Αρχική > πολιτισμός > Η Αθήνα ασχήμυνε;

Η Αθήνα ασχήμυνε;

Attica 06-13 Athens 50 View from Philopappos - Acropolis Hill.jpg

Του Νίκου Τσούλια

Η Αθήνα είναι πάντα όμορφη! Ποιος δεν τη νοσταλγεί αν λείψει για λίγο από κοντά της;

      Η πορεία μετεξέλιξής της ήταν πολύ σύντομη και ανεπαίσθητη- ούτε που την πήραμε χαμπάρι. Την εποχή που οι κάτοικοί της κοίταζαν τις πληγές τους η Αθήνα μετασχηματιζόταν. Η εικόνα της μαύριζε όλο και πιο γρήγορα.

      Ήταν άραγε η ματιά μας που αλλοίωνε την αισθητική της ή πράγματι το σκηνικό της ξεθώριαζε και έχανε την παλιά του αίγλη ή μήπως συνέβαιναν και τα δύο; Κάθε γωνιά της δείχνει μια γενική γκρίζα αίσθηση.

      Οι δρόμοι της χωρίς κίνηση, πας από τη μια άκρη στην άλλη σε χρόνο μηδενικό κι όμως δεν απολαμβάνεις τη γρηγοράδα, γιατί νιώθεις την παράξενη ερήμωση. Ούτε στα φανάρια νιώθεις εκείνο το περίεργο πλησίασμα με τους διπλανούς σου, σαν να μην υπάρχουν διπλανοί. Τα πεζοδρόμιά της άδεια, με λιγοστούς ανθρώπους. Τα καταστήματα συνήθισαν στην κενότητά τους, κανένας δεν μπαίνει μέσα ούτε και για να χαζέψει το εμπόρευμα. Χάθηκε κάθε διάθεση.

      Σκουπίδια εδώ και εκεί, δεν φαίνεται να ενοχλούν κανέναν. Οι τοίχοι γεμάτοι συνθήματα αγανακτισμένων και επαναστατημένων, συνθήματα «πολιτικής ρήξης», η μαύρη γραφή εκφράζει και την όλη αισθητική, πιάνει τους σφυγμούς της καρδιάς μας.

      Μοιάζει σαν μια πόλη παρατημένη, να μη νοιάζεται για τον εαυτό της, να μην κοιτάζεται στον καθρέφτη˙ σαν να μην έχει ταυτότητα. Ακόμα και τα ιστορικά της στοιχεία μοιάζουν αλλοπαρμένα, δεν μπορούν να κατανοήσουν το πώς έχει κοπεί η συνέχεια χιλιάδων χρόνων, φαίνεται να μην έχουν καταλάβει τι ακριβώς γίνεται και νιώθουν αλλοτριωμένα μέσα στην ίδια την εστία τους.

      Οι άνθρωποί της κινούνται μηχανικά, το βλέμμα τους άδειο, δεν εστιάζει πουθενά, τα βήματά τους αβέβαια – τώρα μάλλον τα πόδια κουβαλάνε το σώμα και όχι το αντίθετο, στα χέρια τους δεν κρατάνε τίποτα ούτε ψώνια κυκλοφορούν ούτε κανένα βιβλίο κάνει την εμφάνισή του ούτε και με τα κινητά έχουν πολλά – πολλά. Δείχνουν να βιάζονται αλλά δεν είναι βιαστικοί. Είναι αφηρημένοι, δεν βλέπουν τους συνοδοιπόρους τους δίπλα τους. Ακόμα και τους άστεγους τους προσπερνάνε χωρίς να τους αντιλαμβάνονται.

      Και ενώ στο αμέσως προηγούμενο διάστημα βίωνες μια εναντίωση σ’ όλα αυτά, έβλεπες το θυμό παντού, έπιανες πρόσωπα που δεν έλεγαν να το βάλουν κάτω, που θεωρούσαν ότι όλα αυτά είναι ένα κακό όνειρο, ένας σύντομος εφιάλτης, τώρα νιώθεις προσωπεία ανέκφραστα, μπορεί να συγκρουστείς με αυτόν που περπατάει δίπλα σου και να μην ανταλλάξετε κουβέντα ούτε καν να θυμώσετε. Τώρα και οι άστεγοι είναι πιο προσεκτικοί. Δεν σε πιέζουν, δεν τείνουν το χέρι τους, έχουν το κουτί κάτω και άμα θέλεις ρίχνεις κάτι μέσα – αλλά και αυτό έχει γίνει τόσο σπάνιο που ανάγκασε τους άστεγους να αραιώσουν; Τι απέγιναν, καταπού έσιαξαν;

      Ακόμα και στο καινούργιο φαινόμενο των ουρών στις τράπεζες δεν διαπιστώνεις κάποια κινητικότητα, δεν γίνονται συζητήσεις, μόνο καμιά δήλωσε αν έλθει κανένα κανάλι της τηλεόρασης. Τι να πούνε; Να το ρίξουν στην πολιτική; Δεν έχει και κανένα νόημα. Τα δοκίμασαν όλα τα σχήματα. Χόρτασαν από δημαγωγία, τη δημαγωγία που τόσο πολύ την αγάπησαν με πάθος… Γιατί άραγε η εγκατάλειψη και η παραίτηση επεκτείνονται σαν καρκινικοί όγκοι; Τι είναι αυτό που τους δίνει την πολλαπλασιαστική του δύναμη; Γιατί βρίσκουν τόσο ελεύθερο πεδίο; Γιατί δεν υπάρχει αντίσταση και ελπίδα; Δεν ξέρεις πού να απευθύνεις τα ερωτήματα κι όμως ξανά και ξανά κάνεις τα ίδια ερωτήματα…

      Υπάρχουν μερικές νησίδες που θυμίζουν τα παλιά, τα ένδοξα χρόνια… Στο Μετρό η κίνηση είναι πάντα δεδομένη, αλλά είναι άνευρη και χωρίς εκείνη τη ζωηράδα που είχε, γιατί έπρεπε να πας γρήγορα στη δουλειά – ποια δουλειά τώρα… – ή στο ραντεβού. Στον πεζόδρομο στο Θησείο, τα καφέ και οι πάγκοι κάθε βραδάκι γεύονται εικόνες από άλλη πόλη. Στο Μοναστηράκι, στα γνωστά σουβλατζίδικα υπάρχει πάντα στρίμωγμα για να βρεις τραπέζι και σου αρέσει αυτή η δυσκολία γιατί νιώθεις ότι δεν έχουν χαθεί τα πάντα. Στα θερινά σινεμά βλέπεις φωτιά φυλαγμένη μέσα στη στάχτη… Στο Ηρώδειο νιώθεις τη ζεστασιά που δίνει η τέχνη στον άνθρωπο και λες εδώ είναι οι Αθηναίοι, δεν έχουν πάει πουθενά!

            Όχι, δεν ασχήμυνε η Αθήνα. Εμείς την κάναμε άσχημη. Όχι, δεν φταίει η φτώχεια. Η ομορφιά δεν χάνεται από τη φτώχεια. Εμείς κλειστήκαμε στα διαμερίσματα και αφήσαμε την ερήμωση να κυριεύσει δρόμους και πλατείες. Εμείς φτιάξαμε το σκηνικό της «Πανούκλας» του Καμύ. Εμείς δεν πιστεύουμε στον εαυτό μας και αμελήσαμε το μεγάλο θησαυρό μας, την όμορφη Αθήνα μας. Εδώ έγινε το έγκλημα, μέσα στην ψυχή μας. Ξεχνάμε ότι μόνο «η ομορφιά θα σώσει τον Κόσμο». Δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι η ομορφιά σημαίνει πίστη και θέληση για τη ζωή.

      Η Αθήνα έρχεται από πολύ μακριά. Το ποτάμι της ιστορίας της είναι γεμάτο νερό, πλημμυρισμένο με σύμβολα και αξίες. Η Αθήνα κοιτάζει το μέλλον της. Κάθε κάτοικος αυτής της πόλης ακόμα και ο περαστικός από τις γωνιές της έχει μια μεγάλη ευθύνη, να συνεχίσει στο ταξίδι της. Η Αθήνα πάντα είναι όμορφη. Ας την κοιτάξουμε καλά – καλά, μην παίρνουμε το βλέμμα της ψυχής μας από πάνω της!

http://www.iefimerida.gr/news/150746/100-%CF%86%CF%89%CF%84%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%AF%CE%B5%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CE%BA%CF%81%CF%8C%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CF%80%CF%8C-100-%CF%84%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%84%CF%83%CE%B5%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CE%B8%CE%AE%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CF%84%CF%8C%CF%83%CE%BF-%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CF%81%CF%86%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CF%83%CF%87%CE%B5%CE%B4%CF%8C%CE%BD-%CE%B4%CE%B1%CE%BA%CF%81%CF%8D%CE%B6%CE%B5

Κατηγορίες:πολιτισμός Ετικέτες: , , , ,
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: