Αρχική > πολιτική > Μεταξύ δημοφιλίας και μοναξιάς…

Μεταξύ δημοφιλίας και μοναξιάς…

Vincent van Gogh

 

 

Του Νίκου Τσούλια

      Η άνοδός του στο φωτεινό μέρος της δημοσιότητας ήταν εντυπωσιακή. Από τη μαχητική συμμετοχή των μαθητικών καταλήψεων της δεκαετίας του 1990 σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα βρίσκεται στο προσκήνιο του παγκόσμιου ενδιαφέροντος και απολαμβάνει μια πρωτόγνωρη για Έλληνα πολιτικό αναγνωρισιμότητα σε κάθε γωνιά του πλανήτη μας. Ούτε στην πιο απομακρυσμένη περιοχή της ονειροφαντασίας του δεν είχε πάει η σκέψη του ότι θα βρισκόταν τόσο ψηλά.

      Το μαύρο σκηνικό της κρίσης στη χώρα μας πρόσφερε την καλύτερη αντίθεση στο νεανικό πρόσωπό του για να καταδείξει τη φωτεινή πλευρά των πραγμάτων. «Η ελπίδα έρχεται», είναι το σύνθημα / όχημα που θα συσπειρώσει μεγάλα λαϊκά στρώματα της χώρας, αλλά είναι το δικό του πρόσωπο που συγκεντρώνει τη θέρμη και την εστίαση του κοινωνικού ενδιαφέροντος. Η γραμμή κρούσης του στην κομματική αντιπαράθεση σπάνια έχει απαξιωτικά στοιχεία για τους αντιπάλους του˙ άλλωστε το νιώθει ότι είναι συμπαθής πολύ πέραν από τον πολιτικό του ορίζοντα. Είναι και τα πρόσωπα των αντιπάλων του από μόνα τους «ξινά» και η εικόνα δεν ταλαντεύεται στο πού δίνει το συγκριτικό της πλεονέκτημα, έστω κι αν παραβλέπει την ουσία των πραγμάτων.

      Η άνοδός του στο κοινωνικό σκηνικό θα γίνει με ταχύτατους ρυθμούς. Έχει συνεργήσει και μια απαραίτητη προϋπόθεση, η κομματική στήριξη στα πρώτα βήματά του. Ο αρχηγός του κόμματός του και μέντοράς του (ο Α. Αλαβάνος) θα του δώσει το «δαχτυλίδι» σπάζοντας κάθε έννοια κομματικής επετηρίδας, αλλά θα είναι η δική του χαρισματικότητα που θα σκεπάσει με τον πιο απόλυτο τρόπο την όποια σκιά της εύνοιας του αρχηγού του. Η απότομη λάμψη του αστεριού του θα φωτίσει όλο το σύμπαν του τότε μικρού κομματικού περίγυρου.

      Θα βρεθεί στον πυρήνα του ευρωπαϊκού γίγνεσθαι. Όλοι οι Ευρωπαίοι αλλά και οι λαοί πέραν της γηραιάς ηπείρου παρακολουθούν τα ευρωπαϊκά δρώμενα με βουλιμία, και το πρόσωπο του Α. Τσίπρα γίνεται το πιο ελκυστικό, όχι μόνο γιατί κουβαλάει την κρίση της χώρας του αλλά και γιατί η νεανικότητά του μέσα στο αποστεωμένο περιβάλλον των άλλων ηλικιωμένων ηγετών αναιρεί τους πολιτικούς συσχετισμούς γιατί συμβολίζει το μέλλον. Ο Γιούνκερ δεν χάνει ευκαιρία να τον αγγίζει και να του χαϊδεύει το πρόσωπό του˙ ίσως για να κλέψει μερικές στιγμές νιότης και θαλερότητας. Η ανθρώπινη φύση είναι παρούσα και έντονη, όσο και αν η πολιτική και η εξουσία καθορίζουν τη ροή των πραγμάτων αγνοώντας της ζωής τους βηματισμούς. Δεν υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο που βλέποντας το βασικό δίπολο της σκληρής αντιπαράθεσης Μέρκελ – Τσίπρα να μην νιώθει τη γοητεία της φωτεινότητας του προσώπου του, να μην αισθάνεται σημειολογικά ότι το καινούργιο βλαστάρι θα …αντικαταστήσει τον αποξηραμένο κορμό…

      Το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου όμως θα του δώσει την πρώτη σκιά. Τον ανεβάζει στα πιο ψηλά σημεία της δημοτικότητάς του και την ίδια στιγμή η καμπύλη της δημοφιλίας του δείχνει τα «κοίλα προς τα κάτω». Η ανανέωση της δημαγωγίας του σε μια περίοδο όπου θα παίρνονταν οι κρίσιμες αποφάσεις, όπου θα εκδηλωνόταν το τελικό εκβάν, είναι απόλυτο λάθος να θες να ξεσηκώσεις ό,τι ακυρώνει τη λογική και την κριτική σκέψη του ανθρώπου και απελευθερώνει το συναίσθημα και μάλιστα τον ενθουσιασμό και το παραλήρημα. Ο ίδιος κάνει το άλμα στο κενό˙ και είναι πολύ ψηλά…

      Την ώρα που αυτός κινείται στην «Ανατολή» των εξελίξεων οι οπαδοί του παρασυρμένοι από τη συλλογικότητα του πάθους που προκάλεσε το δικό του δημοψήφισμα κινούνται προς τη «Δύση» πιστεύοντας λανθασμένα ότι εκεί είναι η «Ανατολή». Είναι η πρώτη διάστασή του με ό,τι του έδινε τη φοβερή δύναμη. Αλλά πώς πήγε να πάρει την κρίσιμη και δύσκολη εξ ορισμού απόφαση απελευθερώνοντας το λαϊκισμό; Είναι όμως η μαύρη χοάνη του λαϊκισμού σαν τη μαύρη τρύπα του Σύμπαντος, γρήγορα καταπίνει το φως που την πλησιάζει…

      Οι ώρες διαπραγμάτευσης στη Σύνοδο των πολιτικών αρχηγών της 12ης και 13ης Ιουλίου 2015 είναι γι’ αυτόν οι πιο σκληρές, οι πιο βάναυσες στιγμές της απόλυτης μοναξιάς. Τώρα ξέρει ότι θα πάρει μια απόφαση που θα του αμαυρώσει μια για πάντα τη φωτεινότητά του. Δεν θα πάει όμως το μυαλό του στο ότι πέφτει θύμα της δικής του δημαγωγίας. Δεν θα συνειδητοποιήσει ότι ο ηγέτης είναι μπροστά από το πλήθος και ανοίγει το δρόμο που αυτός θεωρεί σωστό, ότι το «να χαϊδεύεις τα αυτιά» εύκολα θα «βγάλεις τα μάτια σου». Και ενώ ξέρει πολύ καλά ότι η απόφαση που παίρνει είναι καλύτερη από εκείνη που αφήνει, ότι αυτός ο δρόμος είναι ο σωστός, δεν μπορεί να πείσει γιατί είχε στρέψει την ορμή του ποταμού στην άλλη κατεύθυνση. Δυστυχώς είναι ο στενός κομματικός αριστερός πυρήνας, εκείνος που έκανε την πρώτη ώθηση για την άνοδό του, που θα τον αμφισβητήσει και θα αρχίσει την αποδόμησή του!

      Η μοναξιά του ηγέτη μπροστά στην κρίσιμη απόφαση που καθορίζει όχι απλά και μόνο την πολιτική σκηνή αλλά και τους βηματισμούς της Ιστορίας είναι η πιο φοβερή μοναξιά που μπορεί να βιώσει ο άνθρωπος. Αντίβαρο αυτής της μοναξιάς υπάρχει˙ είναι η φωνή της συνείδησης. Αν αισθάνεσαι ότι έκανες αυτό που η συνείδησή σου και η ελευθερία του πνεύματός σου επέτασσε, η μοναξιά γλυκαίνει και περιμένεις το χρόνο να καταδείξει το καταπού είναι η «Ανατολή» και που η «Δύση».

thunderstruck9:  Charles Burchfield (American, 1893-1967), Trees in Winter, 1916. Watercolor, gouache and pencil on paper, 14 x 20 in.

Charles Burchfield (American, 1893-1967), Trees in Winter, 1916

Διαβάστε επίσης:

Από τους Financial Times

Το παρασκήνιο των Βρυξελλών: «Τον σταύρωσαν εκεί μέσα…»

ΤΑ ΝΕΑ 13/07/2015

Στο τέλος πολιτικοί και διπλωμάτες με μάτια θολά από την αϋπνία βγήκαν χωρίς να είναι βέβαιοι ποιος επικράτησε μεταξύ της Άνγκελα Μέρκελ και του Φρανσουά Ολάντ στον μαραθώνιο διαπραγμάτευσης για την Ελλάδα. Συμφωνούσαν όμως ποιος υπέφερε περισσότερο. «Τον σταύρωσαν τον Τσίπρα εκεί μέσα» ήταν η σύνοψη της κατάστασης από τα χείλη ανώτατου αξιωματούχου της Ευρωζώνης που παρέστη στη Σύνοδο Κορυφής…

Εικόνες από το παρασκήνιο του θρίλερ των Βρυξελλών μεταφέρουν οι Financial Times μετά το agreekment και τον λευκό καπνό που αναδύθηκε έπειτα από 17 ώρες διαπραγμάτευσης.

«Το πιο κοντινό σημείο στο οποίο έχει βρεθεί η Ελλάδα να φύγει από την Ευρωζώνη ήταν γύρω στις 6:00 τοπική ώρα (7.00 ώρα Ελλάδας) το πρωί της Δευτέρας, όταν είχε μόλις αρχίσει να χαράζει στις Βρυξέλλες.

Ο Αλέξης Τσίπρας της Ελλάδας και η Άνγκελα Μέρκελ, η Γερμανίδα καγκελάριος, αποφάσισαν έπειτα από 14 ώρες αγωνιωδών συνομιλιών ότι έχουν φτάσει σε αδιέξοδο. Χωρίς να υπάρχει περιθώριο συμβιβασμού, κανένας από τους δύο δεν έβλεπε λόγο να συνεχίσει. Το Grexit ήταν η μόνη ρεαλιστική επιλογή.

Καθώς οι δύο ηγέτες κινήθηκαν προς την πόρτα ήταν ο Ντόναλντ Τουσκ, ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, που παρενέβη για να αποτρέψει την κόπωση και τον εκνευρισμό από το να πυροδοτήσουν ιστορική ρήξη στην Ευρωζώνη.

‘Λυπάμαι, αλλά δεν υπάρχει καμία περίπτωση να φύγετε από αυτή την αίθουσα’ είπε ο πρώην πρωθυπουργός της Πολωνίας.

Το σημείο αδιεξόδου ήταν το μέγεθος και ο σκοπός του ταμείου αποκρατικοποιήσεων, στο οποίο θα περιλαμβάνονταν περιουσιακά στοιχεία της Ελλάδας. Η κ. Μέρκελ ήθελε το ταμείο 50 δισ. ευρώ να κατευθυνθεί σε αποπληρωμές του χρέους. Ο κ. Τσίπρας το εκλάμβανε αυτό ως εθνική ταπείνωση που θα εκχωρούσε τον έλεγχο περιουσιακών στοιχείων που αντιστοιχούν σχεδόν στο ένα τρίτο του ελληνικού ΑΕΠ. Η εναλλακτική του ήταν ένα μικρότερο ταμείο, του οποίου τα έσοδα θα επενδύονταν εκ νέου στην Ελλάδα.

Τελικώς επήλθε συμβιβασμός έπειτα από περισσότερο από μία ώρα συζήτησης πάνω σε καμιά δωδεκαριά διαφορετικές δομές. Επρόκειτο να είναι ο επίλογος σε ένα Σαββατοκύριακο με τις πλέον εξαντλητικές και φορτισμένες διαπραγματεύσεις  σε μία φαινομενικά ατέρμονη κρίση που αναδείχθηκε στην πιο σκληρή πρόκληση της ΕΕ.

Καθώς οι ώρες περνούσαν και ξημέρωνε Δευτέρα, η προοπτική ενός Grexit έμοιαζε να γίνεται πιο πιθανή, ανέφεραν συμμετέχοντες, εντείνοντας τις διαιρέσεις μεταξύ των άυπνων πολιτικών και διπλωματών που είχαν εκδηλωθεί σε έξι μήνες, κατά κύριο λόγο απογοητευτικής, διαπραγμάτευσης.

Ανώτατος αξιωματούχος στην αίθουσα πίστευε ότι η Γερμανία ήταν τώρα η χώρα που φαινόταν ότι δεν ενεργούσε με καλή πίστη -όχι πλέον ο Έλληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας. Σε κάποιο σημείο, ο Τσίπρας χρειάστηκε να υπομείνει κήρυγμα από τον Σλοβένο πρωθυπουργό, στο οποίο αντέδρασε ο Ιταλός πρωθυπουργός Ματέο Ρέντσι.

Τελικώς, ο Φρανσουά Ολάντ, που πάλεψε για να κρατήσει την Ελλάδα εντός, οδήγησε την Άνγκελα Μέρκελ και τον Αλέξη Τσίπρα στο γραφείο του Ντόναλντ Τουσκ για την οριστικοποίηση ενός συμβιβασμού για το ταμείο αποκρατικοποιήσεων. Αν και ήταν τελικά ήταν επιτυχείς, οι διαπραγματεύσεις φάνηκε να ζορίζουν τη γαλλο-γερμανική σχέση, μακράν στην καρδιά του ευρωπαϊκού εγχειρήματος.

‘Υπήρξε στην Γερμανία μία μάλλον ισχυρή πίεση για Grexit. Αρνήθηκα αυτήν τη λύση’ είπε ο κ. Ολάντ στους δημοσιογράφους αφότου έκλεισε η συμφωνία. Για το ταμείο αποκρατικοποιήσεων συγκεκριμένα, ο κ. Ολάντ στήριξε τον Αλέξη Τσίπρα. Ήταν ζήτημα κυριαρχίας, είπε ο Ολάντ, επισημαίνοντας ότι «τίποτα δεν θα ήταν χειρότερο από την ταπείνωση της Ελλάδας. Η Ελλάδα δεν ζήτησε ελεημοσύνη, αλλά αλληλεγγύη από την Ευρωζώνη’.

Ο κ. Ολάντ επέμεινε επίσης η πιθανότητα ενός προσωρινού Grexit -η αμφιλεγόμενη πρωτοβουλία που κατέφερε ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε να ενσωματώσει στις προτάσεις του Eurogroup- να αφαιρεθεί από το τελικό κείμενο.

Στο τέλος κάποια άυπνοι  διπλωμάτες εμφανίστηκαν αβέβαιοι ποιος επικράτησε στην μαραθώνια συνεδρίαση. Αλλά φάνηκε να συμφωνούν ποιος ήταν εκείνος που υπέφερε περισσότερο. ‘Τον σταύρωσαν τον Τσίπρα εκεί μέσα’ δήλωσε ανώτατος αξιωματούχος της Ευρωζώνης που παρέστη στη σύνοδο. ‘Τον σταύρωσαν’…».

dappledwithshadow:  Marianne von WerefkinCross in a Landscape1909Tempera on cardboard

Marianne von Werefkin, Cross in a Landscape, 1909

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: