Αρχική > εκπαιδευτικός > Αφιέρωμα στην 5η Οκτώβρη, παγκόσμια ημέρα των εκπαιδευτικών

Αφιέρωμα στην 5η Οκτώβρη, παγκόσμια ημέρα των εκπαιδευτικών

 

 

Η ΑΥΓΗ, 28.09.2014

Τουρκία: διώξεις εκπαιδευτικών

Περίπου 7.000 διευθυντές σχολείων σε όλη την Τουρκία υποχρεώνονται να απομακρυνθούν από τις θέσεις τους κατ’ εφαρμογή των εντολών της κυβέρνησης εξαιτίας των πολιτικών πεποιθήσεών τους. Στην πλειονότητά τους αντικαθίστανται από μέλη της φιλοκυβερνητικής ένωσης εκπαιδευτικών EgitimBir-Sen, ενώ υποβιβάζονται στην ιεραρχία όσοι ανήκουν στην πιο μεγάλη ένωση εκπαιδευτικών της Τουρκίας, την EgitimSen, που έχει αντιπαρατεθεί συχνά στις κυβερνητικές πολιτικές.

Χιλιάδες εκπαιδευτικοί σε όλη τη χώρα έχουν συμμετάσχει σε διαδηλώσεις ενάντια σε αυτή την πολιτική. Υποστηρίζουν ότι αυτές οι αποφάσεις λαμβάνονται τοπικά από στελέχη της εκπαίδευσης που έχουν τοποθετηθεί στη θέση τους μόλις μερικούς μήνες και δεν γνωρίζουν σχεδόν τίποτα ούτε για την εκπαίδευση ούτε για τα σχολεία και τους διευθυντές σχετικά με τους οποίους καλούνται να λάβουν αποφάσεις.

Αλλά και αρκετές γονεϊκές οργανώσεις αντιτίθενται επίσης σε αυτή την πρακτική της κυβέρνησης και συμμετέχουν στις διαμαρτυρίες των εκπαιδευτικών. Το φαινόμενο αυτό είναι ανάλογο σε έκταση με εκείνο που συνέβη μετά το πραξικόπημα του στρατού το 1997, όταν χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι απολύθηκαν, ανάμεσα στους οποίους και πολλοί εκπαιδευτικοί, εξαιτίας των πολιτικών τους πεποιθήσεων. Ένας από τους διωκόμενους εκπαιδευτικούς ανέφερε ότι η εξέλιξη αυτή είναι ένα ακόμα βήμα για τη μετατροπή της Τουρκίας σε μονοκομματικό κράτος: «Εξοργίζει τους ανθρώπους να βλέπουν τους προέδρους των φιλοκυβερνητικών εκπαιδευτικών συνδικάτων εκπαίδευσης να προσπαθούν να απομακρύνουν διευθυντές σχολείων με ένα τόσο ακατανόητο σύστημα αξιολόγησης», τόνισε.

Αυτοί οι μαζικοί υποβιβασμοί των εκπαιδευτικών είναι ακραία μορφή ενός γενικότερου φαινομένου, που έχει στόχο τη δαιμονοποίηση, τον εκφοβισμό και τελικά τη χειραγώγηση και την αποδόμηση του εκπαιδευτικού επαγγέλματος, και υποστηρίζεται από τους νεο-φιλελεύθερους «μεταρρυθμιστές» σε παγκόσμιο επίπεδο. Οι εκπαιδευτικοί επιδιώκεται να ακολουθούν πιστά την κυβερνητική πολιτική και σε καμία περίπτωση να μην την αμφισβητούν οι ίδιοι ούτε να ενθαρρύνουν τους μαθητές τους να το πράξουν.

Η EgitimSen έχει να επιδείξει μια σημαντική δραστηριότητα ενάντια στις πρωτοβουλίες της κυβέρνησης για την ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης, τις ελαστικές εργασιακές σχέσεις των εκπαιδευτικών, τη μαζική ανεργία των προσοντούχων εκπαιδευτικών τη στιγμή που υπάρχουν τεράστιες ελλείψεις σε εκπαιδευτικούς στις τάξεις, τη γλωσσική καταπίεση των μειονοτήτων και τις άλλες «μεταρρυθμιστικές» πολιτικές. Αξίζειτη διεθνή υποστήριξη και αλληλεγγύη.

Πηγή: http://www.teachersolidarity.com

Ινδία

Οι εκπαιδευτικοί στην Ινδία συνιστούν ένα εξαιρετικά ευρύ επαγγελματικό σώμα, που περιλαμβάνει (2009): 1.847.300 μόνιμους εκπαιδευτικούς πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης και 549.523 συμβασιούχους (23 %), που σε ορισμένα κρατίδια όπως στο Bihar φτάνουν το 34 %. Υπάρχουν κρατίδια όπου δεν έχουν γίνει μόνιμοι διορισμοί επί δεκαετίες.

Οι μισθοί των εκπαιδευτικών κυμαίνονται από 900 ως 5.000 ρουπίες (1 ευρώ αντιστοιχεί σε 80 ρουπίες περίπου), ανάλογα με τα χρόνια υπηρεσίας και τα χρόνια αρχικής εκπαίδευσής τους. Υπάρχουν εκπαιδευτικοί που δεν διαθέτουν τα απαιτούμενα προσόντα για μόνιμη πρόσληψη, με βασική εκπαίδευση μόλις λίγων μηνών. Οι συνθήκες εργασίας είναι εξαιρετικά δύσκολες και η πρόσληψή τους εξαρτάται από τις προτιμήσεις των κυβερνώντων και τους διατιθέμενους πόρους.

Κατά αντιστοιχία, τα εκπαιδευτικά συνδικάτα είναι διάφορων τύπων: προσκείμενα σε συγκεκριμένα πολιτικά κόμματα, κατατασσόμενα ως «ουδέτερα», ενώσεις μόνιμων εκπαιδευτικών, ενώσεις συμβασιούχων εκπαιδευτικών κ.λπ. Κοινό χαρακτηριστικό όλων των περιπτώσεων είναι η σωρεία των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν.

Η νεοφιλελεύθερη επίθεση όξυνε γενικά τις αντιθέσεις και επέτεινε τις παθογένειες του εκπαιδευτικού συστήματος της Ινδίας αυξάνοντας τη φτώχεια, την ανισότητα και την καταπίεση. Περίπου το 40 % του αγροτικού πληθυσμού της Ινδίας ζουν με εισόδημα κάτω από 800 ρουπίες και το 60 % κάτω από 1.000 ρουπίες. Οι εργαζόμενοι δέχονται σκληρή επίθεση και κάθε μορφή αντίστασής τους για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους αντιμετωπίζεται με ωμή βία και καταστολή. Οι συμβασιούχοι αντιμετωπίζονται με απάνθρωπη βιαιότητα, όπως συνέβη στις περιοχές Bihar, Madhya Pradesh, Jammu και Kashmir. Παράλληλα, ακολουθείται μια πορεία αύξουσας ιδιωτικοποίησης. Έτσι, η Επιτροπή Σχεδιασμού πρότεινε ο εκπαιδευτικός τομέας να τεθεί κάτω από τη Δράση των Εταιρειών (Companies Act). Πάνω από 2.000 σχολεία στο Mumbai εκχωρήθηκαν σε μη δημόσιους φορείς όπως εταιρείες και τραστ. Η Εταιρεία του Δήμου του Νότιου Δελχί πρότεινε να υιοθετήσει τα σχολεία που κρίνονταν ότι «δεν απέδιδαν». Τέλος, η εκπαίδευση στις νέες τεχνολογίες, στα σπορ κ.λπ. έχει εκχωρηθεί με συμβόλαια σε ιδιώτες στα περισσότερα σχολεία.

Σε αυτές τις συνθήκες, η ενίσχυση του μετώπου αγώνα των εκπαιδευτικών συνδικάτων και των άλλων εργαζομένων είναι η μόνη λύση.

Μεξικό

Μαζικές διαδηλώσεις διαμαρτυρίας πραγματοποιήθηκαν στο Μεξικό κατά τη διάρκεια του 2013 από εκατοντάδες χιλιάδες εκπαιδευτικών, που εργάζονται στο δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας. Σε 26 από τις 32 πολιτείες της Δημοκρατίας του Μεξικού οργανώθηκαν κινητοποιήσεις, οι εκπαιδευτικοί έκλεισαν τα σχολεία επί μήνες σε αρκετές πολιτείες, τα σύνορα με τις ΗΠΑ αποκλείστηκαν επί διήμερο από τους εκπαιδευτικούς, βασικές εθνικές αρτηρίες καταλήφθηκαν επί ώρες σε αρκετές περιπτώσεις και στην Πόλη του Μεξικού δεκάδες χιλιάδες εκπαιδευτικών συγκεντρώθηκαν από κάθε γωνιά της χώρας για να περικυκλώσουν το Εθνικό Ανάκτορο (National Palace), την έδρα του Ανώτατου Δικαστηρίου, την προεδρική κατοικία, το αεροδρόμιο της πόλης και άλλα σημαντικά κτίρια, ενώ οργάνωσαν μια σκηνούπολη που κατέλαβε επί μήνες την κεντρική πλατεία της πρωτεύουσας.

Μια σειρά μέτρα συνθέτουν τη νεοφιλελεύθερη επίθεση ενάντια στην εκπαίδευση και τους εκπαιδευτικούς του Μεξικού. Καταρχάς, σημαντική μείωση των μισθών. Παραδοσιακά οι εκπαιδευτικοί υποαμείβονταν. Το 1982 η πραγματική αξία των μισθών υπέστη για μια ακόμα φορά μείωση της τάξης του 50%. Τα χρήματα που εξοικονομήθηκαν με αυτό τον τρόπο δεν αξιοποιήθηκαν για τη διεύρυνση του εκπαιδευτικού συστήματος, όπως λεγόταν, αλλά για την εξυπηρέτηση του εξωτερικού χρέους, που αυξήθηκε πέρα από κάθε πρόβλεψη. Μέχρι και τα 70 σεντ από κάθε μεξικανικό πέζο του εθνικού προϋπολογισμού πήγε στις ξένες τράπεζες. Οι εκπαιδευτικοί αντέδρασαν στη δεκαετία του ’80 με μαζικές απεργίες.

Στη δεκαετία του ’90 έγινε η δεύτερη επίθεση με στόχο την «αποκέντρωση» του εκπαιδευτικού συστήματος προς τις Πολιτείες (States), με δύο ταυτόχρονα στόχους: την είσοδο επιχειρήσεων / ιδιωτών στο εκπαιδευτικό σύστημα και την εξασθένιση της εθνικής ένωσης εκπαιδευτικών.

Η τρίτη νεοφιλελεύθερη επίθεση έγινε το 2008 με την εισαγωγή σειράς αλλαγών στην εκπαίδευση με τον τίτλο «Συμμαχία για Ποιοτική Εκπαίδευση» (Alliancefor Quality Education, ACE), σε αγαστή συνεργασία με κάποια από τα πιο ισχυρά οικονομικά συμφέροντα σε εθνική κλίμακα. Στόχοι, ανάμεσα σε άλλους, ήταν η καθιέρωση αξιολόγησης των εκπαιδευτικών, η αλλαγή των κανόνων σε ό,τι αφορά την πρόσβαση στις εκπαιδευτικές υπηρεσίες και η αυξανόμενη συμμετοχή των επιχειρήσεων στα τοπικά σχολεία.

Οι εκπαιδευτικοί αντέδρασαν μαζικά και δυναμικά. Το εκπαιδευτικό κίνημα ενισχύθηκε με δεκάδες χιλιάδες νέων εκπαιδευτικών. Η «Συμμαχία» πέτυχε κάποια επιμέρους σημεία (π.χ. αλλαγή των κανόνων σε ό,τι αφορά την πρόσβαση στις εκπαιδευτικές υπηρεσίες).

Το 2012 η κεντροδεξιά πρότεινε την καθιέρωση «καθολικής αξιολόγησης», δηλ. για καθένα από τους σχεδόν 2 εκατ. εκπαιδευτικούς, χωρίς να αποκλείει και απολύσεις. Το εκπαιδευτικό κίνημα απάντησε άμεσα με περικύκλωση του Εθνικού Κοινοβουλίου και πίεσε για διαπραγματεύσεις. Το αποτέλεσμα ήταν τα κόμματα να προτιμήσουν την υποχώρηση και έτσι η νομοθετική πρωτοβουλία ακυρώθηκε προσωρινά.

Παρά την ορμητικότητά του, το κίνημα δεν κατόρθωσε να σταματήσει τις νομοθετικές αλλαγές (με εξαίρεση κάποιες επιφανειακές αλλαγές), αλλά πέτυχε άλλους σημαντικούς πολιτικούς στόχους. Στις αρχές του 2013 καθίσταται σαφές ότι το εκπαιδευτικό κίνημα δεν είναι πλέον μια απομονωμένη, μικρή ομάδα συνδικαλιστικών τμημάτων, αλλά ένα εθνικής εμβέλειας ρεύμα που εμπλέκει εκατοντάδες χιλιάδων εκπαιδευτικούς.

Η νίκη στην αντιπαράθεση των επιχειρημάτων είχε σημαντική επίδραση στα ΜΜΕ. Αν και πολλά από αυτά επέκριναν τους εκπαιδευτικούς αποκαλώντας τους «βάνδαλους» και «τεμπέληδες», το Ίντερνετ και άλλα μέσα με κύρος, όπως και τα ανεξάρτητα ΜΜΕ, προτιμούσαν να ασκήσουν κριτική στην κυβέρνηση και τη Βουλή, που δεν έδωσε ποτέ τη δυνατότητα στους εκπαιδευτικούς να συμμετάσχουν σε ένα ουσιαστικό διάλογο για τη μεταρρύθμιση.

Οι εκπαιδευτικοί υποστήριξαν ότι η μεταρρύθμιση θα ευνοήσει την ιδιωτικοποίηση των σχολείων. Αυτό εξαρχής δεν ήταν σαφές πώς θα επιτευχθεί, αλλά η κυβέρνηση το επιτάχυνε, καθώς δόθηκαν οδηγίες στα σχολεία, ως συνέπεια της μεταρρύθμισης, να πληρώνουν από μόνα τους ηλεκτρικό, ύδρευση και τηλέφωνο, ως συνέπεια της αυτονομίας τους. Τα ποσά ήταν υπέρογκα για πολλούς φτωχούς γονείς, που ήδη είχαν αναλάβει δαπάνες στα σχολεία (πίνακες, τουαλέτες, τρεχούμενο νερό κ.τ.λ.). Εξοργισμένοι γονείς άρχισαν να καταλαμβάνουν τα σχολεία και να τα κλείνουν, κάποιες φορές και σε αντίθεση με τους εκπαιδευτικούς, που δεν είχαν την τόλμη να εντάξουν κάτι τέτοιο στις διαμαρτυρίες τους. Όλα αυτά επέδρασαν στην απονομιμοποίηση της μεταρρύθμισης. Παράλληλα, οι τοπικές αρχές βρίσκονταν αντιμέτωπες με τους εκπαιδευτικούς σε κάθε απόπειρά τους να επιβάλουν τη νομοθετική αλλαγή.

Το πιο ενδιαφέρον μέρος αυτής της αντιπαράθεσης είναι η μεταστροφή στο όραμα των εκπαιδευτικών. Το 1979 το σύνθημα ήταν «αυξήσεις και δημοκρατία». Το 2008 το σύνθημα μπορεί να ήταν το ίδιο, αλλά περιλάμβανε επίσης την υπεράσπιση του δικαιώματος των εκπαιδευτικών να αρχίζουν να αλλάζουν οι ίδιοι την εκπαίδευση αναζητώντας δικές τους εναλλακτικές. Οι εξεγερμένοι εκπαιδευτικοί άρχισαν να παίρνουν στα χέρια τους την υπόθεση της εκπαίδευσης. Δεν περιορίστηκαν στις συνθήκες εργασίας, που διακυβεύονταν από την επιβαλλόμενη «μεταρρύθμιση», αλλά προχώρησαν και στα ίδια τα θεμέλια της εκπαίδευσης. Αντιπαρατέθηκαν στην αντίληψη μιας εκπαίδευσης που κυριαρχούνταν από έννοιες όπως «δεξιότητες», «αριστεία», ποσοτικά δεδομένα κ.λπ. και οργάνωσαν συνέδρια που καλλιεργούσαν την ενότητα ανάμεσα σε γονείς, μαθητές/μαθήτριες και εκπαιδευτικούς. Σε αυτά τέθηκαν νέες προτάσεις για την εκπαίδευση.

Εκπαιδευτικοί και τοπικές κοινωνίες οργάνωσαν επίσης δραστηριότητες σχετικές με την παραγωγή και τις υπηρεσίες, προς όφελος των μαθητών και όλης της κοινωνίας. Σε κάποιες περιπτώσεις, όπως στις περιοχές Oaxaca, Guerreto κ.ά., δημιουργήθηκαν νέα εναλλακτικά πρότυπα σχολείων και όλα τα σχολεία απέρριψαν τα διαβαθμισμένα τεστ.

Φυσικά, ως και σήμερα τίποτε δεν κρίθηκε τελεσίδικα. Ο αγώνας για καλύτερη εκπαίδευση και στο Μεξικό συνεχίζεται.

 

 

 

 

Μεξικό

 

 

 

The unions namely TET Pass Unemployed Teachers Union, Democratic Teachers Front, ETT Teachers Union Punjab, B.Ed College Teachers Union announced their support for SSA RAMSA teachers.

Ινδία

 

 

 

 

 

 

Τουρκία

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: