Αρχική > πολιτική > Οι θεωρητικολογίες του ΣΥΡΙΖΑ

Οι θεωρητικολογίες του ΣΥΡΙΖΑ

Edward Hopper (American, 1882–1967) | Coast Guard Station, Two Lights, Maine | 1927

Του Νίκου Τσούλια

      Θεωρώ ότι οι πολιτικές αντιπαραθέσεις στο εσωτερικό των κομμάτων είναι δείγμα δημοκρατικής λειτουργίας και σταθερής αναζήτησης επί του περιεχομένου της ίδιας της πολιτικής πρότασης των κομμάτων και ως εκ τούτου πρέπει να είναι καλοδεχούμενες. Δυστυχώς η κρατούσα κομματική κουλτούρα δέχεται μόνο την ομοιομορφία και την μονολιθικότητα στους κομματικούς οργανισμούς, δείγμα πολιτικής ανωριμότητας, ρηχής κριτικής και άφθονης σκοπιμότητας.

      Προφανώς η ίδια η αλματώδης μεγέθυνση της εκλογικής και κοινωνικής επιρροής του ΣΥΡΙΖΑ τον μετασχηματίζει και του μεταλλάσσει αρκετά από τα παραδοσιακά χαρακτηριστικά. Το γεγονός αυτό της μετεξέλιξης άλλες τάσεις στο εσωτερικό του κόμματος το δέχονται θετικά και άλλες αρνητικά. Όταν μάλιστα ένα κόμμα εμφανίζει μια δυναμική οιονεί κυβερνητικού κόμματος, τότε είναι σχεδόν νομοτελειακή μια φάση ρευστοποίησης των προηγούμενων σταθερών αναφορών και αναζήτησης νέων ισορροπιών. Οι «τούμπες» που όλο και συχνότερα εμφανίζονται ιδιαίτερα από τον αρχηγό του ΣΥΡΙΖΑ είναι ενδημικό φαινόμενο μιας τάσης μετάβασης και θα συνεχιστούν όλο και πιο συχνά και πιο εντυπωσιακά στο επόμενο διάστημα. Αλλά οφείλουμε να είμαστε ρεαλιστές και να μην ηθικοποιούμε την τάση μετασχηματισμού αυτού του κόμματος.

      Το καίριο – κατά τη γνώμη – ερώτημα είναι άλλο και όχι η μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ. Διαμορφώνει ο ΣΥΡΙΖΑ ένα έστω στοιχειώδες συνεκτικό κυβερνητικό πρόγραμμα, έτσι ώστε να είναι έτοιμο στην περίπτωση που κληθεί από τον ελληνικό λαό να κυβερνήσει; Εδώ τα πράγματα δεν είναι καθόλου ευοίωνα. Το όλο σκηνικό έχει κολλήσει σε μια αντιμνημονιακή ατζέντα με την ανάλογη βερμπαλιστική ρητορεία, που διατρέχεται όμως από μια πολιτική θολούρα ως προς το δέον γενέσθαι. Εκεί ακριβώς φαίνεται να «αρχίζουν τα όργανα». Γιατί όταν δεν αποσαφηνίζονται έστω οι βασικές γραμμές της πολιτικής πρότασης, τότε αναδύονται οι διάφορες τάσεις και αποτυπώνουν τη δική τους επιμέρους αντίληψη. Αλλά μπορεί να υπάρξει ένα κόμμα όταν συγκρούονται στο εσωτερικό του διαφορετικές προτάσεις επί της στρατηγικής του και επί των πιο ουσιωδών πολιτικών και ιδεολογικών ζητημάτων; Προφανώς και όχι.

      Η διγλωσσία και η πολυγλωσσία μπορεί ως ένα βαθμό να δημιουργούν μια περιοχή πολυσυλλεκτικότητας και δημιουργικής κομματικής ανάπτυξης, αλλά πολύ γρήγορα εμφανίζονται ως συντελεστές αμφισβήτησης, αποδόμησης και επιμερισμού. Αλλά ας δούμε γιατί προαπεικονίζεται το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ στα σημερινά εικονογραφήματά του. Ο αρχηγός του εμφανίστηκε στην τελευταία συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος με έναν λόγο δημεγερτικό και συναισθηματικό προκειμένου να αποτελέσει αυτός ο λόγος το συνεκτικό ιστό της πολιτικής πρότασης. Αλλά ένας τέτοιος λόγος δεν έχει προοπτική και εξατμίζεται εύκολα, αφού δεν αποτυπώνει τίποτα στο πεδίο της εφαρμοσμένης πολιτικής. Το κεντρικό ζήτημα που απασχολεί το ΣΥΡΙΖΑ είναι – κατά τη γνώμη μου – το εξής. Είναι καλές οι θεωρητικές και ιδεολογικές συζητήσεις μεταξύ των τάσεων και των προσώπων, αλλά αποφάσεις για την πορεία της χώρας μπορούν να παίρνουν;

      Ο κ. Τσίπρας θεμελιώνει τη συσπείρωση στο εσωτερικό του κόμματος στα αντανακλαστικά της νίκης και των προοπτικών της. «Για πρώτη φορά στη πολιτική ιστορία του τόπου η αριστερά κερδίζει μια εκλογική μάχη σε εθνικό επίπεδο… Δικαιώθηκε η επιλογή να είμαστε δύναμη με στρατηγική συμμαχιών και συνεργασιών. … Ο ΣΥΡΙΖΑ δε θα γίνει κεντρώος στις θέσεις και αριστεριστής στις συμμαχίες. Θα είναι αριστερός στις θέσεις, αριστερός και στις συμμαχίες. Ριζοσπαστικός στις θέσεις ηγεμονικός και πλειοψηφικός στις συμμαχίες».

      Πού όμως στρέφει το ενδιαφέρον του, στην αριστερά πλευρά του κόμματός του, στο Κ.Κ.Ε. και στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ. «Καλούμε το ΚΚΕ με τις δικές του αρχές και τις δικές του θέσεις να συμβάλλει στην συνδιαμόρφωση ενός προγράμματος αριστερής διεξόδου. Απευθυνόμαστε στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Αυτά που μας συνδέουν στα κινήματα, στην υπεράσπιση του κόσμου της εργασίας, στην ανάγκη να σταματήσουμε την κοινωνική κατεδάφιση, είναι περισσότερα από αυτά που μας χωρίζουν». Αλλά υπάρχει κάποιος αναλυτής που μπορεί να ισχυριστεί ότι το ΚΚΕ είναι πρόσφορα για ένα τέτοιο κάλεσμα, όταν θεωρεί τον ΣΥΡΙΖΑ ως εναλλακτικό στήριγμα του «συστήματος», της άρχουσας τάξης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Προφανώς και όχι. Γιατί τότε ο ΣΥΡΙΖΑ επιμένει σ’ αυτή την χωρίς νόημα πρόσκληση προς το ΚΚΕ; Εξίσου προφανώς γιατί επιδιώκει να πολιορκήσει, να συρρικνώσει, να αποδομήσει και να αλώσει όποια κομμάτια του ΚΚΕ μπορεί. Αυτός είναι ο μοναδικός στόχος του.

      Το κεντρικό ζήτημα εν όψει μιας ενδεχόμενης συμμετοχής του ΣΥΡΙΖΑ σε σχήμα διακυβέρνησης της χώρας είναι το εξής. Η πολιτική του πρόταση είναι εντός του «συστήματος» και της ευρωπαϊκής πολιτικής ή ανατροπής αυτής της ήδη διαμορφωμένης στρατηγικής της χώρας εδώ και δεκαετίες; Όλα τα άλλα, τα μεγαλόσχημα και τα θεωρητικά, είναι για το κομματικό ακροατήριο και ασκήσεις επί χάρτου και δεν αφορούν την ουσία της πολιτικής και επομένως και το μέλλον του τόπου μας.

Painting : Edward Hopper

Edward Hopper

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: