Αρχική > πολιτική > Ο γλωσσικός κώδικας του ΣΥΡΙΖΑ

Ο γλωσσικός κώδικας του ΣΥΡΙΖΑ

amare-habeo:Edvard Munch (Norwegian, 1863-1944) Self-Portrait with cigar, 1908

Edvard Munch (Norwegian, 1863-1944), Self-Portrait with cigar, 1908

Του Νίκου Τσούλια

      Είναι γνωστό ότι ο λόγος ενός αριστερού κόμματος ρέπει ευκολότερα – σε σύγκριση με το λόγο των άλλων κομμάτων – προς την υπερβολή, αφού θεωρητικά επιδιώκει το μετασχηματισμό της κοινωνίας και την προαγωγή της έννοιας της προόδου σε ευρύτερα πεδία, πέραν των ήδη γνωστών. Επί πλέον, η ιδεολογία ενός αριστερού κόμματος – ως λόγος επαναστατικός και ανατρεπτικός ή και απλά ριζοσπαστικός και καθολικά μεταρρυθμιστικός – διαμορφώνει ένα θεωρητικό πολιτικό στερέωμα μεγαλύτερο εκείνων των στερεωμάτων που επιδιώκουν είτε τη συντήρηση και την αναπαραγωγή της υπάρχουσας κοινωνικής κατάστασης είτε και την περαιτέρω αναπαραγωγή της.

      Ως εδώ καλά και πλήρως εξηγήσιμα τα πράγματα. Τι γίνεται όμως όταν ένα – κατά την αυτοπροσδιορισμό του – αριστερό κόμμα περνάει σε ένα άλλο επίπεδο, εκείνο του μετασχηματισμού του γλωσσικού μας κώδικα ως απόρροια της συνειδητής δημαγωγίας του και του συνακόλουθου βερμπαλισμού; Ποια είναι η εξέλιξη στις πολιτικές εξελίξεις, όταν εγκαταλείπονται οι τρέχουσες σημασιολογήσεις των λέξεων και υιοθετείται ένα πλασματικό εννοιολογικό πλαίσιο αναφοράς; Πού αποβλέπει αυτή η στόχευση και ποιος είναι ο πραγματικός της πολιτικός σκοπός;

      Αλλά ας δούμε πρώτα μερικά χαρακτηριστικά «στιγμιότυπα» της μεταλλαγής του γλωσσικού μας κώδικα, που προσπαθεί να επιβάλλει η κυβερνητική / πολιτική εκδοχή του ΣΥΡΙΖΑ. Με την άνοδό του στην εξουσία – με τη βοήθεια ενός ομόλογου στη δημαγωγία αλλά πολιτικά αντίθετου στην ιδεολογία κόμματος – εμφανίζεται με τη δημόσια εκφορά του λόγου του ως σημαιοφόρος της σωτηρίας του λαού και της χώρας. Χαρακτηρίζει την εκλογική του νίκη – με το γνωστό δεκανίκι των εθνικιστών των ΑΝ.ΕΛ. – ως ιστορικό γεγονός και αυτό όχι με την τρέχουσα σημασία της ανόδου στην εξουσία για πρώτη φορά ενός αριστερού κόμματος – που έχει πράγματι τέτοιο ιστορικό φορτίο – αλλά με την έννοια μιας επαναστατικής ασυνέχειας, αφού οι πολιτικοί της προηγούμενης κυβέρνησης ήταν «πουλημένοι», «προδότες» και «Γερμανοτσολιάδες»!

      Όταν μετονομάζει την τρόικα σε «θεσμούς» για να μετασχηματίσει με τον πιο πρωτόγονο και τον πιο χυδαίο τρόπο τη σημειολογία των πραγμάτων, προφανώς αλλοιώνει τη ρίζα της γλώσσας μας, αφού η έννοια των «θεσμών» υπονομεύεται από έναν λαϊκισμό. Άραγε οι εκπαιδευτικοί στα σχολεία της χώρας πώς θα μπορούν να αναλύσουν τη λέξη «θεσμός» με τη νέα γλωσσική βαρβαρότητα και πώς ο εκπαιδευτικός λόγος μπορεί να μορφώνει και να διαπαιδαγωγεί, όταν ο πολιτικός / κυβερνητικός λόγος του ΣΥΡΙΖΑ είναι πλήρως προσβλητικός για τη γλώσσα και ευθέως αντιπαιδαγωγικός;

      Ο αυταρχισμός και η αλαζονεία, το διαρκές ειρωνικό και απαξιωτικό προς τα άλλα κόμματα ύφος της προέδρου της Βουλής κ. Κωνσταντοπούλου είναι χαρακτηριστικό δείγμα ήθους της μεταλλαγμένης γλώσσας. Η αναφορά στο «Διαφωτισμό» εκ μέρους τόσο του πρωθυπουργού όσο και του Υπουργού Παιδείας στην 25η Μαρτίου, τι σχέση έχει με τη σημερινή γλωσσική εκφορά της πολιτικής, όταν ο πρώτος βαυκαλίζεται ότι είναι απελευθερωτής της χώρας και ο δεύτερος έχει καθηλώσει την εκπαιδευτική λειτουργία σε ένα μίγμα φτηνού λαϊκισμού και ακατάσχετης θεωρητικολογίας και αντί να λύνει τα προβλήματα της εκπαίδευσης ή έστω να τα αμβλύνει, προσθέτει τις δικές του αδυναμίες;

      Προφανώς οι πολιτικοί του ΣΥΡΙΖΑ είναι απελευθερωτές της Ελλάδας, που αποκαθιστούν την εθνική αξιοπρέπεια και φέρνουν το φως της ελευθερίας στη χώρα. Όλο αυτό το σκηνικό: «άσπρου / φωτός – μαύρου / σκοταδιού» δεν είναι άγνωστο στην ιστορία των εθνών και δεν χρήζει μιας διεξοδικής ιδεολογικής ανάλυσης με πρωτόγνωρα θεωρητικά εργαλεία. Πρόκειται για εκφορά λόγου: α) άκρως λαϊκίστικων και εθνικιστικών πολιτικών ρευμάτων, β) θρησκευτικού / προσηλυτικού περιεχομένου και γ) αυταρχικών καθεστώτων. Η στόχευση αυτού του γλωσσικού κώδικα είναι της ίδιας ποιότητας με την αισθητική του ίδιου του πολιτικού λόγου: η επικράτηση της δημαγωγίας ως κρατούσα πολιτική υποκουλτούρα, η χειραγώγηση του μεγάλου μέρους του χαμηλού μορφωτικού επιπέδου λαϊκών στρωμάτων και η θεωρητική ικανοποίηση των ιδεοληψιών των οπαδών του κομματικού στρατοπέδου. Λαμβάνοντας δε υπόψη και τη διεθνή εμπειρία, θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι όλος αυτός ο σκοταδιστικής σύλληψης πολιτικός λόγος είναι λόγος σκληρής εξουσιαστικής σύλληψης και παραπέμπει ευθέως στο σταλινιστικό φαινόμενο, με τη διαφορά ότι εδώ δεν έχουμε έντονο χρωματισμό σε κάποια εικόνα «πατερούλη».

      Τα ιδεολογικά νεφελώματα, ο σωτηριολογικός μεσαιωνικού τύπου λόγος, οι χοντροκομμένοι συμβολισμοί και τελικά η ίδια η κιτς αισθητική εκφορά της πολιτικής άποψης του ΣΥΡΙΖΑ οδηγούν ευθέως στην πλήρη ήττα της αριστερής ιδεολογίας˙ αν βέβαια ιστορικά ο ΣΥΡΙΖΑ χρεωθεί ως αριστερό κόμμα σε σχέση με την εξέλιξη της κυβερνητικής / εξουσιαστικής μελλοντικής πορείας του.

      Η βεβήλωση της γλώσσας και η πλασματική μέσω των Μ.Μ.Ε. «εικόνα ηγεμονίας» δηλώνουν ευθέως την πρόωρη παρακμή της σχετικής πολιτικής πρότασης. Όταν ένα κόμμα εξουσίας φοβάται τη γλώσσα και καταφεύγει στην κατασκευή ενός ειδικού λεξιλογίου, σημαίνει ότι επιχειρεί να κρυφτεί από την πραγματικότητα. Αυτό όμως δεν κρατάει πολύ. Είναι θνησιγενές και αντι-ιστορικό. Και η ιστορία ξερνάει καθετί που την προσβάλλει!

urgetocreate:Hans Hofmann, Jardin d’Amour, 1959

Hans Hofmann, Jardin d’Amour, 1959

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: