Αρχική > πολιτική > Ανώριμο το πολιτικό μας σύστημα

Ανώριμο το πολιτικό μας σύστημα


Peter Paul Rubens
, The Origin of the Milky Way, c. 1637, Museo del Prado, Madrid, Spain

 

 

Του Νίκου Τσούλια

 

      Παρά το γεγονός ότι το μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα της χώρας μας διέτρεξε την πιο μακρά και πιο ομαλή κοινοβουλευτική περίοδο της ιστορίας του ελληνικού κράτους, παρέμεινε ανώριμο, χωρίς εκείνους τους αναγκαίους μετασχηματισμούς που θα του έδιναν τη δυνατότητα να οδηγήσει τη χώρα μας με ασφαλή τρόπο στις νέες εποχές της έντονα διεθνοποιημένης και μάλλον παγκοσμιοποιημένης οικονομίας και των πολλαπλών αβεβαιοτήτων και των εκτεταμένων γεωστρατηγικών ανακατατάξεων.

      Αντίθετα διατήρησε και αναπαρήγαγε όλες τις εκφράσεις ενός πρωτόγονου πολιτικού μορφώματος, με αποτέλεσμα να συνεργήσει και αυτό αθροιστικά στην πρόκληση της κρίσης – πέραν των άλλων πιο καθοριστικών παραγόντων -, ενώ παράλληλα εμφανίζεται ανέτοιμο και ανίκανο στην αποτελεσματική αντιμετώπιση του σημερινού μείζονος προβλήματος της χώρας. Αλλά πώς μπορεί να συμβεί μια ωρίμανση, όταν δεν υπάρχει ούτε καν η δυνατότητα αυτοκριτικής των δικών του πεπραγμένων και μιας ουσιαστικής ανάλυσης των αντικειμενικών συνθηκών της χώρας μας;

      Ας καταθέσουμε τα επιχειρήματα που αποδεικνύουν την ανωριμότητα του πολιτικού μας συστήματος, όχι απλά και μόνο για μια κάποια καταγραφή αλλά ως στοιχείο προβληματισμού ή και προσωπικής μελέτης και έρευνας για την κατανόηση της ιστορικής πραγματικότητας της εποχής μας, η οποία ιστορικότητα δείχνει να «αγνοεί» το βουλησιαρχικό μας λόγο και τη διαρκή και ανέξοδη ηθικολογία.

      Ο λόγος των κομμάτων είναι φοβερά πρωτόγονος. Ουσιαστικά κάθε εκφορά του λόγου των οριοθετείται με έναν απόλυτο τρόπο στο εξής μοτίβο. Η δική μου πολιτική πρόταση είναι η μόνη ορθή και η μόνη σωτήρια επιλογή για τη χώρα, ενώ όλων των άλλων κομμάτων είναι ατελέσφορη και καταστροφική. Η σκοπιμότητα αυτού του λόγου είναι προφανής. Επιδιώκει την οπαδοποίηση των πολιτών και την περιχαράκωση της κομματικής επιρροής, έτσι ώστε να αναπαράγεται η κομματική εξουσία και η εν πολλοίς προσωπική στρατηγική των ηγετικών ομάδων.

      Οι αναλύσεις, που κάνει το δεξιό μέρος του πολιτικού μας χάρτη, είναι απόλυτα ρηχές και σκόπιμα απολίτικες. Παραλείπεται κάθε αναφορά στο όλο στερέωμα του καπιταλισμού. Η αγορά προσεγγίζεται ως ο τελικός κριτής της πολιτικής ορθότητας και ως ο έσχατος σκοπός της Ιστορίας! Πουθενά δεν αναφέρονται ο ιμπεριαλισμός και η πολεμική μηχανή των Η.Π.Α. και της Δύσης που αλωνίζουν όλο τον κόσμο σκορπίζοντας το θάνατο και τη βαρβαρότητα. Οι πολλαπλές ανισότητες αντιμετωπίζονται στη βάση των φυσικών διαφορών! Και τελικά κυρίαρχος στόχος της συντήρησης είναι η αναπαραγωγή της κρατούσας τάξης και της ισχύος των δυνάμεων του κεφαλαίου.

      Οι αναλύσεις της αριστεράς είναι απόλυτα μανιχαϊκές. Υπάρχει το Διεθνές σύστημα εξουσίας από τη μια μεριά και από την άλλη είναι η μεσσιανική πρόταση της αριστεράς. Τα πάντα αναλύονται στη βάση του δίπολου «κεφάλαιο – εργατική τάξη», παρά το γεγονός ότι αυτό το σχήμα έχει αναφορά σε πρωτοβιομηχανικές κοινωνίες και πάντως όχι σε κοινωνίες της Δύσης με τις πολλαπλές κοινωνικές διαστρωματώσεις. Όσον αφορά το πώς ανατρέπεται το διεθνές καπιταλιστικό σύστημα, περισσεύουν οι γενικολογίες και οι βερμπαλισμοί που προορίζονται για τα κομματικά ακροατήρια, γιατί ο «εχθρός» τα ακούει όλα αυτά βερεσέ.

      Οι συνεννοήσεις και πολύ περισσότερο οι συνθέσεις μεταξύ των κομμάτων είναι άγνωστα πεδία αναφοράς και δράσης. Και ενώ έχει πλέον διαφανεί ότι μόνο με συνεργασίες μπορεί πλέον να κυβερνηθεί η χώρα, τα κόμματα σφυρίζουν αδιάφορα και προκλητικά σαν να μην τους αφορά το όλο ζήτημα. Από κοντά και ο κομματικός κατακερματισμός έρχεται σαν σύμπτωμα της κρίσης και όχι σαν πεδίο υπέρβασής της. Κόμματα χωρίς κάποιο στοιχειώδες πολιτικό στίγμα, χωρίς σαφή κοινωνική αναφορά ξεπηδάνε μέσα στον παρακμιακό συρφετό της εποχής, με μόνο στοιχείο την άφθονη ηθικολογία και τον αντιμνημονιακό οίστρο.

      Είναι γνωστό ότι σε περιόδους κρίσης στα μικροπεριβάλλοντα οι άνθρωποι έρχονται πιο κοντά και οι κοινωνικοί δεσμοί ισχυροποιούνται. Στη σημερινή μας – και σε εθνική περιβάλλον – περίπτωση, η εικόνα είναι αντεστραμμένη. Οι πολίτες και οι ποικίλες επαγγελματικές ομάδες στρέφονται «όλοι εναντίον όλων». Και το αντεστραμμένο αυτό κλίμα της αμοιβαίας απομάκρυνσης – ωσάν διαστολή του Σύμπαντος – έχει επικρατήσει και στα κόμματα ή μάλλον από εκεί ξεκίνησε. Και τελικά πώς μπορεί να απαντηθεί το εξής αυτονόητο ερώτημα. Αν τα κόμματα δεν μπορούν να βρεθούν σε ένα κλίμα εθνικής συνεννόησης σε μια τόσο δύσκολη για το λαό και για τη χώρα κατάσταση, πότε μπορούν να κάνουν κάτι τέτοιο;

      Κορυφαία εκδήλωση της ανωριμότητας του πολιτικού μας συστήματος αλλά και των δυνάμεων του λαού (!) είναι η απόλυτη έκφραση της βαρβαρότητας, η ανάδειξη της «Χρυσής Αυγής» σε υπολογίσιμη πολιτική δύναμη. Η βία και οι δολοφονίες, τα Τάγματα εφόδου και οι θηριωδίες, οι φασιστικές πρακτικές και η πιο φρικιαστική μηχανή του θανάτου στην ιστορία του ανθρώπου – εκείνη του Ναζισμού -, είναι σημάδια της ελληνικής κοινωνίας και της πολιτικής μας ζωής!! Προσωπικά, ποτέ δεν φανταζόμουνα ότι μπορεί αυτό να συμβεί στην Ελλάδα…

      Σε τι μπορεί να ελπίζουμε σ’ ένα τέτοιο ζοφερό σκηνικό, όπου εκτός από το «μαύρο» οικονομικό μας πρόβλημα υπάρχει και το «μαύρο» πολιτικό σκηνικό;

 

Θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε σε επόμενο άρθρο.

 

Peter Paul Rubens – Perseus and Andromeda, c. 1622, Hermitage Museum, Saint Petersburg

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: