Αρχική > εκπαίδευση, εκπαιδευτικός > Τι σημαίνει αριστερή πλειοψηφία στην ΟΛΜΕ;

Τι σημαίνει αριστερή πλειοψηφία στην ΟΛΜΕ;

 

 

 

Του Νίκου Τσούλια

      Θριαμβολογούσε η εφημερίδα «ΑΥΓΗ» τον περασμένο Ιούλιο για αλλαγές συσχετισμών στις δύο Ομοσπονδίες των εκπαιδευτικών, στην ΟΛΜΕ και στη ΔΟΕ. Ίσως να μην είχε καμιά σημασία το γεγονός μιας τέτοιας θριαμβολογίας αν σημειωνόταν σε άλλες εποχές, όπου τα Μ.Μ.Ε. έκαναν διεξοδικές αναλύσεις αυτού του περιεχομένου και τα κόμματα και φυσικά οι συνδικαλιστικές παρατάξεις ασχολούνταν επί μακρόν και επαίρονταν για τις επιτυχίες τους. Σήμερα ποιους και ποιες μπορεί να ενδιαφέρει ένα τέτοιο συμβάν; Δεν είναι φοβερά αδιάφορο και χωρίς καμιά σημασία οι παραταξιακοί συσχετισμοί στα συνδικάτα; Και θα εξηγήσουμε γιατί.

      Ας έλθουμε όμως στα γραφόμενα της καλής εφημερίδας, η οποία μεταξύ άλλων έγραφε: «Στη ΔΟΕ η σημαντική ενίσχυση της παράταξης «Εκπαιδευτικοί Ριζοσπαστικής Αριστεράς Π.Ε.» εκφράστηκε με την κατάκτηση μιας έδρας στο Δ.Σ. της Ομοσπονδίας. Στους εκπαιδευτικούς της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης οι εξελίξεις είναι ακόμα πιο ριζικές. Οι Συνεργαζόμενες Εκπαιδευτικές Κινήσεις (ΣΥΝΕΚ) αναδείχτηκαν πρώτη δύναμη, με τρεις έδρες στο 11μελές Δ.Σ. της ΟΛΜΕ και με ποσοστό σχεδόν 30%, και εξέλεξαν τον πρόεδρο, την αντιπρόεδρο και τον ταμία στο νέο Δ.Σ. Αλλά και συνολικά η σημαντική ενίσχυση των συνδικαλιστικών παρατάξεων της Αριστεράς στην ΟΛΜΕ (διαθέτουν πλέον 7 έδρες) σηματοδοτεί μια νέα περίοδο για ένα κλάδο που δοκιμάζεται σκληρά από τις μνημονιακές πολιτικές της υποχρεωτικής μετάταξης, της διαθεσιμότητας και της απόλυσης. Οι αποφάσεις που έλαβε το Συνέδριο για συντονισμένο και παρατεταμένο αγώνα διάρκειας από το Σεπτέμβρη και για αγωνιστική επαγρύπνηση κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού ήταν αναγκαία απάντηση στις προκλήσεις της συγκυρίας» (ΑΥΓΗ, 14.7 2013).

      Φυσικά, ο αρθρογράφος δεν κάνει καμιά ανάλυση των αποτελεσμάτων παρά αφήνει την ερμηνεία σε ένα στέλεχος της ιδεολογικά προσκείμενης παράταξης, ο οποίος προσεγγίζει την όλη εξέλιξη με βάση το δυναμισμό των αριστερών παρατάξεων ισχυριζόμενος ότι πρόκειται για «μια ριζική στροφή προς τις συνεπείς αριστερές συνδικαλιστικές δυνάμεις, που όλα αυτά τα χρόνια πρωτοστάτησαν στην οργάνωση των αγώνων του κλάδου» (Β. Τζαφάς, Συνέδριο ανατροπής και αγώνα, Αυγή 14.7.2013).

      Αν βέβαια ερωτηθεί κάποιος εκπαιδευτικός τι αγώνες έκαναν και τι αποτελέσματα έφεραν αυτές οι παρατάξεις, δε νομίζω ότι θα απαντήσει, παρά μόνο θα κουνήσει το κεφάλι του απορώντας για την ερώτηση που του γίνεται. Ο αρθρογράφος αδυνατεί (;) να δώσει την πιο απλή αιτιολογία για την άνοδο της παράταξής του που οφείλεται κυρίως στη συγκυριακή αποδόμηση της παράταξης της κεντροαριστεράς και καταφεύγει στις ίδιες παραταξιακές περγαμηνές και στην αίγλη που αυτές προκαλούν.

      Και μετά τους παραταξιακούς ύμνους ερχόμαστε στην πραγματικότητα θέτοντας κατ’ αρχήν μερικά ερωτήματα προκειμένου να αναλύσουμε την εξέλιξη της αλλαγής των συσχετισμών στην ΟΛΜΕ.

      1) Είναι τα εκλογικά ποσοστά και οι συσχετισμοί των παρατάξεων αυτοσκοπός για το συνδικαλιστικό κίνημα; Δε νομίζω ότι απαιτείται κάποιου είδους επιχειρηματολογία για αυτό το ερώτημα. Κανένας εργαζόμενος δεν ασχολείται με ένα τέτοιο ζήτημα και μάλλον το θεωρεί και «ύποπτο» στη σημερινή συγκυρία.

      2) Δεν είχαν μέχρι τώρα συμμετοχή στις αποφάσεις της ΟΛΜΕ οι αριστερές παρατάξεις και θα την εκφράσουν από εδώ και πέρα με την αλλαγή των συσχετισμών; Εδώ τα πράγματα είναι απολύτως σαφή. Ας θεωρήσουμε αυθαίρετα το χρονικό ορίζοντα της τελευταίας εικοσαετίας (1993 – 2013). Οι αποφάσεις της ΟΛΜΕ είχαν την εξής παραταξιακή – συνδικαλιστική αναφορά: α) ΔΑΚΕ – παράταξη ΣΥΡΙΖΑ – Παρεμβάσεις / εξωκοινοβουλευτική αριστερά (σε περιόδους κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ) και β) ΠΑΣΚ – παράταξη ΣΥΡΙΖΑ – Παρεμβάσεις / εξωκοινοβουλευτική αριστερά (σε περιόδους κυβέρνησης ΝΔ). Δηλαδή πάντα υπήρχαν οι δύο από τις τρεις αριστερές παρατάξεις στις αποφάσεις. Από εδώ και πέρα η όλη διαδικασία εξαγωγής αποφάσεων θα γίνεται ακόμα πιο δύσκολα. Κατ’ αρχήν, δεν νομίζω ότι ποτέ θα υπάρχουν αποφάσεις των τριών αριστερών παρατάξεων στα σημαντικά ζητήματα του κλάδου, για λόγους αυτονόητους και κυρίως ιδεολογικούς και πολιτικούς που δεν χρειάζονται προς το παρόν να σημειωθούν. Χαρακτηριστική περίπτωση είναι η πρόσφατη στάση τους στο Δ.Σ. της ΟΛΜΕ και στο μέγα ζήτημα της διαθεσιμότητας και των απολύσεων εκπαιδευτικών. Το Δ.Σ. με αυτή την ισχυρή αριθμητική παρουσία των αριστερών παρατάξεων δεν πρότεινε απολύτως τίποτα για την αντιμετώπιση των προβλημάτων της εκπαίδευσης και των εκπαιδευτικών. Επομένως, η αλλαγή συσχετισμών δε σημαίνει κανένα αριστερό άρωμα στις αποφάσεις της ΟΛΜΕ. Δηλαδή μπορεί να υπάρχει κατ’ αρχήν αριστερή πλειοψηφία, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι θα εκφράζεται αυτή η πλειοψηφία – το αντίθετο…

      3) Θα συσπειρώνει και θα εκφράζει καλύτερα τώρα η ΟΛΜΕ τους εκπαιδευτικούς; Αυτό μένει να αποδειχτεί, αλλά η προσωπική μου εμπειρία είναι ότι δεν μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο. Δύο είναι οι λόγοι που συνεργούν προς τούτο. Πρώτον, υπάρχουν έντονες αντιπαραθέσεις μεταξύ αυτών των παρατάξεων και αυτό επιδρά στην όλη λειτουργία της ΟΛΜΕ. Δεύτερον, υπάρχουν ζητήματα (π.χ. αξιολόγηση) στα οποία συμφωνούν οι τρεις αριστερές παρατάξεις, αλλά δεν συναντούν αποδοχή στο μεγάλο μέρος των εκπαιδευτικών. Ήδη και ενώ βρισκόμαστε στην πιο οδυνηρή για τους εκπαιδευτικούς φάση καθ’ όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης, η συμμετοχή των εκπαιδευτικών στις συνδικαλιστικές διεργασίες μόνο ικανοποιητική δεν μπορεί να χαρακτηριστεί.

      4) Θα είναι πιο προοδευτική και κυρίως πιο αποτελεσματική τώρα η ΟΛΜΕ; Εφόσον δεν μπορούν να «συνυπάρξουν» σε ενιαίο πλαίσιο αποφάσεων οι τρεις αριστερές παρατάξεις, η απάντηση είναι προφανής. Η έννοια της προόδου συνδέεται άμεσα από τη δυνατότητα συσπείρωσης των εκπαιδευτικών, από την αποτελεσματική λειτουργία της ΟΛΜΕ και από τη δυνατότητά της να συνεργεί στο γενικότερο εκδημοκρατισμό της κοινωνικής ζωής. Και μια τέτοια εξέλιξη δεν φαίνεται ούτε καν στον μακρινό ορίζοντα. Το αντίθετο, βλέπουμε να κυριαρχεί ένας διάχυτος βερμπαλισμός και ένας αποκομμένος από τη βάση ακτιβισμός ενός μικρού πυρήνα στελεχών. Πρέπει, άλλωστε, να σημειώσουμε ότι έχουμε ξαναδεί ευρείες αριστερές πλειοψηφίες στην ιστορία της ΟΛΜΕ στη δεκαετία 1980 και στη δεκαετία του 1990 με αρνητικά αποτελέσματα στην πρώτη περίπτωση και μάλλον αρνητικά αποτελέσματα στη δεύτερη περίπτωση. Και στις δύο δε περιπτώσεις η εν λόγω πλειοψηφία ήταν απλώς μια παρένθεση χωρίς καμιά στρατηγική και προοπτική για την εκπαίδευση και για το εκπαιδευτικό κίνημα.

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: