Αρχική > διηγήματα Ν. Τσούλια > Γλυκιά μου Άνοιξη: Είσαι πάντα στην ψυχή μας και στα όνειρά μας!

Γλυκιά μου Άνοιξη: Είσαι πάντα στην ψυχή μας και στα όνειρά μας!

Van Gogh

Του Νίκου Τσούλια

      Πώς μπορείς κάθε φορά να ανασταίνεις μορφές και μορφές της ζωής μέσα από τα σκοτάδια και τα κρύα του χειμώνα; Πώς έρχεσαι και επανέρχεσαι στον αιώνα τον άπαντα κουβαλώντας την ομορφιά και τη γοητεία της φύσης; Πώς ανοίγεις της καρδιάς μας την τρυφερότητα με τις τόσες και τόσες γοητευτικές εκφράσεις σου;

      Ίσως να έχεις τα ριζώματά σου μέσα στον πυρήνα της χειμωνιάς, τότε που το φως της ημέρας αρχίζει να ζυγιάζεται όλο και περισσότερο σε βάρος του σκοταδιού της νύχτας. Ίσως να είσαι κρυμμένη στα ατέλειωτα ρυάκια των χυμών που μπουκώνουν σιγά – σιγά και μετά μέσα από βλαστάρια γκρίζα και ψυχρά ξεπηδάνε φυλλαράκια πράσινα και θαλερά. Ίσως να είσαι συνεχής και παντοτινή και απλώς να δίνεις τη δυνατότητα στις μορφές να πεθαίνουν και να ξαναγεννιούνται για να κρατάς ολοζώντανη τη δική μας μεταφυσική επιθυμία για καινούργια ζωή χωρίς το φόβο του οριστικού χαμού.

      Ένα σκίρτημα ζωής είσαι, ένα καινούργιο κάθε φορά ξεκίνημα του κόσμου όλου και πιο πολύ του κόσμου της ψυχής μας. Γλυκιά μου Άνοιξη είσαι μέσα μας! Το ξέρω, το αισθάνομαι. Αν δεν είσαι μέσα μας, δεν εμφανίζεσαι ούτε στη φύση˙ απλά τότε είσαι μια ψευδαίσθηση που χάνεται στις ακρώρειες των αισθήσεών μας και καθόλου δεν μας αγγίζεις. Και είναι η δική μας ζέστη της καρδιάς που συναντάει τη δική σου θέρμη κάνοντας το πανηγύρι των χρωμάτων και των αισθήσεων υπόθεση βαθιά ψυχική, απέραντα στοχαστική και γοητευτική. Είσαι μια αντίληψη, μια στάση ζωής. Είσαι το είδωλο της παντοτινής νιότης μας, η νοσταλγία της νιότης μας, η ελπίδα στις μικροχαρές που γίνονται σκιρτήματα νεότητας.

      Θυμάμαι πολύ καλά τη διαρκή επιστροφή σου και την ανακούφιση που έφερνες στις φορτωμένες ηλικίες των ανθρώπων. «Τον περάσαμε και αυτόν τον χειμώνα», έλεγαν οι γερόντοι στο χωριό μου θεωρώντας πώς έχουν άλλον έναν κερδισμένο χρόνο, γιατί εσύ ήσουνα ή σε θεωρούσαν – δεν έχει σημασία τι από τα δύο ισχύει – γενναιόδωρη, πηγή ζωής. Θυμάμαι τον ερχομό της φωτεινότητάς σου στους παιδικούς μου χρόνους – γιατί πιστεύαμε ότι εσύ σηκώνεις το δρόμο του ήλιου πιο ψηλά και όχι το αντίθετο που μας έχει επιβάλλει ο ορθολογισμός – και έτσι θα είχαμε περισσότερο χρόνο για ζωή έξω από το σπίτι, έξω από το χαμόσπιτο της φτώχειας και των στερήσεων, από τη χαμοκέλα που την έζωναν ολόγυρα η βαρυχειμωνιά και οι λάσπες, οι βροχές και το κρύο, έξω από τους καιρούς της μεγάλης νύχτας και του σκοταδιού. Και δεν μας πείραζε καθόλου που θα είμαστε περισσότερες ώρες στις δουλειές και στα χωράφια, γιατί συμμετείχαμε στο όμορφο παιχνίδι σου, στο ξετύλιγμα της ζωής, στην έκρηξη της φουσκοδεντριάς και στο ζωήρεμα πουλιών και ζώων, στις τόσες και τόσες τεχνοτροπίες σου στον καμβά των λουλουδιών που έκλεβαν το βλέμμα μας και τη φαντασία μας αφαιρώντας τον περίγυρό τους με ακατανόητη ευκολία. Χαζεύαμε κάθε στιγμή – που περνούσαμε με τον τενεκέ γεμάτο χαλκόνερο κουβαλώντας τον από το πηγάδι για το ράντισμα που έκανε ο πατέρας μας – το όμορφο ξετύλιγμα των κάτασπρων και απαλών ροζ χρωμάτων λουλουδιών της απιδιάς που ήταν στην άκρη της σταφίδας δίπλα στη γράνα και των πολλαπλών πορτοκαλί αποχρώσεων της ροδιάς που ήταν στη μέση της σταφίδας και έκανε το συνδυασμό του πορτοκαλί και του έντονου πράσινου μοναδικό και αρχοντικό στο σκηνικό της κυριαρχίας του πράσινου των σταφιδάμπελων. Παρακολουθούσαμε κάθε μέρα τους χυμούς που υπερχείλιζαν τα κλαδεμένα κλήματα, το δειλό ξεπέταγμα των μικρών φύλλων στο αμπέλι και στη σταφίδα, την ξαφνική εμφάνιση των σταφυλιών που κοιτούσαν περήφανα προς τα πάνω και σιγά – σιγά βάραιναν και έμπαιναν στη ροή της μελλοντικής γλυκιάς απόλαυσης και μετρούσαμε με το δάκτυλό μας το μεγάλωμά τους βάζοντας στοίχημα με τον εαυτό μας ποιο θα μεγαλώσει πρώτα, ποιο θα γίνει το σταφύλι – αγουρίδα που θα μας χαρίσει τη στυφή του γεύση, για να πούμε στην παιδική μας ομήγυρη ότι φάγαμε πρώτοι…

      Αλλά μην νομίζεις ότι δεν ψυχανεμιζόμαστε τώρα στην αποδώ πλευρά των παιδικών χρόνων, στο σκηνικό της πόλης που θέλει να αγνοεί τον ερχομό σου. Και δεν κουβαλάμε μόνο τις εικόνες της εστίας, δεν ζούμε με το παρελθόν. Σε έχουμε συνέχεια μέσα μας. Σε βρίσκουμε στις άκρες της πόλης, στα ριζώματα του Υμηττού. Και νιώθουμε ότι είναι όλα ίδια, ίδια είναι πάντα τα χρώματα της αγγελιοφόρου σου αμυγδαλιάς στο δρόμο μου, εκεί στην «οδό Χλόης» στου Ζωγράφου που ανατρέπει όλο το σκηνικό της γειτονιάς μου, ίδια είναι τα μωβ χρώματα της κουτσουπιάς μέσα στην Πολυτεχνειούπολη και φέρνει το Πάσχα ως γιορτή της φύσης και του κόσμου όλου, ίδια είναι όλα τα χρώματά σου σε όλους τους καιρούς και σ’ όλους τους τόπους.

      Και ανακατεύω, γλυκιά μου άνοιξη, εικόνες του παρελθόντος και του παρόντος «βγάζοντας τη γλώσσα» στον δήθεν πανδαμάτορα χρόνο και κάθε χρονιά σε προσμένω, όπως πάντοτε. Έχω τη δική μου αμυγδαλιά μέσα μου, την παντοτινή ελπίδα της ομορφιάς της ζωής που τη βρίσκεις τόσο εύκολα και έξω και μέσα (…), γιατί άνοιξη είναι η ίδια η ζωή, άνοιξη και ο ίδιος ο άνθρωπος!

Υ.Γ.

Γράφτηκε το πρωινό της ημέρας των εκλογών της 25ης Ιανουαρίου 2015 στη σκιά των Μνημονίων και στην άνοιξη της ελπίδας των κοινωνικών αγώνων και της βαθιά αισιόδοξης προσωπικής στάσης ζωής στο μικρό «καφέ» στον Πύργο των Αθηνών στους Αμπελόκηπους χαζεύοντας την κίνηση στην οδό «Βασιλίσσης Σοφίας», αγναντεύοντας τα δέντρα του μικρού «άλσους της μιας νυχτός», βλέποντάς τα σαν τα δέντρα του μικρού λόφου, της Βαγένας, εκείνων των χρόνων (…) και περιμένοντας από νωρίς την Άνοιξη, από τότε που η ημέρα έπαιρνε τα πάνω της αποδιώχνοντας τη νύχτα.

Δημοσιεύεται δε συμβολικά στον τυπικό ερχομό της Άνοιξης. Αυτό σαν “αποτύπωμα” της Άνοιξης που ετοιμάζεται από πολύ νωρίτερα, από τη καρδιά του χειμώνα, της Άνοιξης που αμφισβητεί αενάως την καθήλωση της ζωής στα βαθιά σκοτάδια.

DSC00230 Λίμνη Πηνειού στην Ηλεία

Blossoming Pear Tree, March, 1888 Van Gogh Museum, Amsterdam

Almond Tree in Bloom 1888 Van Gogh Museum, Amsterdam

The White Orchard April 1888 Van Gogh Museum, Amsterdam

Peach Tree in Blossom March–April 1888 Van Gogh Museum, Amsterdam

The Pink Orchard also Orchard with Blossoming Apricot Trees March 1888 Van Gogh Museum, Amsterdam

Van Gogh

 

Van Gogh

Vincent Willem van Gogh 113.jpg

 

 

DSC03088

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: