Αρχική > πολιτική > Θεώρηση του κομματικού τοπίου μας

Θεώρηση του κομματικού τοπίου μας

Claude Monet Landscape Painting

 

Του Νίκου Τσούλια

      Η ανάλυση του κομματικού τοπίου είναι βασικό στοιχείο για τη γενικότερη θεώρηση της πολιτικής συγκυρίας και αποκτά σαφώς μεγαλύτερη αξία στη σημερινή δύσκολη εποχή. Το πιο βασικό χαρακτηριστικό στοιχείο του κομματικού μας τοπίου είναι ο κατακερματισμός του και η πληθώρα των κομματικών σχηματισμών, πράγμα που σαφώς δηλώνει μια «γενική κοινωνική αμηχανία».

      Εδώ σ’ αυτό το σημείο εγείρονται δύο αυτονόητα ερωτήματα. Πρώτον, για ποιο λόγο έχουμε αυτό τον κατακερματισμό του κομματικού μας χάρτη; Δεύτερον, εξυπηρετεί καλύτερα η πληθωρική παρουσία των κομμάτων την άσκηση της πολιτικής και της διακυβέρνησης σε σύγκριση με την παλιότερη και παραδοσιακή εικόνα του πολιτικού μας πεδίου;

      Θεωρώ ότι για τη δημιουργία όλο και πιο πολλών κομμάτων κύριος παράγοντας είναι η σε μεγάλο βαθμό αμφισβήτηση των μεγάλων κυβερνητικών κομμάτων. Σαφώς και δεν υπάρχουν κοινωνικά ρεύματα, στα οποία αντιστοιχούν τα τόσα και τόσα κόμματα. Δηλωτικό στοιχείο αυτής της διαπίστωσης είναι το γεγονός ότι τα κόμματα «δεν αισθάνονται» καν την ανάγκη να διαμορφώνουν κάποιο συνεκτικό πρόγραμμα ή κάποιου είδους πολιτική ατζέντα για το τι πρεσβεύουν, με χαρακτηριστικό παράδειγμα εκείνο που αντιστοιχεί στο νεότευκτο «Ποτάμι». Κόμματα κάθε είδους ξεπετάγονται από κάθε μεριά του πολιτικού μας φάσματος και πιο πολύ από τους ερημωμένους τόπους της πάλαι ποτέ μεγάλης κεντροαριστεράς και είναι βέβαιο ότι στις επικείμενες ευρωεκλογές θα έχουμε ρεκόρ συμμετοχής κομματικών σχηματισμών. Θεωρώ επίσης αυτονόητο ότι τα περισσότερα κόμματα δεν έχουν συναίσθηση των δυσκολιών της εποχής και βασίζουν την απόπειρά τους μόνο και μόνο στη γύμνια και στην ιστορική ευθύνη για τη σημερινή κρίση των παραδοσιακών μεγάλων κομμάτων.

      Ας δούμε το δεύτερο ερώτημα, το οποίο είναι και το πιο κρίσιμο, δηλαδή αν ο κομματικός κατακερματισμός ευνοεί τη χώρα στη σημερινή συγκυρία και κυρίως στην υπέρβαση της οικονομικής και πολυεπίπεδης κρίσης. Εκτιμώ ότι και εδώ τα πράγματα είναι αρνητικά. Κύρια επίπτωση αυτού του έντονα τεμαχισμένου τοπίου είναι η περαιτέρω απομάκρυνση από τη συγκρότηση ενός ισχυρού σχήματος διακυβέρνησης. Και αυτό είναι κρίσιμο, το πιο κρίσιμο σημείο. Γιατί η δημιουργία των κομμάτων δεν είναι αυτοσκοπός. Γιατί τα κόμματα δεν είναι θεωρητικές λέσχες για ατέρμονες συζητήσεις και έχουν ως υπαρξιακή προϋπόθεση και ως καταστατική πρόβλεψη τη διακυβέρνηση του τόπου.

      Φρονώ επίσης ότι πέραν της παρατεινόμενης οικονομικής κρίσης, στη χώρα μας θα προστεθεί και ένα επιπλέον σοβαρό πρόβλημα, εκείνο της μη σύνθεσης των επιμέρους κομματικών προτάσεων για το σχηματισμό κυβέρνησης, που το πιο πιθανό θα παραπέμπει και σε καταστάσεις πολιτικής αστάθειας. Το όλο σκηνικό – εκτιμώ – ότι δεν αντιστοιχεί στην ιστορικότητα της εποχής. Γιατί σε μια τόσο δύσκολη για το λαό κατάσταση αντί να έχουμε συνάθροιση δυνάμεων και ανάπτυξη ισχυρών ρευμάτων διακυβέρνησης, έχουμε ένα τοπίο πολλαπλών εκφράσεων. Γιατί αν δεν μπορούμε να συνθέσουμε τις ιδέες μας και τις προτάσεις μας σε μια τόσο δύσκολη εποχή, πότε άλλοτε αυτό μπορεί να γίνει; Ισχυρίζομαι μάλιστα ότι ο ιστορικός του μέλλοντος θα έχει μεγάλη απορία και σαφώς θα αναρωτηθεί: Πώς γίνεται σε μια τόσο δύσκολη κατάσταση οι Έλληνες να μην ενώνουν τις πολιτικές δυνάμεις τους και αντίθετα να τις διαμοιράζουν;

      Υπάρχει μια σχετική εξήγηση. Η βαριά σκιά των Μνημονίων έδωσε τη δυνατότητα ανάπτυξης δημαγωγίας, ηθικολογίας, βερμπαλισμού και εύκολων διακηρύξεων. Και όχι μόνο αυτό, αλλά δημιούργησε μια κίβδηλη εν πολλοίς διχοτομική αντιπαράθεση με άξονα τα Μνημόνια. Η διαμόρφωση δύο αντίπαλων στρατοπέδων με σημαίες το «υπέρ» και το «κατά» των Μνημονίων ήταν από την αρχή και εξακολουθεί να είναι σχηματική και αντιπολιτική και αντι-ιστορική και χωρίς ουσία. Οι αιτιολογίες γι’ αυτή την ερμηνεία μου είναι πολλές.

      Τα κόμματα που ψήφιζαν τα Μνημόνια είχαν και έχουν καμιά ιδεολογική και πολιτική συνάφεια μ’ αυτά ή τα αποδέχονταν ως μια σκληρή μεν αλλά αναγκαία πραγματικότητα; Τα κόμματα που αντιμάχονταν και αντιμάχονται τα Μνημόνια παρουσίασαν ή παρουσιάζουν κάποια εναλλακτική πρόταση; Αν έστω ένα κόμμα είχε μια λυτρωτική πρόταση δεν θα το καταλάβαινε ο ελληνικός λαός και δε θα είχε κάποιο σαρωτικό πλειοψηφικό κοινωνικό και πολιτικό ρεύμα; Θα μπορούσε η Ελλάδα να συνεχίσει την οικονομική της ζωή χωρίς δανεισμό; Αν κάποιο κόμμα απ’ αυτά που αντιμάχονται τη σημερινή οικονομική πολιτική βρεθεί σε ευθύνη διακυβέρνησης, θα ασκήσει κάποια ριζικά αντίθετη πολιτική;

      Συνηθισμένοι και διαποτισμένοι από μια πρωτόγονη αντίληψη του τύπου «άσπρου – μαύρου» αδυνατούμε να αναλύσουμε την πραγματικότητα. Ενθουσιασμένοι πάντα αρχικά από τη δημαγωγία και στη συνέχεια πλήρως απογοητευμένοι από τους καρπούς της δημαγωγίας, αδυνατούμε να σχεδιάσουμε ένα ρεαλιστικό μέλλον για τον τόπο μας. Το πρόβλημά μας είναι η έλλειψη πολιτικής παιδείας και μορφωτικής κουλτούρας, που είναι απαραίτητες για την προαγωγή του ορθολογισμού και της κριτικής σκέψης, στοιχεία δηλαδή για να μπορούμε να παίρνουμε αποφάσεις που θα διαμορφώνουν την πραγματικότητα και όχι τις φαντασιώσεις μας.

 

 

Claude Monet Landscape Painting

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: