Αρχική > ποιήματα > ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΟ ΡΕΦΡΑΙΝ

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΟ ΡΕΦΡΑΙΝ

 

Χάρης Βλαβιανός

Ὅταν πέσουν καὶ τὰ τελευταῖα φύλλα
θὰ ἐπιστρέψουμε ἐπιτέλους στὸν γνωστό, οἰκεῖο χῶρο μας,
τὸ πολύτιμο αὐτὶ ἄσυλο
ποὺ τὸ ἐξαντλημένο σῶμα ἄφησε ἀνολοκλήρωτο
γιὰ τὶς ἀνάγκες μιᾶς ἀναπόφευκτης γνώσης.

Εἶναι δύσκολο, σχεδὸν ἀδύνατο,
νὰ ἐπιλέξεις καὶ τὸ ἐπίθετο ἀκόμη
ποὺ θὰ ἔδινε κάποιο νόημα
σ’ αὐτὴ τὴν κενὴ ψυχρότητα,
τὴν ἀναίτια θλίψη,
ποὺ ἁπλώνεται ἀργά-ἀργά, σταθερά,
διαβρώνοντας τὶς πιὸ κρυφὲς ἐσοχὲς τῆς ζωῆς σου

 

Μιὰ ἁπλή, φυσικὴ χειρονομία
ἴσως νὰ ἀποτελοῦσε τὸ πρῶτο βῆμα,
τὴν ἀρχὴ μιᾶς νέας ἀπόπειρας.

Ἂν ὄχι τώρα, νὰ ὄχι σήμερα,
αὔριο δίχως ἄλλο.
Ἡ ἔλλειψη τῆς φαντασίας;
Κι αὐτὴ ἀσφαλῶς θὰ πρέπει νὰ ἐπινοηθεῖ·
καὶ τὸ σκηνικὸ νὰ στηθεῖ
ὅπως ὁρίζουν οἱ ὁδηγίες στὸ χαρτί.

Τὸ πέτρινο σπίτι πρέπει νὰ κρατηθεῖ.
Τὸ βόλτο στὸ μπροστινὸ δῶμα
(τὸ ἀκριβό, ἀνεκτίμητο παρελθόν σου) αὐτὸ κυρίως.
Καὶ τὸ παλιὸ ὑπέρθυρο μὲ τὴ γοργόνα.
Καὶ ἡ συκιὰ στὸν κῆπο, καὶ οἱ πικροδάφνες,
καὶ ἡ ξερολιθιά, ὅλα πρέπει νὰ μείνουν.
Ὅλα.

Γιὰ νὰ φανεῖ τὸ χάλασμα· τὸ ρῆγμα· ἡ ἀπουσία.
Γιὰ νὰ ἐκτιμηθεῖ ἡ προσπάθεια· ἡ ἀποτυχία· τὸ ἔργο.
Ὁ φθινοπωρινὸς ἄνεμος
ποῦ ἔδωσε ὑπόσταση σ’ αὐτὲς τὶς λέξεις,
σβήνοντας βίαια τὴ μεταφυσική του λάμψη,
γνωρίζει καλὰ τὸ μυστικὸ ποὺ κρύβουν.
Κι ἐσὺ ἄλλωστε
ποὺ σκύβεις νὰ μαζέψεις ἕνα ξερὸ φύλλο ἀπὸ τὸ κεφαλόσκαλο.
Τὸ φύλλο τῆς πραγματικότητας.
Τὸ ἐξαίσιο ποίημα τοῦ ἀληθινοῦ.

 

http://www.ekebi.gr/dam/poems.aspx?tmp=1&item=69

Κατηγορίες:ποιήματα Ετικέτες: , ,
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: