Αρχική > πολιτική > “Δεν Ξεχνώ”, Αγαπώ την Κύπρο, Αγωνίζομαι για την ελευθερία

“Δεν Ξεχνώ”, Αγαπώ την Κύπρο, Αγωνίζομαι για την ελευθερία

Του Νίκου Τσούλια

      Σαράντα χρόνια κατοχής τουρκικού στρατού στη Βόρεια Κύπρο και τίποτα δεν φαίνεται θετικό και αισιόδοξο για το μέλλον της ελευθερίας του μοναδικού κράτους της Ευρώπης που βιώνει τη βαρβαρότητα του πολέμου στη σύγχρονη ιστορία. Και όχι μόνο αυτό αλλά πυκνώνουν όλο και πιο πολύ τα μαύρα σύννεφα των χαρακτηριστικών της Κατοχής.

      Φέτος στην επέτειο της εθνικής μας συμφοράς ήλθαν και άλλα γεγονότα θεσμικού χαρακτήρα για να αμαυρώσουν το όλο κλίμα. Η είδηση από μόνη της δίνει την πολιτική κυνικότητα εκ μέρους επίσημων προσώπων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ε.Ε.). «Πρεσβευτές που υπηρετούν στην Κύπρο, ανάμεσά τους και από χώρες της Ε.Ε. και μάλιστα του σκληρού πυρήνα της, έσπευσαν στα κατεχόμενα για να παρακαθίσουν σε γεύμα που οργάνωσε ο λεγόμενος υπουργός Εξωτερικών του ψευδοκράτους κ. Οζνίτλ Ναμί, δήθεν για να τους ενημερώσει για τις τουρκοκυπριακές θέσεις στις συνομιλίες». Παράλληλα η πλευρά των Τούρκων συνεχίζει τις προκλήσεις και την επίδειξη βαρβαρότητας στο Κατεχόμενο μέρος της Κύπρου. «Ο «υπουργός Εξωτερικών» του ψευδοκράτους Οζντίλ Ναμί κήρυξε, με την ευκαιρία της μαύρης επετείου για την Κύπρο, ποδηλατική πορεία για την ειρήνη, όπως την ονόμασε, με στόχο την αναγνώριση του ψευδοκράτους και την απόσυρση της λεγόμενης απομόνωσης των Τουρκοκυπρίων». (ΤΑ ΝΕΑ, 19.7.2014)

      Απ’ όλη αυτή τη μακρά περίοδο του Κατοχής στη Β. Κύπρο μπορούμε να προσεγγίσουμε μερικά ιστορικά συμπεράσματα, που όπως όλες οι διδαχές της Ιστορίας είναι χρήσιμα για τη διαμόρφωση του μέλλοντός μας. Πρώτον, η βία, η παρανομία και η καταπάτηση του διεθνούς δικαίου – και στη δική μας περίπτωση – εξακολουθεί να έχει το «πάνω χέρι» στη γραφή της Ιστορίας. Και το εξίσου κυνικό είναι ένα παράλληλο εξαγόμενο, ότι ό,τι παίρνει ένα κράτος με τον πόλεμο δεν το δίνει με την ειρήνη. Δεύτερον, ο αγώνας που αναπτύχθηκε όλη αυτή τη σαραντάχρονη περίοδο για την επίλυση του Κυπριακού μέσα από το διεθνές δίκαιο και από τα αλλεπάλληλα ψηφίσματα του Ο.Η.Ε. – αν και ήταν απόλυτα ενδεδειγμένος – δεν στάθηκε ικανός για να προωθήσει μια βιώσιμη λύση.

      Τρίτον, οι κατά καιρούς συμβιβαστικές προτάσεις της Κυπριακής και της Ελληνικής πλευράς όχι μόνο δεν προήγαγαν μια αντίστοιχη νοοτροπία στην Τουρκική πλευρά αλλά – θεωρούμενες ως κινήσεις αδυναμίας της δικής μας θέσης – ενίσχυαν την αδιαλλαξία της Τουρκίας. Τέταρτον, τα γεωστρατηγικά συμφέροντα των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων που πάντα ήθελαν την Κύπρο ως δικό τους ελεγχόμενο τόπο για την επικυριαρχία της Μέσης Ανατολής και των ενεργειακών πηγών της εξυπηρετούνται από την ακύρωση του δρόμου της ανεξαρτησίας της Κύπρου, ιδιαίτερα στην προ της πτώσης της Σοβιετικής Ένωσης εποχή όπου η Κύπρος συμμετέχοντας στο κίνημα των αδεσμεύτων ήταν κάρφος στο μάτι του αμερικάνικου παράγοντα.

      Η όποια εξαγωγή συμπερασμάτων οφείλει να καταλήγει και σε κάποιες προτάσεις. Η άποψή μου επί του θέματος είναι η εξής. α) Να συνεχιστεί ο αγώνας για την αποκατάσταση του ανεξαρτησίας και της ελευθερίας της Κύπρου, να σταματήσει να είναι η Λευκωσία η μόνη διαιρεμένη πρωτεύουσα χώρας στον κόσμο. β) Οι όποιες συμβιβαστικές προτάσεις – γιατί προφανώς η λύση μόνο με συμβιβασμό αλλά με αμοιβαίο και όχι μονομερή συμβιβασμό μπορεί να προέλθει – να μην οδηγούν τα πράγματα σε ένα χειρότερο μέλλον για τη Μεγαλόνησο.

      Αλλά – πάντα κατά τη γνώμη μου – το πιο σημαντικό στοιχείο στην όλη υπόθεση είναι να κρατήσουμε τη συνείδηση του αγώνα και της ελευθερίας στη πρώτη γραμμή της εθνικής και της πολιτικής μας δράσης. Το «Δεν Ξεχνώ» – που ήταν εμβληματικό σύνθημα και συνέγειρε τις συνειδήσεις μας παλιότερα – πρέπει να εκφράζει και την τωρινή και την αυριανή προσωπική και συλλογική μας θέληση. Αυτό είναι το πιο σημαντικό στοιχείο για τους ανθρώπους που σέβονται και πιστεύουν στα ιδανικά της ελευθερίας και της δικαιοσύνης, για τους ανθρώπους που θέλουν να είναι ελεύθεροι.

      Αλλά σ’ αυτό ακριβώς το σημείο, στον πυρήνα του όλου εθνικού μας θέματος, όπου είναι και απόλυτα δικό μας ζήτημα και όχι του όποιου ξένου παράγοντα τα πράγματα δεν είναι καθόλου καλά. Και να γιατί. Εμφανιζόμαστε «κουρασμένοι» για να συνεχίσουμε τον αγώνα μας. Οι περισσότεροι νέοι στη χώρα μας δεν ξέρουν καλά – καλά το όλο μείζον θέμα της Κατοχής στην Κύπρο και δεν είναι σημαντικό στοιχείο για τη ζωή τους. Εμφανιζόμαστε και είμαστε αμετανόητοι ως προς τις διδαχές της ιστορίας. Ξεχνάμε ότι υπαίτιος για να διαμορφώσει την προσχηματική δικαιολογία της Τουρκίας για επέμβαση στην Κύπρο ήταν το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου που έκανε η τότε ξενοκίνητη χούντα της Αθήνας, ξεχνάμε ότι ο τυφλός εθνικισμός και το ακροδεξιό παραλήρημα ήταν το υπόστρωμα για να μετασχηματιστούν σε προδότες ο Σαμψών, ο Ιωαννίδης και όλη η χούντα και να προκαλέσουν τη μεγαλύτερη – μετά την Μικρασιατική Καταστροφή – εθνική συμφορά. Και όχι μόνο ξεχνάμε. «Τιμάμε» με τον τρόπο μας τους προδότες και την τουρκική εισβολή αναδεικνύοντας το φασιστικό κόμμα της «Χρυσής Αυγής» ως τρίτο πολιτικό κόμμα, ως υπολογίσιμη πολιτική δύναμη. Αν ο Αττίλας εξακολουθεί να ακυρώνει την ελευθερία της Κύπρου και να ματώνει τη συνείδηση «κάθε Έλληνα», είναι το μαύρο προσωπείο της «Χρυσής Αυγής» που το «νομιμοποιεί»!

    Όσο δεν μπορούμε να ερμηνεύουμε με ορθολογισμό τα διδάγματα της ιστορίας, όσο δεν αντιμετωπίζουμε με σύνεση και αυτοκριτική διάθεση τις επιλογές μας και τα λάθη μας, θα εξακολουθούμε να βιώνουμε «μοιραίοι και άβουλοι» τα γεγονότα που θα διαμορφώνουν οι άλλοι για εμάς!

Δεν Ξεχνώ”, Αγαπώ την Κύπρο, Αγωνίζομαι για την ελευθερία

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: