Αρχική > πολιτισμός > Τα …νήματα που ενώνουν τον Μέσι, τον Σπανούλη, τον Τζόκοβιτς

Τα …νήματα που ενώνουν τον Μέσι, τον Σπανούλη, τον Τζόκοβιτς

ngruskin:</p>
<p>Nancy Gruskin, Still Life with Geraniums,  12&quot; x 16&quot;, acrylic on panel, 2015.

Nancy Gruskin, Still Life with Geranium

Του Νίκου Τσούλια

      Δεν είναι μόνο το νήμα του αθλητισμού αυτό που ενώνει τις τρεις αυτές προσωπικότητες. Είναι πολλά νήματα, νήματα που συνυφαίνουν τον ιστό της ζωής και κυρίως τη στάση ζωής. Συναρπάζουν και γοητεύουν με τις ικανότητές του ποδόσφαιρο, στο μπάσκετ, στο τένις. Ξαφνιάζουν με τις επινοήσεις τους και με την τεχνική τους. Κάθε φορά περιμένουμε την φανταστική κίνησή τους, την κίνηση που είναι απρόβλεπτη και που ανατρέπει τη δική μας συμβατικότητα και τη δυνατότητα του αντιπάλου.

      Αυτό είναι ένα μέρος του «φαίνεσθαι» της εικόνας τους. Αλλά το αθέατο τμήμα είναι και το πιο σημαντικό. Υπάρχουν νήματα και νήματα που τους χαρακτηρίζουν και που τους δίνουν το ξεπέταγμα στην ομορφιά του αθλητισμού. Υπάρχει η πίστη και η θέληση ότι μπορούν να αγγίζουν τα άκρα των δυνατοτήτων τους. Έχουν βρει τα μεγάλα και πλούσια κοιτάσματα του εαυτού τους. Πιστεύουν στον εαυτό τους. Φωτίζουν το είδωλό τους και το κάνουν άστρο που λάμπει με ξεχωριστό φως. Υπάρχει ο επίμονος αγώνας, η διαρκής και συστηματική άσκηση σώματος και πνεύματος σε ένα εκπληκτικό μίγμα πειθαρχίας και ελευθερίας, μέσα από το οποίο ξεδιπλώνονται οι ικανότητές τους και οι επινοήσεις τους.

      Στους δύο απ’ αυτούς που ασκούνται σε ομαδικό άθλημα βλέπουμε το συνδυασμό της προσωπικής αυτενέργειας και του ατομικού αυτοσχεδιασμού αφενός και της ομαδικής συνεργασίας και της συνεννόησης με τους ομότεχνούς τους αφετέρου. Εδώ διαπιστώνεται με τον πιο εμφαντικό τρόπο ότι η ατομικότητα και η ομαδικότητα όχι μόνο δεν αντιμάχονται αλλά τουναντίον αλληλοτροφοδοτούνται αναδεικνύοντας άγνωστες πτυχώσεις η μια της άλλης. Είναι ο ψυχικός τους κόσμος το ενεργοποιό στοιχείο που αναδεικνύει το «άγνωστο» και το «απροσπέλαστο» από τους «κοινούς θνητούς».

      Ο Μέσι αγαπάει το ποδόσφαιρο με έναν μοναδικό τρόπο. Το βλέπεις στο πρόσωπό του, το εκφράζει το βλέμμα του. Δεν απαξιώνει τον αντίπαλο. Τον σέβεται και τον εκτιμά. Δεν θεωρεί τη μπάλα ως κάτι ξένο σε σχέση με τον εαυτό του. Δεν την κλωτσάει, την χαϊδεύει και συνήθως αυτή φεύγει γλυκά – γλυκά από το πόδι του ταξιδεύοντας με ασφάλεια για τον προορισμό της. Πριν από την εποχή του Μέσι θαυμάζαμε μάλλον μόνο τα γκολ, εφεξής θαυμάζουμε εξίσου και τις ασίστ του Μέσι. Δεν είναι μια θετική ανατροπή στην ιστορία του ποδοσφαίρου;

      Ο Σπανούλης είναι ηγέτης. Αναδεικνύει τις δυνατότητες των συμπαικτών του. Παίρνει αποφάσεις αστραπιαία. Η σκέψη του είναι πάντα σε υπερδιέγερση, σε μόνιμη έκσταση. Ακόμα και όταν αποτυγχάνει, εξακολουθεί να πιστεύει στον εαυτό του. Στοχάζεται και ξαναστοχάζεται για το πώς μέσα από την αποτυχία θα επανέλθει στην επιτυχία και στο θρίαμβο. Τονίζει κάτι αυτονόητο – του οποίου η έλλειψη σκιάζει τη σκέψη μας γιατί είναι πλήρως ανορθολογικό και συνάμα ανόητο – ότι πρέπει να μάθουμε να αποδεχόμαστε και την ήττα, ότι τα παιχνίδια δεν έχουν, δεν μπορούν να έχουν μόνο νίκες! Αυτή και μόνο η απλή σκέψη αν κατοικούσε στις σκέψεις των φιλάθλων, δεν θα είχε αμβλύνει την τόσης μεγάλης έκτασης βαρβαρότητα της οπαδικής βίας στη χώρα μας;

      Ο Τζόκοβιτς είναι χάρμα ειδέσθαι. «Χορεύει» με έναν παράξενο τρόπο μέσα στο γήπεδο. Κτυπώντας κάθε φορά το μπαλάκι νιώθεις ότι έχει στη σκέψη του την επόμενη και την μεθεπόμενη κίνησή του. Μετασχηματίζει το γήπεδο σε μια μεγάλη σκακιέρα. Το σώμα του ανταποκρίνεται στα πολλαπλά σκιρτήματα των συλλογισμών του και των επινοήσεών του, ακριβώς γιατί έχει προοικονομήσει κάθε κίνηση μέσα από την πρόβλεψη της αντίδρασης του αντίπαλου. Όσο περνάει η ώρα του παιχνιδιού τόσο ανεβάζει την απόδοσή του, χωρίς να επηρεάζεται κατά πολύ από την όποια αρνητική εξέλιξη των πραγμάτων.

      Προφανώς οι τρεις αναφερόμενοι αθλητές δεν είναι μοναδικοί στην κατηγορία τους και δεν αναφέρονται γι’ αυτό το λόγο. Προφανώς η θεώρησή μου έχει προσωπικό χρώμα και υποκειμενικότητα. Αλλά εκείνο που θέλω να καταδείξω είναι ότι κάθε άνθρωπος έχει φοβερές δυνατότητες σε κάποιο πεδίο της ζωής και συνήθως δεν τις βρίσκει ούτε τις αγγίζει αλλά και το πιο σημαντικό ούτε τις φαντάζεται. Γιατί δεν είναι δυνατότητες ενός θησαυρού που κάπου υπάρχουν στο χώρο της προσωπικής μας επικράτειας αλλά δυνατότητες άσκησης και έκφρασης του εαυτού μας, δυνατότητες εκδίπλωσης του ατομικού μας σύμπαντος μέσα από τη συνεχή καλλιέργεια της προσωπικότητάς μας και από την αέναη φωτοδοσία της ακτινοβολίας μας.

      Υπάρχει και κάτι ακόμα περισσότερο. Όλο αυτό το σκηνικό της δημιουργικότητας και της λαμπερότητας δεν είναι ομορφιά και νόημα ζωής, δεν συνιστά έναν τρόπο ζωής, δεν αναδεικνύει μια κουλτούρα προσωπικής αυτοπραγμάτωσης και κοινωνικής προόδου;

 

 

 

 

 

 

peira:</p>
<p>Gabriele Münter:  Misthaufen, Murnau (1908

Gabriele Münter:  Misthaufen, Murnau, 1908

  1. 22/05/2015 στο 11:11 ΠΜ

    Αν είχες προσθέσει και το αστείρευτο ταλέντο τουλάχιστον του Μέσι θα είχες φτιάξει το τέλειο αφιέρωμα γι’ αυτούς. Η καλλιέργεια του ταλέντου τους έχει φέρει όλα τα υπόλοιπα που αναφέρεις.

    • N.T.
      22/05/2015 στο 11:29 ΠΜ

      Σωστή παρατήρηση, απλώς το ταλέντο το θεώρησα ως «θησαυρό». Ευχαριστώ.

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: