Αρχική > πολιτική > Σχέσεις δεξιάς και ακροδεξιάς και η στάση της κεντροαριστεράς

Σχέσεις δεξιάς και ακροδεξιάς και η στάση της κεντροαριστεράς

La Gare

Paul Delvaux, La Gare de Foriestierre

Του Νίκου Τσούλια

      Η πρόσφατη αποκάλυψη των ιδιαίτερων και προνομιακών σχέσεων μεταξύ του Γραμματέα της Κυβέρνησης με στελέχη της Χρυσής Αυγής είναι μείζον πολιτικό πρόβλημα. Και σαφώς δεν αφορά κανέναν το γεγονός της αφέλειας του κ. Μπρατάκου και της επιδεξιότητας του κ. Κασιδιάρη στο σκηνικό της παγίδευσης του πρώτου από το δεύτερο.

      Αλλά το γεγονός των επανειλημμένων συζητήσεων πολιτικού μάλιστα χαρακτήρα μεταξύ του Γραμματέα της Κυβέρνησης – ενός πολύ σημαντικού πολιτικού θεσμού – και στελεχών της φασιστικής οργάνωσης καταδεικνύει την πολιτική ώσμωση μεταξύ δεξιάς και φασιστικής οργάνωσης και μάλιστα σε μια συγκυρία που η κυβέρνηση επιχειρεί να αποσείσει κάθε συνδετικό ιστό με την ακροδεξιά και κυρίως σε μια φάση όπου η ελληνική δικαιοσύνη ξεδιπλώνει τον εγκληματικό χαρακτήρα της Χρυσής Αυγής και επιδιώκει να διαλύσει το καρκίνωμα του φασισμού όσον αφορά τη παράνομη δραστηριότητά του.

      Και δεν πρόκειται απλά και μόνο για μια άστοχη τοποθέτηση και λειτουργία ενός στελέχους σε ένα νευραλγικό πόστο, όπως θέλουν να παρουσιάζουν το γεγονός κάποια κυβερνητικά στελέχη της Ν.Δ. Ο κ. Μπρατάκος έχει παίξει ενεργό και αντιδραστικό ρόλο στη διαμόρφωση της κυβερνητικής πολιτικής και ήταν γνωστός ο ακροδεξιός προσανατολισμός του. Είναι αυτός που έπαιξε σημαντικό ρόλο στο να μην προωθηθεί ο αντιρατσιστικός νόμος του κ. Ρουμελιώτη και εξ αυτού του γεγονότος αποχώρησε η ΔΗΜ.ΑΡ. από το κυβερνητικό σχήμα. Είναι αυτός που διαλαλεί την αντικομμουνιστική του υστερία σαν θέσφατο της ιδεολογίας του και του πολιτικού του «πιστεύω». Είναι αυτός που επιχειρεί να συζεύξει το φασιστικό / πολιτικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής με τη Ν.Δ. και που επιχαίρει με την όλη προσπάθειά του αρκεί να σκεφτούμε ότι απειλούσε τα στελέχη του τότε κυβερνητικού εταίρου της ΔΗΜ.ΑΡ. ότι δεν τα έχει ανάγκη αφού υπάρχει και η Χρυσή Αυγή. Είναι αυτός που διορίζει το παιδί του σε θέση στο δημόσιο παρακάμπτοντας κάθε έννοια νόμου και δικαιοσύνης χρησιμοποιώντας την ιδιαίτερη θέση του.

      Οι σχέσεις Μπρατάκου – Χρυσής Αυγής είναι προφανές ότι συνεισέφεραν σημαντικά στην πολιτική επιρροή της φασιστικής οργάνωσης. Γιατί προφανώς τα στελέχη αυτής της οργάνωσης χρησιμοποιούσαν πολιτικά και συμβολικά τη σχέση αυτή. Την ώρα που σύμπασα η ελληνική πολιτεία κινείται σε μια πορεία αναίρεσης του φασισμού, ένα σημαίνον στέλεχος της κυβέρνησης επιδιώκει την πολιτική σύμμειξη Ν.Δ. και της φασιστικής οργάνωσης. Το γεγονός ότι ο κ. Μπρατάκος χρησιμοποιεί τόσο βαρείς χαρακτηρισμούς εναντίον υπουργών και του ίδιου του πρωθυπουργού αποδεικνύει τη έκταση και τη δύναμη που είχε προς την κατεύθυνση της νομιμοποίησης της φασιστικής οργάνωσης.

      Όλα αυτά – και προφανώς και άλλα γεγονότα που θα έλθουν στην επιφάνεια το επόμενο διάστημα – ήταν γνωστά σε αρκετά κυβερνητικά στελέχη και προφανώς και στον κ. Σαμαρά. Η ευθύνη λοιπόν είναι συνολική της κυβέρνησης, του πρωθυπουργού και της Ν.Δ. Έχουν απόλυτο δίκιο τα κόμματα της αντιπολίτευσης που καταδεικνύουν την πολιτική διάσταση του όλου φαινομένου. Αλλά πρέπει να σημειωθεί ότι ο κ. Σαμαράς ποτέ δεν θα είχε εκλεγεί πρωθυπουργός ούτε και θα είχαμε αμιγή κυβέρνηση της Ν.Δ. – όσες εκλογές και αν γίνονταν – αν δεν είχε συμπράξει στη διαμόρφωση της σημερινής κυβέρνησης το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και έως ένα διάστημα και η ΔΗΜ.ΑΡ. Είναι λοιπόν πρόβλημα και της κυβερνητικής συνεργασίας και των κομμάτων που την διαμορφώνουν η όλη πολιτική διάσταση του εν λόγω γεγονότος.

      Καταδεικνύεται για μια άλλη φορά ότι η σύμπραξη Ν.Δ. και ΠΑ.ΣΟ.Κ. δεν είναι απλά και μόνο ετεροβαρής και πολιτικά ασύμμετρη, αλλά έχει έναν επικίνδυνο προσανατολισμό σε μείζονα ιδεολογικά ζητήματα. Και όσοι διαχειρίζονται σε μια τόσο δύσκολη για τη χώρα συγκυρία τις τύχες της κεντροαριστεράς οφείλουν «εδώ και τώρα» να ξανασυζητήσουν τη συνθήκη της κυβερνητικής σύμπραξης. Και μπορεί ιστορικά και πολιτικά να τυγχάνει ερμηνευτικής θεώρησης η σύμπραξη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. με τη Ν.Δ. σε μια δύσκολη για τη χώρα περίοδο, αλλά όταν η Ν.Δ. προσανατολίζεται με τόσο ακροδεξιές ιδεολογίες εκφασισμού και αντικομμουνισμού, η κεντροαριστερά δεν μπορεί να μην έχει ούτε καν το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και να ακυρώνει το πιο βαθύ πυρήνα της ιδεολογίας της. Γιατί ναι μεν μπορούν να αιτιολογηθούν ιστορικά οι συμβιβασμοί της κεντροαριστεράς όσον αφορά τα οικονομικά ζητήματα και τα περί δανεισμού, αλλά ποτέ δεν πρόκειται να υπάρξει καμιά δικαιολογία επί αμιγώς πολιτικών και ιδεολογικών θεμάτων.

      Είναι προφανές ότι η Ν.Δ. θα επιδιώξει στο άμεσο μέλλον να βρει άλλους εταίρους για την όποια ενδεχόμενη νέα κυβερνητική σύμπραξή της. Ανεξάρτητα απ’ αυτή την πιθανότατη εξέλιξη, η κεντροαριστερά τώρα είναι αναγκαίο να αναπροσανατολίσει τους πολιτικούς της σχεδιασμούς, να σχεδιάσει και να αναδείξει τον προοδευτικό της προσανατολισμό και την πολιτική της πρόταση για την πορεία της χώρας μας στην εκτός των Μνημονίων προοπτική. Η σύμπραξή της με τη Ν.Δ. δεν μπορεί παρά να είναι μια παρένθεση και να έχει οριστικό τέλος. Γιατί ήδη έχει πληρώσει αρκετό κόστος και κινδυνεύει – αν δεν έχει ήδη γίνει – να χάσει την “ψυχή” της.

Dudley - path

Frank Virgil Dudley, Forest Path

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: