Αρχική > σχολείο > Οι νικητές των Μαθητικών Βραβείων του Μαρτίου

Οι νικητές των Μαθητικών Βραβείων του Μαρτίου

Monet - The Garden of Monet at Argenteuil, 1873.  Hand painted oil painting reproductions available at overstockArt.com #art

Monet – The Garden of Monet at Argenteuil, 1873

 

«ΤΑ ΝΕΑ» παρουσιάζουν τις εκθέσεις των μαθητών που διακρίθηκαν στον διαγωνισμό Πρόγραμμα Μαθητικών Βραβείων

 

Νίκος Μάστορας, ΤΑ ΝΕΑ,  02/05/2015

 

Η μαθήτρια της Γ’ τάξης του Βαρβακείου Πρότυπου Πειραματικού Γυμνασίου Εβελίνα Μαρκοπούλου και ο 17χρονος μαθητής της Β’ τάξης στο 1ο Λύκειο Γλυφάδας Τόμας – Κόνραντ Γιούστσικ είναι οι νικητές της πέμπτης απονομής μαθητικών βραβείων που χορηγούν «ΤΑ ΝΕΑ» στο πλαίσιο της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης τους.

Οι δύο μαθητές διακρίθηκαν στη σύνταξη Εκθεσης Ιδεών, η οποία για τον μήνα Μάρτιο 2015 είχε θέμα «Τα χρόνια της κρίσης, χιλιάδες μορφωμένοι νέοι Ελληνες μετανάστευσαν αναζητώντας καλύτερη τύχη – και ιδίως εργασία – στο εξωτερικό. Οταν βρεθείτε στη θέση τους θέλετε περισσότερο να φύγετε ή να μείνετε στην Ελλάδα και γιατί;». Η διάκριση συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 2.500 ευρώ για τον καθένα, κοινωνική προσφορά της Attica Bank.

Η επιλογή τους έγινε υπό την εποπτεία του πρώην υπουργού Παιδείας, φιλολόγου, γλωσσολόγου, πανεπιστημιακού καθηγητή Γεωργίου Μπαμπινιώτη και με τη συμμετοχή του μακροβιότερου προέδρου της ΟΛΜΕ καθηγητή Νίκου Τσούλια. Ο διαγωνισμός ολοκληρώνεται με την απονομή των δύο τελευταίων βραβείων (μηνός Απριλίου) που θα γίνει περί τα τέλη Μαΐου.

Οι δύο νικητές

Γυμνάσιο. Η Εβελίνα Μαρκοπούλου είναι μαθήτρια της Γ’ τάξης του Βαρβακείου Γυμνασίου Αθηνών και αγαπημένα της μαθήματα είναι η Βιολογία και τα Μαθηματικά. Καταπιάνεται όμως και με τη δημιουργική γραφή από πολύ μικρή ηλικία. Ονειρό της είναι να ασχοληθεί με την ιατρική επιστήμη, παράλληλα όμως γράφει και σενάρια. Μιλάει αγγλικά και γαλλικά, αλλά μεγάλη της αγάπη είναι τα ισπανικά καθώς λατρεύει, όπως λέει, τη λατινοαμερικάνικη κουλτούρα και τους χορούς. Η Εβελίνα μοιράστηκε τη χαρά με τους γονείς και τα τρίδυμα αδελφάκια της.

Λύκειο. Ο Τόμας – Κόνραντ Γιούστσικ είναι ο πρώτος αλλοδαπός μαθητής που βραβεύεται στον διαγωνισμό των «ΝΕΩΝ». Ο Τόμας κατάγεται από την Πολωνία, αλλά ζει στην Ελλάδα από δύο ετών μαζί με τους γονείς του και τη θεωρεί επίσης πατρίδα του, χωρίς να έχει πάντως καθόλου αποξενωθεί από τη γενέτειρά του. Είναι η δεύτερη φορά που συμμετέχει στον διαγωνισμό των «ΝΕΩΝ». Αξιοσημείωτο είναι ότι ο νέος αυτός, χωρίς να πηγαίνει σε φροντιστήριο, συγκεντρώνει βαθμολογία σχεδόν 19,9 στην τάξη του στο 1ο Λύκειο Γλυφάδας, ενώ έχει μια αίσθηση της ελληνικής γλώσσας που αρκετοί συνομήλικοί του θα ζήλευαν.

 

ΓΥΜΝΑΣΙΟ

«Τα χρόνια της κρίσης, χιλιάδες νέοι Ελληνες μετανάστευσαν αναζητώντας καλύτερη τύχη – και ιδίως εργασία – στο εξωτερικό. Οταν βρεθείτε στη θέση τους θέλετε περισσότερο να φύγετε ή να μείνετε στην Ελλάδα και γιατί;».

Η έκθεση της μαθήτριας του Βαρβακείου Πρότυπου Πειραματικού Γυμνασίου, Εβελίνας Μαρκοπούλου

 

«Τα χρόνια της κρίσης, χιλιάδες νέοι Ελληνες μετανάστευσαν αναζητώντας καλύτερη τύχη – και ιδίως εργασία – στο εξωτερικό. Οταν βρεθείτε στη θέση τους θέλετε περισσότερο να φύγετε ή να μείνετε στην Ελλάδα και γιατί;».

 

Η ημέρα των βαθμών έφτασε. Στέκομαι μαζί με την καλύτερή μου φίλη στο κατώφλι της αίθουσας περιμένοντας με αγωνία την υπεύθυνη καθηγήτρια να φωνάξει εμένα και τη μητέρα μου για να παραλάβουμε τον έλεγχο προόδου. Μέσα στο κλίμα της γενικότερης υπερέντασης που επικρατεί, αναρωτιέμαι πόση αξία μπορεί να έχει το χαρτί που θα έχω στα χέρια μου μέσα σε λίγα λεπτά.

Στην Ελλάδα της κρίσης, που όπως διαπιστώνω καθημερινά δεν αφορά μόνο την οικονομία αλλά και τις αξίες μας, η σημασία της μόρφωσης έχει κλονιστεί. Βλέποντας συνεχώς τα ποσοστά ανεργίας να αυξάνονται στη χώρα μας πολλοί μαθητές θεωρούν μάταιη την προσπάθεια για την απόκτηση σφαιρικής γνώσης αφού πλέον γνωρίζουν ότι οι πιθανότητές τους να βρουν δουλειά είναι λίγες. Ετσι, αδιαφορούν για τις σχολικές τους επιδόσεις κρίνοντας ότι η Παιδεία δεν μπορεί να αλλάξει το μέλλον το οποίο είναι «καταδικασμένοι» να ζήσουν. «Αφού ακόμα και οι άριστοι δυσκολεύονται στην εύρεση εργασίας στην πατρίδα τους, τότε ποιο το νόημα των βαθμών;» ακούω τη φίλη μου να λέει και ξαφνιάζομαι για την παράμετρο που χρησιμοποιεί: «Στην πατρίδα τους» συλλογίζομαι. Γιατί όμως κάποιος να περιοριστεί μόνο σε αυτά που μπορεί να του παράσχει η Ελλάδα, όταν όντας πολίτης της ΕΕ έχει στη διάθεσή του τόσο πολλές ευκαιρίες στο εξωτερικό;

Τις σκέψεις μου διακόπτει η καθηγήτριά μου που μας καλεί να πάρουμε τον έλεγχο. Μας υποδέχεται με ένα μεγάλο και ενθαρρυντικό χαμόγελο και μας παραδίδει τη βαθμολογία: «Εύγε για ακόμη μια φορά κορίτσι μου. Εχεις πολλά να δώσεις. Κάποτε θα είμαστε περήφανοι οι καθηγητές σου όταν μαθαίνουμε ότι διαπρέπεις εδώ ή στο εξωτερικό». Η τελευταία λέξη ηχεί σαν ένα καμπανάκι που με βάζει σε προβληματισμούς: «Στο εξωτερικό;» επαναλαμβάνω μέσα μου.

Μπορεί να άκουγα καθημερινά περιπτώσεις συμπατριωτών μου που ξενιτεύτηκαν σε αναζήτηση μιας καλύτερης τύχης, ποτέ όμως δεν προσπάθησα να βάλω τον εαυτό μου στη θέση τους. Μέχρι τώρα. Φαντάζει πολύ δύσκολο στο μυαλό μου να είμαι μακριά από τη χώρα όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα, τη χώρα όπου ζουν οι συγγενείς μου και οι αγαπημένοι μου φίλοι, τη χώρα της οποίας η ιστορία με έμαθε να μη σταματώ ποτέ να αγωνίζομαι. Δυστυχώς, όμως, οι συνθήκες που επικρατούν αυτήν τη στιγμή στην Ελλάδα παρουσιάζουν τη μετανάστευση ως την καλύτερη λύση για τους νέους.

Ας μην ξεχνάμε ότι ένα πτυχίο από ένα καλό πανεπιστήμιο του εξωτερικού έχει για την πλειονότητα των εργοδοτών μεγαλύτερη αξία από ένα αντίστοιχο πτυχίο ενός πανεπιστημίου στην Ελλάδα. Επιπλέον, όσον αφορά τους ανθρώπους που αναζητούν εργασία όχι μόνο μπορούν να την εξασφαλίσουν ευκολότερα αλλά μπορούν και να είναι σίγουροι πως ο μισθός τους θα είναι αρκετά ικανοποιητικός. Τέλος, όπως είναι ευρέως γνωστό, η ζωή σε ένα ξένο κράτος, παρά τις δυσκολίες που σίγουρα συνεπάγεται όπως για παράδειγμα το ακριβό κόστος, αποτελεί μια αξέχαστη εμπειρία που έχει ως αποτέλεσμα να διευρύνει τους πνευματικούς ορίζοντες του ανθρώπου και να του εμφυσήσει αξίες προερχόμενες από τη διαφορετική βιοθεωρία κάθε λαού.

Δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω με ποιον τρόπο είχε καταφέρει η καθηγήτριά μου να με βάλει σε όλη αυτή τη διαδικασία σκέψης εκτός διδακτικής ώρας.

Κατάλαβα όμως πως η απόφαση για το αν κάποιος θα παραμείνει στην Ελλάδα ή αν θα αναμετρηθεί με νέες προκλήσεις στο εξωτερικό εξαρτάται από πολλούς παράγοντες και προϋποθέτει τη σωστή επεξεργασία όλων των δεδομένων πριν από τη λήψη της. Προσωπικά, θα ήθελα να αξιοποιήσω τις δυνατότητες που μου προσφέρει η διαμονή σε ένα άλλο ανεπτυγμένο κράτος περνώντας όμως μόνο για ένα μικρό χρονικό διάστημα, γιατί ξέρω πως η νοσταλγία που θα νιώθω για την πατρίδα μου θα είναι αβάσταχτη.

 

ΛΥΚΕΙΟ

«Τα χρόνια της κρίσης, χιλιάδες μορφωμένοι νέοι Ελληνες μεταναστεύουν αναζητώντας καλύτερη τύχη – και ιδίως εργασία – στο εξωτερικό. Οταν βρεθείτε στη θέση τους θέλετε περισσότερο να φύγετε ή να μείνετε στην Ελλάδα και γιατί;».

 

Η έκθεση του μαθητή Γενικού Λυκείου Γλυφάδας, Tomasz Konrad Juszcyk

«Τα χρόνια της κρίσης, χιλιάδες μορφωμένοι νέοι Ελληνες μεταναστεύουν αναζητώντας καλύτερη τύχη – και ιδίως εργασία – στο εξωτερικό. Οταν βρεθείτε στη θέση τους θέλετε περισσότερο να φύγετε ή να μείνετε στην Ελλάδα και γιατί;».

40

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Οι νικητές των Μαθητικών Βραβείων του Μαρτίου

Ως κοινωνικό φαινόμενο η μετανάστευση εκδηλώνεται εδώ και χιλιετηρίδες χωρίς εξαίρεση μεταξύ των λαών της Γης. Μαζικές ή μεμονωμένες, οι μετακινήσεις με σκοπό την εγκατάσταση σε ξένο τόπο έχουν κοινό παρανομαστή την επιθυμία ενός καλύτερου μέλλοντος, είτε επειδή ο προορισμός μοιάζει να το ευνοεί είτε επειδή η αφετηρία φαίνεται να το καταδικάζει. Στη χώρα μας, η επιθυμία αυτή, πάντα πιο φλογερή στην ψυχή των νέων, έχει γίνει ιδιαίτερα δημοφιλής στους χαλεπούς καιρούς που διανύουμε, τόσο επειδή η ελληνική πραγματικότητα αποκαλύπτει συνεχώς απογοητευτικούς οιωνούς όσο και επειδή το «εξωτερικό» έχει ταυτιστεί στη συλλογική συνείδηση με τη γη Χαναάν, όπου παρέχονται ευκαιρίες εξέλιξης και σταδιοδρομίας σε κάθε πρόθυμο να εργαστεί.

Ως μαθητής της Β’ Λυκείου, θα κληθώ κι εγώ σύντομα να διαγράψω τη δική μου ακαδημαϊκή και κατόπιν επαγγελματική πορεία. Ερχομαι λοιπόν αντιμέτωπος με το εξής δίλημμα: να ακολουθήσω το παράδειγμα εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων της γενιάς μου και να αναζητήσω καλύτερη τύχη με ευμενέστερες συνθήκες στο εξωτερικό ή να παραμείνω στο δυναμικό της χώρας, που αν και αφιλόξενη για τα όνειρα και τις προοπτικές μου, δεν παύει να είναι πατρίδα μου;

Στο σημείο αυτό οφείλω να πω ότι ως παιδί μεταναστών με υποτυπώδη πολωνική παιδεία, αλλά ελληνική κουλτούρα και συνείδηση, είμαι σε θέση να κρίνω την εμπειρία της μετανάστευσης όχι μόνο θεωρητικά, αλλά και μέσα από οικογενειακά βιώματα. Αναγνωρίζω έτσι τα κίνητρα των γονιών μου, οι οποίοι προτίμησαν ως καταφύγιο την Ελλάδα σε περιόδους ακμής, και τους ευγνωμονώ για την αξιοπρεπέστατη ζωή που μου εξασφάλισαν μεταναστεύοντας. Εκμεταλλευόμενος ευκαιρίες για ανώτερη μόρφωση που εκείνοι δεν είχαν, μου φαίνεται αρκετά γοητευτική η ιδέα να εγκατασταθώ  σε μία ξένη χώρα που θα καταξιώνει τα προσόντα μου, θα μου παρέχει ένα καλό βιοτικό επίπεδο και μια θέση στην αγορά εργασίας χωρίς υπερπροσπάθεια και θα ευνοεί την εξέλιξή μου μέσα από ένα οργανωμένο κράτος δικαίου και πρόνοιας. Ανεπτυγμένες πολιτείες και εύρωστες οικονομίες όπως η γερμανική, η αγγλική ή η αμερικανική δεν παραγκωνίζουν, αλλά δίνουν ώθηση στους προικισμένους νέους και έτσι προσφέρουν κίνητρα για δημιουργική και παραγωγική εργασία με υψηλές απολαβές. Αλλά και οι αντίστοιχες κοινωνίες που αποτελούν το υπόστρωμα μιας ευημερούσας πολιτείας είναι ελκυστικές, αφού χαρακτηρίζονται συχνά ως «προοδευτικές», απαλλαγμένες από στερεότυπα και συντηρητισμούς που φαίνεται να ισχύουν ακόμα στην Ελλάδα και προσκρούουν στις ανάγκες και τις επιθυμίες της νέας γενιάς· κοινωνίες με κοσμοπολίτικη νοοτροπία, που δεν εχθρεύονται αλλά εκτιμούν την διαφορετικότητα ως προϋπόθεση της γόνιμης αλληλεπίδρασης και δίνουν περιθώρια ελεύθερης έκφρασης και οικοδόμησης ταυτότητας στους περισσότερους.

Ομως η καρδιά ενός μετανάστη, όσο και να ευφραίνεται με τις ιδανικές συνθήκες στη χώρα υποδοχής, δεν θα μπορέσει ποτέ, κατά τη γνώμη μου, να εναρμονιστεί απόλυτα στον ρυθμό της ξενιτιάς. Θα είναι σαν ένα μόσχευμα φυτεμένο σε ξένο οργανισμό που, μολονότι λειτουργικό, θα χτυπά με χρονοκαθυστέρηση, παραλυμένο σε στιγμές από τη νοσταλγία της πατρίδας. Παραλυμένο από τη μελαγχολία που διαποτίζει κάθε ξενιτεμένο όταν ησυχάζει η σκέψη από τη νέα καθημερινότητα και μερικές φορές αγγίζει και εμένα, έστω και αν οι αναμνήσεις μου από την Πολωνία περιορίζονται σε λιγοστά καλοκαίρια. Ξέρω λοιπόν πως αν αυτή τη φορά, εγώ ο ίδιος επέλεγα να αποφύγω τη δεύτερη πατρίδα μου, θα υπέφερα πολλαπλάσια από εκείνο το συναίσθημα που είναι ήδη φωλιασμένο μέσα μου. Για μένα, ο τόπος και οι άνθρωποι που χάραξαν στην παιδική και εφηβική μου ψυχή στοιχεία προσωπικότητας που καμία συγκυρία δεν θα μπορέσει να αλλάξει είναι αναντικατάστατοι και η εγκατάλειψή τους σε κρίσιμες στιγμές δεν θα άφηνε τη συνείδησή μου να προχωρήσει.

Μάλιστα, θεωρώ ότι οι δοκιμασίες της κρίσης δεν θα πρέπει να φοβίζουν, αλλά να πείθουν εμένα και τους συνομηλίκους μου για την παραμονή εδώ. Εάν μεριμνούμε ουσιαστικά για το μέλλον της χώρας στην οποία χρωστούμε το είναι μας, οφείλουμε να αγωνιστούμε και να θυσιάσουμε την άνεσή μας για εκείνη, αξιοποιώντας τη γνώση και τη μόρφωσή μας ώστε να ευνοηθεί το σύνολο των Ελλήνων, και όχι για να ορθοποδήσουμε ως μονάδες σε κάποια χώρα του εξωτερικού. Και αυτό θα γίνει, εφόσον συνειδητοποιήσουμε την αξία μας ως το πολυτιμότερο κεφάλαιο που κατέχει προς το παρόν η κατακρεουργημένη Ελλάδα και, αντί να διαπρέπουμε ως μετανάστες με ελληνικές βάσεις, ας μεσουρανήσουμε ως Ελληνες και κάτοικοι της Ελλάδας. Εξάλλου, η επένδυση της ελληνικής μας παιδείας στην οικονομία μιας ξένης χώρας, είναι, πέρα από ένδειξη δειλίας, εγγύηση για την εξασθένηση της ελληνικής κοινωνίας, της μόνης που μπορεί, ως σημείο αναφοράς, να παρέχει το αίσθημα του «ανήκειν» παρά τις εγγενείς αδυναμίες της. Χωρίς να θέλω να καταδικάσω την ελευθερία της παραμονής του καθενός στον προτιμότερο για εκείνον τόπο, και κυρίως θέλοντας να αποφύγω οποιαδήποτε υπόνοια εθνικισμού, θεωρώ ηθικό χρέος των νεαρών Ελλήνων να συνδυάσουν τις ατομικές τους επιδιώξεις με τον μόχθο για την ανάκαμψη της κοινωνίας που τους ανέθρεψε και τους εφοδίασε με προσωπικότητα και συνείδηση.

Ετσι λοιπόν, όταν βρεθώ στη θέση ενός εν δυνάμει οικονομικού μετανάστη, θα προτιμήσω να παραμείνω στην Ελλάδα και να εργαστώ σκληρά, ώστε να ευοδωθούν τα όνειρά μου για το μέλλον, αλλά και να ωφεληθεί ο τόπος με τον οποίο έχω ταυτίσει τον εαυτό μου. Ακόμη και αν οι περιστάσεις με οδηγήσουν σε σπουδές ή και προσωρινή εργασία στο εξωτερικό, είμαι σχεδόν βέβαιος ότι θα επιτρέψω δριμύτερος με σκοπό να εκπληρώσω το καθήκον μου απέναντι στην κοινωνία των Ελλήνων, που μου έχει διδάξει μοναδικές αξίες όπως το φιλότιμο, η λεβεντιά και το μεράκι. Γιατί μόνο από αυτή την ηλιόλουστη γη και την κοσμογονία των ανθρώπων της θα μπορέσει η ψυχή μου να αντλήσει την ενέργεια που χρειάζεται για την δημιουργική εργασία, την πρόοδο και τελικά, την ευτυχία μου.

 

Vetheuil, Paysage, 1879 Claude Monet

Vetheuil, Paysage, 1879 Claude Monet

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: