλίμακα την αποχή και όχι τη στήριξη του δεύτερου και εν δυνάμει κυβερνητικού κόμματος. Βέβαια εδώ πρέπει να σημειώσουμε ότι οι πολίτες επέλεξαν μέσα σε μηδενικό πολιτικό χρόνο τις δημαγωγικές πολιτικές προτάσεις της Ν.Δ. αρχικά και του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στη συνέχεια, θεωρώντας ότι η υπέρβαση της κρίσης ήταν θέμα πολιτικής και μόνο βούλησης ή μιας μαγικής συνταγής που την γνώριζαν τα εν λόγω κόμματα και κανένας άλλος.

      Οι τέσσερις επίδοξοι αρχηγοί προφανώς και έχουν απόκλιση μεταξύ τους όσον αφορά την πολιτική φυσιογνωμία της Ν.Δ. και δεν φαίνεται εύκολα να ενοποιείται μια ενιαία συναντίληψη. Οι εντάσσεις και το κλίμα υποκουλτούρας που διαμορφώνεται στην αρμόδια επιτροπή είναι ενδεικτική του αρνητικού κλίματος στις σχέσεις των υποψηφίων. Αυτό το στοιχείο επιτείνεται και από το γεγονός ότι δεν έχει ένα ισχυρό πρόκριμα κάποιος από τους υποψηφίους. Ο τρόπος εκλογής διαμορφώνει ένα επιπλέον εν πολλοίς άγνωστο πεδίο προσέγγισης του θέματος.

      Θεωρώ ότι ο κ. Μεϊμαράκης προσπαθεί να κινηθεί στον παραδοσιακό δρόμο της Ν.Δ., όπως αυτός έχει ήδη διαμορφωθεί και αυτό τόσο γιατί ήταν αυτός ο τελευταίος πρόεδρος και επομένως είχε τη σχετική ευθύνη της καθοδήγησης όσο και γιατί δεν μπορεί να πείσει ότι μπορεί να κάνει κάτι διαφορετικό. Χρεώνεται όμως μια εκλογική ήττα και μάλιστα με μια απροσδόκητα μεγάλη διαφορά από το πρώτο κόμμα. Ο κ. Κ. Μητσοτάκης σαφώς και έχει πιο ξεκάθαρο προσανατολισμό. Θέλει τη Ν.Δ. με κυρίαρχο στίγμα εκείνο της Κεντροδεξιάς με σαφή διαχωρισμό από την ακροδεξιά και με έντονο ευρωπαϊκό χρώμα. Τα αδύναμα σημεία του είναι η απόλυτα αρνητική βαριά σκιά του επωνύμου – που ορθώς κρίνει ο ίδιος ότι δεν πρέπει να συνυπολογίζεται… – και οι απολύσεις των υπαλλήλων που έκανε ως αρμόδιος Υπουργός. Ο κ. Τζιτζικώστας προβάλλει το νέο πρόσωπό του – που ως «νέο» έχει πέραση στις ημέρες μας – και την επιτυχημένη εικονοκλαστική κίνησή του στην εκλογή του ως Περιφερειάρχης Μακεδονίας. Δεν έχει ισχυρούς δεσμούς στην κομματική μηχανή, αλλά προβάλλει την κοινωνική του αναφορά και τη νεανικότητά του ως ανταγωνιστικό στοιχείο απέναντι στον κ. Τσίπρα. Και σε παρακμιακές εποχές δυστυχώς αυτό το τελευταίο στοιχείο μετράει και πολύ μάλιστα. Ο κ. Α. Γεωργιάδης προφανώς προσβλέπει σε μια πιο δεξιά μετακίνηση της Ν.Δ. και προβάλλει ιδιαίτερα την εικόνα του δεξιού πολίτη. Σχετικά πλεονεκτήματά του είναι η τηλεοπτικότητά του και η ρητορική του ευφράδεια που στους σημερινούς καιρούς μετράνε υπέρ του δέοντος…

      Είμαστε ακόμα στην αρχή της κούρσας διαδοχής και θα έχουμε πολλά επεισόδια. Ως εκ τούτου θα επανέλθουμε.

dappledwithshadow:

Studies of a Dead SparrowVincent van Gogh1889-1890

Studies of a Dead Sparrow, Vincent van Gogh, 1889-1890

Κατηγορίες:πολιτική Ετικέτες: , , , ,
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: