Αρχική > πολιτική, κοινωνία > Στον καιρό των σκουπιδιών

Στον καιρό των σκουπιδιών

torfalcon:

Three Trees, April 2015 pastel on paper 33x30cmsTor Falcon

Three Trees, Tor Falcon

 

Του Νίκου Τσούλια

       Τοπικού χαρακτήρα το σημερινό μας άρθρο, αλλά θεωρώ ότι έχει και γενικότερη αναφορά αφού τόσο η θεματική του όσο και η νοοτροπία που καταδεικνύεται μέσα απ’ αυτό κάθε άλλο παρά μόνο τοπικό άρωμα έχουν. Πρόκειται για τη διαχείριση των σκουπιδιών στο Νομό Ηλείας και πιο συγκεκριμένα στο Δήμο του Πύργου, όπου εδώ και πολύ καιρό παίζεται ένα θέατρο του παραλόγου.

   Η διαχείριση των σκουπιδιών έχει περάσει από διάφορες φάσεις μέχρι τώρα στην πατρίδα μας: από το απλό σκόρπισμα στο φυσικό περιβάλλον στην αγροτική περίοδο, στις χωματερές στην περίοδο της ποσοτικής και στρεβλής ανάπτυξης και στη συνέχεια στη μορφή των Χ.Υ.Τ.Α. (Χώρων Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων) στη συγκυρία μιας πρώτης ορθολογικής αντιμετώπισης και τώρα στους X.Y.T.Y. (Χώρους Υγειονομικής Ταφής Υπολειμμάτων) στην εποχή της οικολογικής πρακτικής. Αρκετές περιοχές της Ελλάδας συμβάδισαν με τις ανάγκες και με τις ουσιώδεις επιλογές της αντιμετώπισης του συγκεκριμένου προβλήματος, ενώ αρκετές έμειναν στην οπισθοφυλακή των εξελίξεων για διάφορους λόγους.

      Οι κάτοικοι της Ηλείας θεωρούν ότι αδικούνται από τις κυβερνήσεις. Και είναι πράγματι έτσι, αρκεί να δει κάποιος τις υποδομές του νομού και ειδικά το οδικό δίκτυο, όπου, αν και ο νομός έχει πρόσφορο έδαφος για ανάπτυξη των δρόμων και επιπλέον έχει και μεγάλη αγροτική παραγωγή (άρα και εκτεταμένη μετακίνηση προϊόντων) και τουριστική κίνηση (κυρίως λόγω της Ολυμπίας), εν τούτοις έχει απαράδεκτους δρόμους και ίσως να είναι και ο μόνος νομός της ηπειρωτικής Ελλάδας χωρίς ίχνος πραγματικού εθνικού δρόμου!

      Αλλά οι κάτοικοι κάνουν και ένα λάθος. Θεωρούν ότι ευθύνονται μόνο οι «άλλοι», πρωτίστως οι κατά περιόδους κυβερνήσεις αγνοώντας ότι α) δεν εκλέγουν τους αντιπροσώπους τους με κριτήριο την πολιτική αποτελεσματικότητά τους αλλά με βάση το πρωτόγονο ρουσφέτι και με τους προσωπικούς υπολογισμούς και τους ποικίλους μηχανισμούς και β) στα απόλυτα τοπικά ζητήματά τους επικρατεί ο λαϊκισμός, ο τοπικισμός και η δήθεν «μαγκιά», δηλαδή η στείρα και αδιέξοδη αντιπαράθεση.

      Θα αναφέρω μια προσωπική αναφορά που είχα στο εν λόγω ζήτημα, χαρακτηριστική του όλου παρακμιακού κλίματος, που εξηγεί και τη σημερινή εικόνα. Εν έτει 2003 ήμουνα υποψήφιος βουλευτής στην Ηλεία και το θέμα των σκουπιδιών ήταν από τότε σε ένταση. Κάθε δήμος και κάθε κοινότητα της Ηλείας δεν δεχόταν να δημιουργηθεί Χ.Υ.Τ.Α. εντός των ορίων τους, ενώ ταυτόχρονα έτρεφε μια αντιπαλότητα εναντίον των άλλων περιοχών σαν να ήσαν εχθρικά κράτη! Επομένως υπήρχε πρόβλημα συστημικό, πρόβλημα απολίτικης νοοτροπίας και πρόβλημα έλλειψης κάθε ίχνους λογικής. Πολύ απλά, είχε αποκλειστεί κάθε έννοια λύσης.

      Όταν σε μια σύσκεψη κατέθεσα την άποψή μου, ότι οι προτάσεις που είχε προτείνει η επί τούτου συγκροτηθείσα επιτροπή να εξεταστούν και να καταλήξουμε σε μια ή δύο λύσεις – και αυτό θα περιελάμβανε και τη δική μου ιδιαίτερη περιοχή – και όλοι οι φορείς και οι ασχολούμενοι με την πολιτική να δεσμευτούν στην υλοποίησή τους, συνάντησα την πλήρη και καθολική απόρριψη. Μάλιστα το τέλος της σύσκεψης είχα και πολλές προσωπικές παρεμβάσεις απορριπτικού χαρακτήρα στην πρότασή μου από παρευρισκόμενα στελέχη. Σημειώνω μία. Ένας βουλευτής όχι του δικού μου κόμματος – από ενδιαφέρον προς εμένα προφανώς – μου είπε με απόλυτο τρόπο. «Είσαι βλάκας; Νομίζεις ότι εσύ θα λύσεις το πρόβλημα; Εσύ όπου πηγαίνεις στις πόλεις του νομού θα λες «όχι εδώ» και τίποτα άλλο».

Στο θέμα της διαχείρισης των σκουπιδιών κατάλαβα ότι υπάρχει μεγάλο πρόβλημα έλλειψης ορθολογισμού και ουσιαστικής πολιτικής αντίληψης. Πάνω από μια χαμένη δεκαετία από εκείνη την περίοδο παρακολουθήσαμε τον λαϊκισμό και τον τυχοδιωκτισμό να θριαμβεύουν. Τα σκουπίδια απλώνονταν σε δάση και σε λίμνες, σε ποτάμια και σε λαγκάδια και οι κάτοικοι ένιωθαν υπερήφανοι που πέρασε το δικό τους, που δεν έγινε Χ.Υ.Τ.Α. στην περιοχή τους!

Και τώρα τι; Ο Πύργος πνίγεται στα σκουπίδια. Ο δήμαρχος είναι παρατηρητής του αδιέξοδου, σαν να έχει εκλεγεί για να θεωρητικολογεί στα μεγάλα προβλήματα του δήμου του. Τα σκουπίδια αμάζευτα για μήνες πλέον έχουν δημιουργήσει μείζον θέμα υγείας και καθαριότητας, αισθητικής αλλά και βαθιάς απαιδευσίας. Γιατί τι καταδεικνύει το όλο πρόβλημα; ˙πολύ απλά την έλλειψη παιδείας και σεβασμού προς τους πολίτες. Και όταν ο κύριος υπεύθυνος – με την αμφισημία της λέξης – όχι μόνο δεν μπορεί να βρει λύση αλλά είναι αυτός που κυρίως προκαλεί ένα μείζον πρόβλημα, τότε ο μόνος δρόμος είναι αυτός της εξόδου.

Αλλά ευτυχώς (!) δεν αρκεί μόνο αυτό. Γιατί ο καιρός των σκουπιδιών δεν προέκυψε από τη φύση ούτε από τον χρόνο. Ο καιρός των σκουπιδιών δημιουργήθηκε πρώτα στη σκέψη μας και μετά έγινε αντιληπτός από τις αισθήσεις μας. Γεννήθηκε από εκείνη τη νοοτροπία μας, που εξόρισε τη βασική αρετή του μεγάλου φιλοσόφου μας, του Αριστοτέλη, τη «μεσότητα» από τις ατέλειωτες ακρότητές μας. Προέκυψε από την υποκουλτούρα μας, που δεν έχει ούτε καν αγγίξει το μεγαλείο της μετριοπάθειας και της σύνεσης λόγω της βλακώδους αλαζονείας μας και της άμετρης ανοησίας μας.

 

 

 

 

henri matisse

henri matisse

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: