Αρχική > ποιήματα > Ο Κώστας Μόντης για τους απαγχονισθέντες ήρωες της ΕΟΚΑ (ανθολογία)

Ο Κώστας Μόντης για τους απαγχονισθέντες ήρωες της ΕΟΚΑ (ανθολογία)

eoka01809_screen

Του Αντώνη Πετρίδη

Με σκοπό την απόδοση τιμής τόσο στη σημερινή επέτειο της θυσίας του Ευαγόρα Παλληκαρίδη (απαγχονίστηκε κατ᾽ ακρίβεια στις 00:02, τη 14η Μαρτίου 1957) όσο και στο Έτος Μόντη, σας προσφέρω μια ακόμη σύντομη ποιητική ανθολογία, στην οποία συγκεντρώνονται ποιήματα του Μόντη αφιερωμένα στους απαγχονισθέντες ήρωες της ΕΟΚΑ.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΑΣΠΑΣΜΟΣ

(“Στιγμές”, 1958)

Εκείνο τον τελευταίο ασπασμό
τον ένιωσαν τα παιδιά ποιος τον έδινε,
πώς τους τον έδιναν;
Μας αντιπροσώπευσε ο τελευταίος σου ασπασμός;

ΜΙΧΑΛΑΚΗΣ ΚΑΡΑΟΛΗΣ

(“Στιγμές”, 1958)

Το Ευαγγέλιο τ’  άγιασε χτες ξανά ένα παιδί
δεκαοχτώ χρονών
που το κράτησε στα χέρια του,
που κρεμάστηκε απάνω του
την τελευταία στιγμή.

ΤΡΕΙΣ ΑΓΧΟΝΕΣ ΣΤΗ ΛΕΥΚΩΣΙΑ

(“Συμπλήρωμα των Στιγμών”, 1960)

Πού τρέχουν όλοι αυτοί
γιατί τόση αναταραχή
για να σκοτώσουν τρία παιδικά χαμόγελα;
Γιατί φοβούνται πως είναι τόσο δύσκολο
να σκοτώσουν αυτά τα χαμόγελα;

ΤΑΞΙΔΙ ΚΥΠΡΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑ,ΠΑΦΟ,ΦΥΛΑΚΕΣ. 010

ΑΔΕΡΦΕ ΤΗΣ ΑΓΧΟΝΗΣ

(“Συμπλήρωμα των Στιγμών”, 1960)

Αδερφέ της αγχόνης
τι μας έκανε αυτή η νύχτα
τι μας πήρε και τι μας έδωσε!

ΜΙΧΑΛΑΚΗΣ ΚΑΡΑΟΛΗΣ

(“Συμπλήρωμα των Στιγμών”, 1960)

Μην πάρετε οποιαδήποτε φωτογραφία του. Υπάρχει μια όταν ήταν δεκαέξι χρονών — στα χείλη το χαμόγελο των δεκαέξι χρονών στα μάτια μια πρωινή πόρτα χωριού που άνοιγε. Υπάρχει στο δωμάτιό του μια φωτογραφία με την πρώτη του χρωματιστή γραβάτα. Γύρω-τριγύρω μεταξωτό πλαίσιο κεντημένο από την αδερφή. Αυτή ταιριάζει. Έτσι ήταν ξανά όταν πέθαινε, αυτό το ίδιο τραγούδι τραγουδούσε, χωρίς ίχνος ενδιάμεσης αλλαγής, ούτε καν απ᾽ την αγχόνη.

ΜΙΧΑΗΛ-ΚΑΡΑΟΛΗΣ

ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ

(“Στιγμές”, 1958)

Όταν διάβασα την ιστορία σου,
το βράδυ είχα πυρετό.

ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΙΚΟΣΑΧΡΟΝΟ ΠΟΙΗΤΗ ΕΥΑΓΟΡΑ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗ ΠΟΥ ΑΠΑΓΧΟΝΙΣΑΝ ΟΙ ΕΓΓΛΕΖΟΙ

(Στιγμές, 1958)

Όταν εμείς εξακολουθούσαμε να γράφουμε στίχους

εκείνος διέκοπτε κι’ ανέβαινε στην αγχόνη.

ΙΑΚΩΒΟΣ ΠΑΤΑΤΣΟΣ

(“Στιγμές”, 1958)

Εμείς; Τι είμαστε εμείς;
Μπορεί να το διαβάσουμε με θλίψη (πολλή; Καλά, πολλή),
μπορεί να το συζητήσουμε με πόνο (αν και πόσο καιρό κι αυτό;)
μπορεί — οι πιο ευαίσθητοι — να τ᾽ αγρυπνήσουμε (αν και πόσες νύχτες;)
μα τίποτ᾽ άλλο.
Όλα τ᾽ άλλα είν᾽ της μητέρας του παιδιού.

eoka01809_screen

http://antonispetrides.wordpress.com/2014/03/14/o-kostas-montis-gia-tous-apagxonis8entes/

Κατηγορίες:ποιήματα Ετικέτες: , , ,
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: