Αρχική > κοινωνία > Μικρά προβλήματα, μεγάλα ζητήματα για το Δήμο Ζωγράφου και όχι μόνο…

Μικρά προβλήματα, μεγάλα ζητήματα για το Δήμο Ζωγράφου και όχι μόνο…

Η βίλα Ζωγράφου

Μια «μελέτη περίπτωσης»

Του Νίκου Τσούλια

      Στα λεγόμενα μικρά προβλήματα συχνά μπορούμε να κατανοήσουμε τη δυνατότητά μας να αντιμετωπίζουμε αποτελεσματικά τις δυσκολίες και τις προκλήσεις της ζωής και να δημιουργούμε το μέλλον με το δικό μας «χρωματισμό» στο βαθμό που φυσικά αυτό μπορεί να γίνει. Δεν χρειάζονται και πολλές αναλύσεις για την ορθότητα αυτού του συλλογισμού, αρκεί να φέρουμε στη σκέψη μας το πόσα και πόσα μικρά προβλήματα στην καθημερινή μας ζωή μάς έχουν ταλαιπωρήσει, γιατί δεν τα αντιμετωπίσαμε όταν έπρεπε και με την αποφασιστικότητα που απαιτούσαν.

      Η διαιώνιση των προβλημάτων οδηγεί κατά κανόνα στη διόγκωσή τους και συχνά γίνονται εμπόδιο στο να ασχοληθούμε με τα πιο μεγάλα προβλήματα και με τους βασικούς σχεδιασμούς της ζωής μας. Σχηματικά δε μπορούμε να ισχυριστούμε ότι στη γένεσή τους τα μικρά προβλήματα απαιτούν τον «άλφα» χρόνο και τη «βήτα» προσπάθεια, ενώ σε ύστερη φάση απαιτούν πολλαπλάσιο χρόνο και προσπάθεια και παράλληλα διαμορφώνουν μια αυτοαντίληψή μας ότι είμαστε αναποτελεσματικοί!

      Μπορούμε να δούμε την ανατομία το θέματός μας μέσα από μια «μελέτη περίπτωσης» (case study), αντιγράφοντας τη λογική και όχι την ουσία της αντίστοιχης ερευνητικής μεθοδολογίας. Θα αναφερθώ σε δύο μικρά προβλήματα ανάμεσα σε πολλά προφανώς που αντιμετωπίζουμε στο Δήμο Ζωγράφου. Ανεξάρτητα από το γεγονός ότι αναφέρομαι σ’ αυτό τον Δήμο, το θέμα μου είναι ευρύτερο και θεωρώ βάσιμα ότι πρόκειται για γενικό πρόβλημα που θα ισχύει για κάθε δήμο σ’ αυτά ή σε άλλα ζητήματα από τα παρακάτω αναφερόμενα.

      Το πρώτο αφορά την κυκλοφοριακή κίνηση των αυτοκινήτων σε έναν κεντρικό δρόμο του, τη “Γεωργίου Ζωγράφου”, στον οποίο δρόμο υπάρχει και μια γραμμή λεωφορείου που εξυπηρετεί σχεδόν το μισό πληθυσμό του εν λόγω Δήμου. Εδώ λοιπόν συμβαίνει το εξής παράλογο. Υπάρχει κατά μήκος του δρόμου παράνομη στάθμευση αυτοκινήτων και με δεδομένο ότι ο δρόμος είναι στενός δεν επιτρέπει τη διέλευση των αντίθετα κινούμενων αυτοκινήτων. Όταν δε είναι κάποιο μεγάλο αυτοκίνητο ή το λεωφορείο της γραμμής, θα πρέπει να περιμένει ή στις άκρες του δρόμου – αν και δεν υπάρχει ορατότητα για μια τέτοια λύση – ή στις διασταυρώσεις των κάθετων της λεωφόρου δρόμων, αν και αυτό δεν είναι συνήθως εύκολο γιατί το λεωφορείο δεν χωράει στο σημείο τομής των δρόμων. Το αποτέλεσμα είναι να μπλοκάρει ο δρόμος και να ταλαιπωρούνται με τον πιο αφάνταστο τρόπο οι κάτοικοι. Οι μέχρι τώρα λύσεις που έχουν εφαρμοστεί – μείωση στην ενοικίαση των δημοτικών πάρκινγκ και πλαστικές κορύνες στη μια πλευρά του δρόμου – δεν ήταν λύσεις και το πρόβλημα παραμένει ακέραιο.

      Δεύτερο πρόβλημα, εκείνο της καθαριότητας και μάλιστα εκείνο των ακαθαρσιών των κατοικίδιων ζώων. Εδώ τα πράγματα είναι ακόμα πιο σοβαρά, αφού το εν λόγω πρόβλημα είναι ζήτημα που αφορά όλο το Δήμο. Σχεδόν κανένας από τους ιδιοκτήτες των κατοικιδίων ζώων δεν κάνει το αυτονόητο και το όμορφο, το απαραίτητο και το αισθητικά και υγιεινά αναγκαίο, να μαζεύει τα περιττώματα. Το αποτέλεσμα ειδικά σε περιοχές των μικρών πάρκων ή προς τα όρια της Πολυτεχνειούπολης και της Πανεπιστημιούπολης αλλά και μέσα σ’ αυτές να είναι οδυνηρό. Η δυσοσμία είναι τέτοια σε μερικές περιπτώσεις που αισθάνεσαι μια πρωτόγνωρη αποστροφή και κατ’ ουσίαν οι γνώστες αποφεύγουν να περνάνε απ’ αυτές τις περιοχές. Και όμως η κατάσταση αυτή συνεχίζεται χρόνια και χρόνια τώρα σα να είναι μια φυσιολογική εξέλιξη των πραγμάτων!

      Δημοτικές αρχές έρχονται και παρέρχονται, το ίδιο και οι Δήμαρχοι και τα εν λόγω προβλήματα εξακολουθούν να υφίστανται και να θεριεύουν. Τα προβλήματα που μπορούν να επιλυθούν, δεν επιλύονται. Φυσικά και δεν ευθύνεται καμιά οικονομική κρίση, γιατί πολλά έχουμε ρίξει και σ’ αυτή. Άραγε είναι αυτή η κουλτούρα μας και ο πολιτισμός μας; Άραγε είμαστε ανίκανοι να λύνουμε τα προβλήματα εκείνα που δημιουργούνται από έλλειμμα μιας στοιχειώδους παιδείας και μόρφωσης; Μήπως είμαστε μοιραίοι και άβουλοι σε ό,τι φέρνει η καθημερινότητα ή μήπως δεν μας ενδιαφέρει η ποιότητα της ζωής μας;

      Ποια μπορεί να είναι η λύση; Κατά την ταπεινή μου γνώμη είναι απλή˙ δεν πρόκειται γαρ για κανένα μείζον εθνικό θέμα. Η Δημοτική αρχή αναπτύσσει μια καμπάνια γύρω απ’ αυτά τα ζητήματα α) με φυλλάδια στα σπίτια των κατοίκων, β) με το διαδίκτυο, γ) με κεντρικές εκδηλώσεις με στόχο να ενημερωθούν οι πολίτες για τη χρησιμότητα της λύσης των προβλημάτων αυτών, δηλαδή να μην παρκάρουν στον κεντρικό δρόμο – γιατί όλοι γνωρίζουν την ταλαιπωρία που προκαλείται – και να καθαρίζουν τα περιττώματα των ζώων του, γιατί όλοι αγαπούν την καθαριότητα, γιατί όλοι μπορούν να σκεφτούν ότι το εν λόγω πρόβλημα είναι σημαντικό ζήτημα αισθητικής και υγείας. Και μετά την παρέλευση κάποιου χρόνου η Δημοτική αρχή είναι υποχρεωμένη να προχωρήσει σε κλήσεις και σε πρόστιμα.

      Φαντάζομαι ότι και ο λαϊκισμός και η ανευθυνότητα έχουν κάποια όρια. Οι αιτιολογίες του τύπου «είναι θέμα συνείδησης των πολιτών να επιλύσουν το πρόβλημα μόνοι τους», αν δεν είναι προφάσεις εν αμαρτίαις, δηλώνουν προχειρότητα αλλά και ανικανότητα εκ μέρους της Δημοτικής αρχής.

 

 

 

 

Πλατεία Γαρδένιας

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: