Αρχική > φιλοσοφία, διηγήματα Ν. Τσούλια > Η πραγματική ελευθερία είναι ο έρωτας!

Η πραγματική ελευθερία είναι ο έρωτας!

 

Καραβάτζιο, Sleeping Venus, 1625-1630

Από τον Έρωτα στην Ελευθερία

Του Νίκου Τσούλια

      Δεν ξέρω αν θα καταφέρω να επιχειρηματολογήσω πειστικά για την άποψή μου. Όμως χωρίς να ισχυριστώ ότι δεν με νοιάζει αν θα τα καταφέρω, εγώ έχω τη βεβαιότητά μου και είμαι απόλυτα ευχαριστημένος ότι η άποψή μου αυτή είναι και η πίστη μου, είναι η υπέρτατη αίσθησή μου για τη ζωή και για τον εαυτό μου και τη βιώνω και τη γεύομαι με τον πιο απόλυτο τρόπο και δεν με νοιάζει τίποτα περισσότερο.

      Ωστόσο, θα προσπαθήσω να πείσω με τα λόγια, αν και σ’ αυτή την περίπτωση – θέλω να με πιστέψετε – δεν είναι θέμα ορθολογισμού και επιχειρηματολογίας αλλά θέμα μιας απλής παραδοχής, ενός απλού βιώματος και μιας γεύσης ζωής.

      Η ελευθερία του ανθρώπου είναι απλά και μόνο θέμα του έρωτα ή, πιο απλά, όταν είσαι ερωτευμένος, όταν αγαπάς, τότε κατακτάς και την ελευθερία σου. Το μόνο που δεν ξέρω είναι αν ταυτίζεται ο έρωτας και η ελευθερία – ναι αυτό μπορεί να είναι και το πιο πιθανό – ή αν υπάρχουν και άλλοι δρόμοι εκτός εκείνου του έρωτα που οδηγούν στην ελευθερία.

      Μπορεί να φαίνεται ότι ο ισχυρισμός μου συνιστά παραδοξολογία, ότι αναφέρομαι σε μια ενδογενή αντίφαση και δεν το έχω συνειδητοποιήσει ή ότι είμαι απλά «πετροβολημένος». Όχι, δεν είναι καθόλου έτσι τα πράγματα ή τουλάχιστον έτσι πιστεύω με όλη τη δύναμη της ψυχής μου. Όσοι ισχυρίζονται ότι οι ερωτευμένοι είναι δεσμευμένοι δεν έχουν κατανοήσει τίποτα, απλά και μόνο γιατί δεν υπήρξαν ποτέ ερωτευμένοι, ερωτευμένοι με λογοτεχνικό πάθος, με αντάριασμα ψυχής, με «παθολογική νεύρωση» που δεν σε αφήνουν καθόλου να αντιληφθείς την κοινή / πεζή πραγματικότητα, εκείνη την πραγματικότητα που όλοι γεύονται με τον ίδιο και απαράλλαχτο τρόπο, ενώ εσύ ζώντας στο βασίλειο του έρωτα δημιουργείς  έναν άλλον κόσμο, δικό σου, κατάδικό σου κόσμο, και όλη αυτή η τελετουργία βαστάει μια ζωή.

      Όταν κατακτάς τις απάτητες κορυφές του έρωτα (γι’ αυτό είναι και φτερωτός…), όταν η πραγματικότητά σου και η φαντασίωσή σου συνυφαίνονται και συνυπάρχουν χωρίς να μπορείς να τις ξεχωρίσεις, όταν το όνειρό σου το γεύεσαι καθημερινά και είσαι σε μια κατάσταση μέθης και παραληρήματος, τότε είναι που έχεις κατακτήσει την ελευθερία σου. Γιατί αν δεν αγαπάς, μπορείς θεωρητικά να έχεις άπειρες επιλογές να αγαπήσεις όποια ονειρεύεσαι και να εμφανίζεσαι ότι δεν είσαι «δεσμευμένος» με το είδωλο του έρωτά σου. Αυτή είναι η επιφάνεια των πραγμάτων. Αυτές δεν είναι οι κορυφές του έρωτα. Με τον έρωτα και μόνο μ’ αυτόν συνειδητοποιείς ότι η δέσμευσή σου στη Μορφή του πάθους σου και στην Εικόνα του πόθου σου είναι η πραγματική ελευθερία, γιατί τότε δεν έχεις ανάγκη κανένα όνειρο, γιατί οι άπειρες θεωρητικές επιλογές δεν οδηγούν κατ’ ανάγκη στον έρωτα, το αντίθετο χάνονται στα αμέτρητα δρομάκια της πεζής ζωής, εκτός αν έχεις το χρίσμα και τον συναντήσεις…

      Ελευθερία είναι να μη σκέφτεσαι καμιά άλλη γυναίκα, γιατί η πληρότητα του έρωτά σου σού χαρίζει κάθε στιγμή το όνειρό σου. Ελευθερία είναι να συνυπάρχει το όνειρό σου και η πραγματικότητα. Ελευθερία είναι να φαντασιώνεσαι το «είδωλο» που είναι δίπλα σου, που είναι πάντα δικό σου. Ελευθερία είναι να έχεις δοθεί ολοκληρωτικά και να νιώθεις την πληρότητά σου μέσα από την ένωση με το «είδωλό» σου. Ελευθερία είναι η ταύτιση δύο «μορφών» που έχουν πάψει να είναι δύο, χωρίς να συνειδητοποιούν πώς ακριβώς συμβαίνει αυτό…

      Έχει ειπωθεί ότι η μεγαλύτερη διάκριση μεταξύ των ανθρώπων είναι «μεταξύ αυτών που έχουν αγαπήσει και εκείνων που δεν έχουν αγαπήσει»[i]. Και έχουν απόλυτο δίκιο. Ούτε η δόξα ούτε το χρήμα ούτε η εξουσία ούτε οι κοινωνικές τάξεις ούτε το μορφωτικό επίπεδο αποτελούν τόσο ισχυρό κριτήριο διχοτόμησης των ανθρώπων. Οι περισσότεροι δεν αντιλαμβάνονται αυτή την απλή αλήθεια, απλά και μόνο γιατί δεν έχουν αγαπήσει και δεν ξέρουν ότι δεν έχουν αγαπήσει, συνήθως νομίζουν ότι έχουν αγαπήσει, γι’ αυτό και δεν μπορούν να κατανοήσουν την απλή αλήθεια.

      Γιατί ο έρωτας για να είναι έρωτας θα πρέπει να είναι λογοτεχνικός έρωτας και αν δεν έχει υμνηθεί από κάποιον επώνυμο συγγραφέα, θα πρέπει να υμνείται κάθε στιγμή, σε κάθε ανάσα του από εκείνον που τον γεύεται. Γιατί ο έρωτας μετασχηματίζει τη ζωή του ανθρώπου, την κάνει ποιητική και υπερβατική, απόλυτα δημιουργική και διαρκώς και αδιαλείπτως όμορφη.

      Ο ερωτευμένος συντρίβει τους περιορισμούς και τις δεσμεύσεις της τυποποιημένης ζωής. Δημιουργεί τη δική του πραγματικότητα. Κάθε απλό γεγονός είναι γι’ αυτόν πηγή ευτυχίας. Τα πάντα αλλάζουν μορφή και σκοπό στα δικά του μάτια. Ο ερωτευμένος αισθάνεται μια πολλαπλασιαστική αίσθηση για την ίδια τη ζωή του και την ύπαρξή του. Κάθε στιγμή τη νιώθει ευλογημένη γιατί ζει το όνειρό του που διαστέλλει και ανατρέπει κάθε «παραδοσιακή» πρόσληψη του χρόνου. Ο ερωτευμένος δεν φοβάται το θάνατο. Έχει μια υπεροψία ή μια θεία δωρεά – που να ξέρω… – ότι ο έρωτάς του υπερβαίνει και τη σκιά του θανάτου, ότι είναι μέρος του Κόσμου και κάπου πάντα θα υπάρχει το είδωλό του, γιατί είναι είδωλο του έρωτα, είδωλο της ελευθερίας…


[i] Το γλυκό πουλί της νιότης

 

Akseli Gallen Kallela

 

 

Leonid Afremov

  1. 13/02/2016 στο 5:25 ΠΜ

    Reblogged στις Manolis.

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: