Αρχική > πολιτική > Μετά την αποβιομηχάνιση της χώρας τι;

Μετά την αποβιομηχάνιση της χώρας τι;

 

angelart-stuff:</p>
<p>“Path in Montmartre” (1887)<br />
~ Vincent van Gogh

“Path in Montmartre” (1887), Vincent van Gogh

Του Νίκου Τσούλια

      Αντιλήφθηκε ποτέ το πολιτικό μας σύστημα τις αλλαγές των «καιρών»; Έκαναν τίποτα οι κυβερνήσεις μας για έναν επανασχεδιασμό της οικονομίας και της παραγωγής μας στις μεγάλες μεταβολές της διεθνούς σκηνής; Αυτός ο προβληματισμός μου γεννήθηκε «πολύ έντονα», συλλογιζόμενος για το πώς αντιμετώπισε η πολιτική ηγεσία της χώρας μας τους μεγάλους μετασχηματισμούς της οικονομίας και της παραγωγής που γίνονταν και γίνονται σε παγκόσμια κλίμακα και που επηρέαζαν και επηρεάζουν τα μέγιστα τις εξελίξεις στις σύγχρονες κοινωνίες και στην πορεία των κρατών.

      Εμφανίστηκε λοιπόν η αποβιομηχάνιση της χώρας κατά τις δεκαετίες 1980 και 1990 με πολύ γρήγορους ρυθμούς, χωρίς ωστόσο η ελληνική πολιτεία να έχει κάποιο σχέδιο για το πώς θα πορευτεί η χώρα με βάση αυτό το δεδομένο. Την ίδια εποχή μάλιστα σημειωνόταν και η συρρίκνωση του πρωτογενούς τομέα της παραγωγής. Όλοι θυμόμαστε τις άφθονες και χωρίς κριτήρια επιδοτήσεις της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας (Ε.Ο.Κ.) για να ξεριζώνονται αμπέλια, σταφίδες και κάθε λογής αγροτική καλλιέργεια και οι μεν αγρότες μας απολάμβαναν τα χρήματα αλλάζοντας απόλυτα τον τρόπο ζωής τους ως καφενόβιοι όχι τα βραδινά, όπως ήταν μέχρι τότε, αλλά και τα πρωινά και οι δε πολιτικοί μας χαίρονταν που έδιναν, ως διαμεσολαβητές, εύκολα χρήματα στους πολίτες / ψηφοφόρους τους.

      Αλλά δεν μπορούσαμε να προβληματιστούμε ως προς το ποιο θα είναι το μέλλον της εθνικής μας οικονομίας όταν και ο πρωτογενής και ο δευτερογενής τομέας παραγωγής συρρικνώνονταν με τόσο δραματικό τρόπο; Γιατί δεν εκτίμησε το όλο πολιτικό μας σύστημα την απλή διαπίστωση ότι δεν θα μπορούσε να απορροφήσει το εργατικό δυναμικό της χώρας μας μόνο ο τριτογενής τομέας παραγωγής;

      Βέβαια, πολιτικοί και πολίτες είχαμε (και έχουμε) την ίδια υποκουλτούρα «ας απολαύσουμε το σήμερα και άσε το αύριο». Και έτσι τι απέμενε; Αφενός το όνειρο του δημόσιου υπάλληλου και αφετέρου η εύκολη φιλοδοξία της εποχιακής ενασχόλησης στον τομέα του τουρισμού. Αλλά μπορεί να υπάρξει χώρα με οικονομία βασισμένη μόνο στην παροχή υπηρεσιών;

      Το πρόβλημα γινόταν ακόμα πιο έντονο, γιατί την ίδια εποχή αρχίζει να «ροδίζει» το μέλλον των νέων τεχνολογιών, όπου και εδώ η Ελλάδα δεν έδωσε μεγάλο βάρος και δεν έκανε επενδύσεις – που ήταν πιο εύκολες από εκείνες της παραδοσιακής βαριάς βιομηχανίας – και έτσι δεν βρίσκεται σήμερα στις χώρες εκείνες που είναι στην πρωτοπορία των νέων εποχών του ψηφιακού κόσμου. Βέβαια ήταν πολύ σημαντικό γεγονός η είσοδος της χώρας μας στην Ε.Ο.Κ. και στην ευρωζώνη αλλά αυτή η εξέλιξη δεν συνοδεύτηκε με τις κατάλληλες εθνικές επιλογές που θα ισχυροποιούσαν την οικονομία μας. Και αυτό φαίνεται σήμερα με τη βαθιά κρίση που βιώνουμε.

      Η αποβιομηχάνιση της χώρας ήταν ως έναν βαθμό νομοτελειακή εξέλιξη, αφού γινόταν μαζική μεταφορά των επενδύσεων σε χώρες με πολύ μικρότερο κόστος παραγωγής. Και έτσι παρατηρούσαμε τον κλάδο της κλωστοϋφαντουργίας, για παράδειγμα, που έχασε το «έδαφος κάτω από τα πόδια του», αφού το σκηνικό της παραγωγής μεταφέρθηκε στις γειτονικές χώρες των Βαλκανίων και στη συνέχεια στην Κίνα. Αλλά η εικόνα της μετατόπισης της βιομηχανικής δραστηριότητας δεν εξαρτήθηκε μονομερώς από τις διεθνείς εξελίξεις – όπου η χώρα μας δεν είχε μεγάλη παρέμβαση – , δεν ήταν μακριά από έναν εθνικό επηρεασμό και σχεδιασμό. Για παράδειγμα, θα μπορούσε να αναπτυχθεί πιο καλά οργανωμένα ο τομέας της βιομηχανίας τροφίμων, των χημικών, των λιπασμάτων και των φαρμάκων, όπου η χώρα μας είχε μεγάλα συγκριτικά πλεονεκτήματα στην περιοχή της. Εδώ μάλιστα θα μπορούσε να αναπτύξουμε την αγροτική παραγωγή με την προαγωγή της τυποποίησης των τόσων και τόσων αγροτικών προϊόντων μας διαμορφώνοντας και ένα «επιθετικό» μάρκετινγκ προώθησής τους στις ευρωπαϊκές αγορές. Αντ’ αυτού, τι παρακολουθήσαμε; Το λάδι και το κρασί να πουλιούνται χύμα στην Ιταλία και στην Ισπανία και αυτές οι χώρες να το τυποποιούν και να βγάζουν μεγαλύτερο οικονομικό όφελος σε σχέση με εμάς.

      Αυτή η συζήτηση δεν αφορά το παρελθόν – παρά το γεγονός ότι αναφέρεται μόνο σ’ αυτό – αλλά έχει σημασία για το σήμερα και κυρίως για το μέλλον. Το πολιτικό μας σύστημα οφείλει να μελετήσει διεξοδικά τις τάσεις της διεθνούς οικονομίας, να εξετάσει τις παραγωγικές δυνατότητες της χώρας και να διαμορφώσει κλίμα επενδύσεων σε επιλεγμένους τομείς. Αλλά όσο ασχολούμαστε στο αν θα έχουμε εκταμίευση των δόσεων των δανείων από τους «θεσμούς», όσο η κυβέρνησή μας ασχολείται με το «τίποτα» στο επίπεδο της παραγωγής της πολιτικής και επιδίδεται στη δήθεν μαγκιά «προς τα έξω» και στη δημαγωγία «προς τα μέσα» – έφτασε τη ρύθμιση των 100 δόσεων να τη χαρακτηρίσει ως «επανεκκίνηση της οικονομίας» (!) – πώς μπορεί να ασχοληθούμε με την ουσία της οικονομίας μας και με το μέλλον της κοινωνίας μας;

 

laclefdescoeurs:</p>
<p>The Sonata, 1911, Frederick Childe Hassam

The Sonata, 1911, Frederick Childe Hassam

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: