Αρχική > πολιτική > 28η Οκτωβρίου – 17η Νοεμβρίου

28η Οκτωβρίου – 17η Νοεμβρίου

 

Ρήγος Α., Η ΑΥΓΗ, 02.11.2014

 

H κυκλοφορία τούτου του ένθετου βρίσκεται ημερολογιακά ανάμεσα σε δυο τελείως διάφορους γιορτασμούς ιστορικής μνήμης, σε μια εποχή ‘αμνημοσύνης’. Σε μια εποχή που ο κυρίαρχος ελληνοχριστιανικός ιδεαλιστικός Λόγος επιμένει ακόμη, τουλάχιστον στους λόγους των κυβερνώντων, σε μια επιλεκτική εξιδανικευτική χρήση των ιστορικών γεγονότων, σε άχρονες και άλογες ιδεοληψίες και στερεοτυπικές επαναλήψεις, μετατρέποντας τα ιστορικά γεγονότα σε μεγαλειώδη συμβάντα μιας ιδιαίτερης, αδούλωτης καιαδιαφοροποίητης ελληνικής ‘φυλής’, με ηρωικούς αψεγάδιαστους ηγέτες, χωρίς ταξικές και πολιτικές διαφορές, πράξεων και αντιλήψεων, χωρίς συγκρούσεις και κυρίως χωρίς συνέπειες και συνέχειες στο παρόν κοινωνικο-πολιτικό και ιδεολογικό-πολιτισμικό γίγνεσθαι.

Το γεγονός αυτό μετατρέπει τα ιστορικά γεγονότα απλά σε κλασικές σχολικές γιορτές ή, ως προς τις εθνικές επετείους –ευτυχώς το Πολυτεχνείο δεν βολεύει, όσο κι αν ευνουχιστεί το νόημά του, να αναγορευτεί σε κάτι τέτοιο– σε χωρίς νόημα αστυνομοκρατούμενες παρελάσεις με στρατιωτικά εμβατήρια, παραστρατιωτικές οργανώσεις, και κάγκελα που προστατεύουν τους επισήμους από τον… εχθρό λαό !

Η έλλειψη όμως ενεργού κριτικής μνήμης οδηγεί σε αμνησία, τελικά σε κοινωνική και πολιτική ακρισία, που σακατεύει τη δυνατότητα αυτογνωσίας μιας κοινωνίας, την πολιτική της πράξη, τα συλλογικά της οράματα. Καταλήγει σ’ αυτό που οι ψυχολόγοι προσδιορίζουν ως απώθηση και το οποίο βιώνουμε εντονότερα στη νεότερη γενιά. Παράλληλα, επιτρέπει σε νεόκοπα φασιστικά μορφώματα τύπου ‘Χρυσής Αυγής’ να καπηλεύονται τα πατριωτικά μας αισθήματα και να παραχαράσσουν την Ιστορία. Ως προς την εξέγερση, μάλιστα, του Πολυτεχνείου του ’73 επιχειρούν να αμφισβητήσουν ακόμη και την ύπαρξή της, τους νεκρούς της, τη σημαντική της, και να μιλούν ανερυθρίαστα για ‘μύθο’.

Ο λόγος αυτός πρόσφατα βρίσκει, δυστυχώς, έδαφος και σε κάποιους πανεπιστημιακούς, που δείχνουν να μην κατανοούν ή να αδιαφορούν για τις συνέπειες της στάσης τους. Θλιβερό παράδειγμα οι περίφημοι Hellenic Professors, οι οποίοι θεωρούν τις τότε αντιχουντικές καταλήψεις και τον αγώνα του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος ως φαινόμενο υπαίτιο για την… «ηθική και πνευματική βία που ασκείται στα πανεπιστήμια από αριστερές μειοψηφίες», και τον Νόμο Πλαίσιο για την Ανώτατη Εκπαίδευση του 1982 –που ούτε τότε ούτε στη συνέχεια, πολύ περισσότερο σήμερα, δεν τον υπερασπίζεται το ΠΑΣΟΚ– ως καταστροφική συνέχεια της κατ’ αυτούς πανεπιστημιακής ανομίας που γέννησε το αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα. Μην μπορώντας να αποδεχτούν ότι η δυναμική αυτού του κινήματος, όπως και εκείνου της πρώτης φάσης της μεταπολίτευσης, φοιτητών, βοηθών και Επιμελητών των ΑΕΙ –του περίφημου ΕΔΠ– και ελάχιστων προοδευτικών καθηγητών, έφερε πρωτοφανέρωτα αποτελέσματα: κατάργηση από την ίδια την Κυβέρνηση ψηφισμένων νόμων της, εκδημοκρατισμό των δομών και λειτουργιών των Πανεπιστημίων, συνδιοίκησή τους από όλους τους φορείς που ζουν και εργάζονται σ’ αυτό, κατάργηση του μεσαιωνικού θεσμού της αυθαιρεσίας της Έδρας, δημιουργία επιστημονικών τομέων, λειτουργία ελεύθερης έρευνας, παραγωγή εντυπωσιακής νέας γνώσης και, για πρώτη φορά στην πανεπιστημιακή ιστορία του τόπου, αναπαραγωγή του διδακτικού προσωπικού των ΑΕΙ από τα ίδια τους τα σπλάχνα.

Και φτάνουμε σήμερα, μέσα από μια κάμψη του αγωνιστικού φρονήματος του πανεπιστημιακού κινήματος, στη θλιβερή παλινόρθωση, με σειρά αντιεπιστημονικών και αντιδημοκρατικών, αλλά αυτοαποκαλούμενων ‘εκσυγχρονιστικών’ αντιλήψεων, στη συστηματική διάλυση όλων αυτών των κατακτήσεων. Η νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική αντεπίθεση οξύνθηκε, το άσυλο νομοθετικά καταργήθηκε, η πανεπιστημιακή κοινότητα προβάλλεται ως χώρος ανομίας και βανδαλισμών. Μια αντιμεταρρύθμιση όλης της παρεχόμενης Δημόσιας Παιδείας φαίνεται να κυριαρχεί και στο πανεπιστημιακό επίπεδο. Νομοθετήματα και υπουργικές ‘ρυθμίσεις’ ανέτρεψαν τη θεσμισμένη συμμετοχική του διοίκηση. Νεόκοποι θεσμοί, όπως τα λεγόμενα ‘Συμβούλια Ιδρύματος’, που παραβιάζουν κατάφωρα το συνταγματικά κατοχυρωμένο αυτοδιοίκητο των ΑΕΙ, με την συμμετοχή σε αυτά μη μελών της πανεπιστημιακής κοινότητας και αποφασιστικές αρμοδιότητες, να εισάγουν ένα νέο και ασφυκτικό έλεγχο στην πανεπιστημιακή ζωή, φτάνοντας στο βαθιά αντιδημοκρατικό σημείο να προελέγχουν το ποιοι μπορούν να διεκδικήσουν την εκλογή τους σε πρυτανικές και κοσμητορικές θέσεις, αποκλείοντας αναιτιολόγητα σειρά υποψηφίων και ‘εκλέγοντας’ με ένα ιδιότυπο σύστημα τους αρεστούς τους.

Η αντιδημοκρατική αυτή σκλήρυνση φτάνει σε πρωτοφανέρωτα φαινόμενα, επιχειρώντας με ιδιωτικούς αστυνομικούς και ηλεκτρονικές ταυτότητες να καταργήσει την ελεύθερη πρόσβαση στο Πανεπιστήμιο των πολιτών καθώς και κάθε έννοια πανεπιστημιακού Ασύλου, αγνοώντας ότι αυτά αποτελούν κιόλας από τον Μεσαίωνα σύστοιχες με την φύση του θεσμού κατακτήσεις. Κατακτήσεις που δεν αφορούν, όπως επιχειρείται να εμφανιστεί -από παντογνώστες τηλεοπτικούς αστέρες της δημοσιογραφίας, δυστυχώς και από μερίδα πανεπιστημιακών- στενά την ελευθερία της διακίνησης των ιδεών στην επιστήμη και την έρευνα, αλλά ευρύτερα την αμφίδρομη δυναμική σχέση με το χώρο της πόλης και τους πολίτες, ευρύτερα με το όλο πολιτισμικό και πολιτικό γίγνεσθαι κάθε κοινωνικού σχηματισμού!

Η αντιμεταρρύθμιση συμπαρασύρει και το χώρο της Έρευνας, θέλοντας να μετατρέψει και τα δύο σε… ιδιωτικής λογικής επιχειρήσεις παροχής υπηρεσιών εκπαίδευσης και έρευνας. Την ίδια ώρα οι νομοθετούντες όλα αυτά συνεχίζουν κυνικά να ισχυρίζονται ότι η Έρευνα και η Παιδεία αποτελούν συγκριτικό πλεονέκτημα για τη χώρα…, ενώ καταθέτουν νομοσχέδια επί νομοσχεδίων –όπως αυτό για την έρευνα που συζητιέται τούτες τις μέρες στη Βουλή και για το οποίο ακολουθεί ευρύτερο αφιέρωμα–, τροπολογίες επί τροπολογιών που διαλύουν συστηματικά όλη την παρεχόμενη Δημόσια Παιδεία σε όλες τις βαθμίδες της και την Έρευνα σε όλα τα επίπεδα. Ενδεικτικό χαρακτηριστικό αυτής της… μέριμνας είναι το σχέδιο προϋπολογισμού, που προβλέπει το χαμηλότερο σε όλη την Ευρώπη χρηματικό ποσοστό και για τα δύο αυτά Δημόσια Αγαθά, τα τόσο αναγκαία για την όποια ανασυγκρότηση της χώρας: 0,2% του ΑΕΠ για την Έρευνα, με μέσο όρο στην άλλη Ευρώπη το 2%, και 1.9% για την Παιδεία, με μέσο ευρωπαϊκό όρο το 5.5%!

Απέναντι σε όλα αυτά, επανακτούν τα αιτήματα, αλλά και το ελευθεριακό φρόνημα της υπεύθυνης και φανερής Πολιτικής Ανυπακοής, της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου του ’73, μια εκπλήσσουσα επικαιρότητα. Η συμπύκνωσή τους στο σύνθημα «Ψωμί – Παιδεία -Ελευθερία» αφορά όχι μόνο την Παιδεία και την Έρευνα, αλλά όλη, όπως και τότε, την κοινωνία, σε όλους τους αρμούς της, αν θέλουμε το ελπιδοφόρο αύριο ανατροπής που έρχεται να έχει συνέπεια και ουσιαστική δημοκρατική συνέχεια.

 

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: