Αρχική > πολιτική > Καμίνης και Μπουτάρης: Δήμαρχοι προοπτικής

Καμίνης και Μπουτάρης: Δήμαρχοι προοπτικής

Του Νίκου Τσούλια

      Οι σημερινοί δήμαρχοι της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης αποτελούν τα πιο χαρακτηριστικά δείγματα μιας ορθολογικής διαχείρισης της δημοτικής αρχής. Και οι δύο αποτελούν εμβληματικές μορφές για μια προοδευτική και δημοκρατική πολιτική στους Δήμους και στην τοπική αυτοδιοίκηση.

      Μέσα σ’ ένα πολιτικό κλίμα απαξίωσης των θεσμών της πολιτείας, σε ένα περιβάλλον γενικής απόρριψης των πάντων οι δύο δήμαρχοι έδωσαν και δίνουν ένα στίγμα δημιουργικότητας και ευοίωνης προοπτικής. Δεν συνδέονται με καμιά κομματική παρακμιακού τύπου αντίληψη και πρακτική. Δεν λειτουργούν με προκαταλήψεις και με τους κλασικούς συσχετισμούς που στομώνουν την ελευθερία του πνεύματος και της συλλογικότητας. Και το πιο σημαντικό, έδειξαν και δείχνουν με τον πιο εμφαντικό τρόπο ότι υπάρχει δυνατότητα πλήρους διαφάνειας στη διαχείριση των δημόσιων ζητημάτων. Είναι δύο δήμαρχοι με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον, στην υπέρβαση της κρίσης της χώρας μας.

      Προφανώς δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω τον επακριβή απολογισμό, τα «έργα και τις ημέρες» των δύο δημάρχων. Αναφέρομαι στη γενική εικόνα, στην πολιτική αίσθηση που προσλαμβάνουμε ως πολίτες από την ούτως ή άλλως άφθονη πληροφοριόσφαιρα. Και εδώ αναδείχτηκε εμφανώς η προσπάθεια στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη για μια δημιουργική αντίληψη στα δημοτικά μας πράγματα.

      Δεν συμφωνώ με τις εύκολες θεωρήσεις του γνωστού ισοπεδωτικού τύπου «δεν έκανε τίποτα», με την αόριστη εκφορά του λόγου της απόρριψης των πάντων. Γιατί πρόκειται για μια ανορθολογική και αφελή αξιολόγηση, που στην καλύτερη περίπτωση προχειρολογεί και δεν μπαίνει στον κόπο να αναλύσει και να ερμηνεύσει τα δρώμενα. Μια τέτοια αντίληψη της γνωστής φόρμας «όλοι το ίδιο είναι», εκτός από το ότι είναι αντι-πολιτική, εμπεριέχει και μια αδυναμία να δείξει μια στοιχειώδη πρόταση.

      Ισχυρίζομαι ότι οι Καμίνης και Μπουτάρης όχι μόνο «δεν είναι ίδιοι» με τα τόσα και τόσα μεγαλόσχημα κομματικά στελέχη που πέρασαν κυριολεκτικά (!) από από τους Δήμους της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης και που τελικά ήταν «αδειανά πουκάμισα», αλλά ότι και βρίσκονται ήδη σε μια τροχιά ανάδειξης μιας πρωτοβουλιακής αντίληψης για τα δημοτικά μας πράγματα μέσα από μια προοδευτική κουλτούρα, από ένα συγκεκριμένο δημοτικό έργο που θα βελτιώνει τη ζωή των κατοίκων, από μια οραματική λειτουργία που θα έχει μακροπρόθεσμους στόχους για την ανάδειξη ενός άλλου προσώπου της πόλης.

      Έδωσε και δίνει μάχες ο Καμίνης για μια ανθρωπιστική δημοτική θεώρηση, εναντίον της μισαλλοδοξίας και του ρατσισμού, εναντίον των φασιστοειδών, κατά της τρομοκρατίας των κάθε λογής κατατρεγμένων και ιδίως των μεταναστών από τις ορδές της Χρυσής Αυγής. Στον «Άγιο Παντελεήμονα» αναδείχτηκε η πρόταση των δημοκρατικών αξιών για τη διαφορετικότητα, για την κατανόηση, για την αλληλεγγύη, για τη συνύπαρξη όλων των ανθρώπων με από αμοιβαίο σεβασμό. Ο Μπουτάρης επιχειρεί με συγκροτημένο τρόπο να προβάλλει το ιστορικό παρελθόν της Θεσσαλονίκης αλλά και να ανιχνεύσει ένα αναπτυξιακό μοντέλο μέσα από δύσκολες συγκυρίες που θα κάνει την πρωτεύουσα της Μακεδονίας πύλη για τη βαλκανική ενδοχώρα. Προάγει μια κοινωνική εν τοις πράγμασι αντίληψη και όχι μια θεωρητική ιδεολογία που απλώς μεταβιβάζει όλα τα ζητήματα σε μια δήθεν επίλυση του πολιτικού προβλήματος σε μετακαπιταλιστικές κοινωνίες….

      Οι δύο δήμαρχοι είναι άνθρωποι της δράσης και της δημιουργίας. Είναι δήμαρχοι με απόλυτη θεσμική και δημοκρατική λειτουργία. Δεν υπήρξαν και δεν υπάρχουν στο έργο τους παρανομίες και διαπλοκές με πολιτικά κέντρα και με επιχειρηματικά συμφέροντα. Καμιά σκιά αδιαφάνειας δεν βγήκε στην επιφάνεια για το παραμικρό.

      Η προσπάθεια των κομματικών επιτελείων να ανασύρουν τις παλιές συνταγές τους από τα μουχλιασμένα συρτάρια τους καταδεικνύει ότι δεν έχουν αντιληφθεί τα σημεία των καιρών. Η επαναφορά παλιών νοοτροπιών με προτάσεις από ένα δήθεν «βαρύ πυροβολικού» βαρύγδουπων ονομάτων, με βερμπαλισμούς και φανφάρες αποδεικνύει ότι ο κομματικός λόγος εξακολουθεί να είναι κοινωνικά αυτιστικός χωρίς καμιά δυνατότητα προοπτικής. Το παλιό και το φθαρμένο, το αποτυχημένο και το διεφθαρμένο δεν μπορούν ιδιαίτερα στις σημερινές εποχές της κρίσης και στην προσπάθεια της ελληνικής κοινωνίας για πολιτική υπέρβαση του κομματικού τοπίου που μας οδήγησε στην κρίση, να «ζητήσουν και τα ρέστα».

      Από την άλλη πλευρά, είμαστε «υποχρεωμένοι» να αναδείξουμε με έναν κινηματικό τρόπο την προοδευτική πολιτική πρόταση για τα δημοτικά μας πράγματα, μια πρόταση που θα διεκδικεί από την κεντρική εξουσία, που θα μάχεται για τα κοινωνικά συμφέροντα, που θα προάγει την ποιότητα ζωής και θα αναδεικνύει το ιστορικό και πολιτισμικό φορτίο των δύο μεγάλων πόλεων της χώρας.

      Και οι δημοτικές παρατάξεις του Καμίνη και του Μπουτάρη είναι κοινωνικά ρεύματα προς αυτή την κατεύθυνση, προφανώς με ελλείψεις και με αδυναμίες αλλά προπάντων με την αίσθηση και με τη βεβαιότητα ότι μπορούμε να κάνουμε τις μεγαλουπόλεις μας ανθρώπινες, μπορούμε να τις κάνουμε να συμμετέχουν δημιουργικά στο σημερινό πολύπλοκο, δύσκολο, απαιτητικό αλλά και προκλητικό κόσμο μας.

 

 

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: