Αρχική > πολιτική > Είναι ανάγκη εθνικής κυβερνητικής σύμπραξης (2ο μέρος)

Είναι ανάγκη εθνικής κυβερνητικής σύμπραξης (2ο μέρος)

ALT, Rudolf von, View of Vienna from the Prater, 1834, Private collection

Του Νίκου Τσούλια

      Η εκδοχή της εθνικής κυβερνητικής σύμπραξης στη χώρα μας αυξάνει υπέρ της κατά πολύ τους συσχετισμούς της στις διαπραγματεύσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση και με τους δανειστές της. Σε μια τέτοια εκδοχή η «άλλη πλευρά» θα καταλάβει ότι έχει απέναντί της ένα συμπαγές εθνικό και κοινωνικό μέτωπο, το οποίο έχοντας μεγάλες κοινωνικές αναφορές θα έχει και μεγαλύτερη δυνατότητα καλύτερων και πιο ισχυρών αποφάσεων.

      Όσον αφορά το εσωτερικό μας μέτωπο και το πώς θα προσληφτεί από το κομματικό μας τοπίο μια τέτοια εξέλιξη τα πράγματα είναι πολύ πιο εύκολα. Όσον αφορά τον ιδεολογικό τομέα και τις όποιες ενστάσεις προβληθούν τόσο από την αριστερά πλευρά όσο και από την αντίστοιχη δεξιά είναι βέβαιο ότι δεν θα έχουν πρόσφορο έδαφος. Γιατί τέτοιο εγχείρημα έκανε η χώρα μας με την κυβέρνηση Τζανετάκη σε ασυγκρίτως μικρότερη εθνική αναγκαιότητα. Θα ήταν ιστορικά και πολιτικά οξύμωρο και ανεπίτρεπτο σε κάθε ορθολογική ερμηνεία το γεγονός της σύμπραξης δεξιάς και αριστεράς για την περίφημη «κάθαρση» το 1989 και μόλις είκοσι τέσσερα χρόνια μετά σε συνθήκη υπαρξιακής μορφής για την ίδια τη χώρα μας να μην υπάρχει ούτε καν ως ιδέα αυτή η εξέλιξη.

      Εδώ προβάλλεται η έννοια του κόστους, του κομματικού κόστους για όποιον συμπράττει από μειονεκτική θέση, όπως π.χ. συμβαίνει τώρα με το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση συνεργασίας με τη ΝΔ. Αυτή η έννοια του κομματικού κόστους είναι απότοκος της συστατικής πράξης των κομμάτων αλλά και του ιδεολογικού τους φορτίου που προτάσσει την ουσία της ιστορίας στα επιφαινόμενα της πολιτικής. Τέτοια παραδείγματα έχουμε πολλά, από το Κυπριακό πρόβλημα μέχρι το πρόβλημα με την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, στα οποία παραδείγματα κυριάρχησε ο βερμπαλισμός και καμιά κυβέρνηση δεν τα αντιμετώπιζε εν τοις πράγμασι και τα άφηνε και τα αφήνει να τα λύσει ο χρόνος…

      Έτσι λειτουργεί το κομματικό σύστημα στη χώρα μας, έτσι είναι (αντι) διαπαιδαγωγημένοι και οι πολίτες αυτής της χώρας – στη μυθολογία του κομματικού πατριωτισμού – και η ιστορία προχωράει με τη γραφή της να μην μας περιλαμβάνει κατ’ ουσίαν. Κατά τα άλλα πουλάμε εθνικοφροσύνη και φτηνές ιδεολογίες, για να εξυπηρετούμε τα υποανάπτυκτα ένστικτά μας. Και γιατί τα ισχυρίζομαι αυτά; Για έναν πολύ απλό λόγο. Πριν «εμφανιστεί» η κρίση στη χώρα μας τα ηγετικά στελέχη των δύο κομμάτων ήξεραν το πρόβλημα, ήξεραν το τι θα συμβεί (αυτό που συνέβη) και όμως δεν έκαναν καμιά κίνηση εθνική σύμπραξης για να αντιμετωπιστεί με καλύτερους όρους το επερχόμενο γεγονός ή για να αποτραπεί. Και αυτό είναι και μια προσωπική εδραία εκτίμηση, γιατί αν οι έχοντες κυβερνητική ευθύνη την πρότερη της εμφάνισης της κρίσης περίοδο ασκούσαν σωστή οικονομική πολιτική, η σημερινή εικόνα μας θα ήταν διαφορετική.

      Αν πάλι από την άλλη πλευρά θεωρούμε ότι σωστή πολιτική είναι να αποφεύγουμε να αντιμετωπίζουμε το πρόβλημα και να το μεταθέτουμε διαρκώς στο μέλλον, τότε δεν έχουμε ουσιαστικά κανένα μέλλον ως λαός αφού επιλέγουμε τέτοιες ηγεσίες και αρκούμεθα σε μια πολιτική παραμυθία. Γιατί κάτι τέτοιο συνέβη την περίοδο 2004-2009. Η γνώση του μεγάλου δανεισμού της χώρας, των εκτεταμένων δανεισμών των ελληνικών οικογενειών, της πρωτόγνωρης τοκογλυφίας των τραπεζικού συστήματος και της αρπακτικότητας του καπιταλισμού στη συγκυρία της παγκοσμιοποίησης ήταν γνώση και των πιο υποψιασμένων πολιτών αυτής της χώρας.

      Προς ενίσχυση αυτής της εκτίμησης απλώς καταθέτω και ένα προσωπικό περιστατικό. Σε μια παρουσίαση ενός βιβλίου το 2006 συνάντησα έναν πρώην υφυπουργό Εθνικής Οικονομίας, τον οποίο γνώριζα παλιότερα από σχετική θεσμική λειτουργία μου. Τον ερώτησα για τη φοβερή προπαγάνδα των τραπεζών και την αφόρητη πίεση που ασκούσαν στους πολίτες για να παίρνουν δάνεια είτε τα έχουν ανάγκη είτε όχι. Η απάντησή του ήταν η εξής. Υπάρχει τέτοιας έκτασης δανεισμός στην κοινωνία μας και στη χώρα μας, που δε νομίζω ότι μπορεί να γίνει μια κάποια ορθολογική διαχείρισή του. Και στην αφελή παρατήρησή μου, «γιατί δεν προχωράτε σε μια εθνικού τύπου συνεννόηση», κούνησε το κεφάλι του και μου απάντησε «αν το παραδεχτεί σήμερα η κυβέρνηση θα έχει εξοφλήσει»… Τελικά δεν εξόφλησε πράγματι εκείνη η κυβέρνηση, αλλά καταφέραμε να εξοφλήσει η ίδια η χώρα μας…

      Θεωρώ ότι η κρίση ή θα είναι ευκαιρία να αλλάξουμε «πολιτικό παράδειγμα» και την πολιτική μας κουλτούρα και την προσωπική μας ανούσια θεωρητικολογία ή θα συνεχίσουμε μοιραίοι και άβουλοι να ξορκίζουμε το «κακό», το οποίο δεν πέφτει από τον ουρανό αλλά δημιουργείται σε μεγάλο βαθμό από τη δική μας αδυναμία. Τώρα είναι ανάγκη να μετασχηματίσουμε τον τρόπο σκέψης μας. Τώρα είναι ανάγκη να βρούμε δρόμους εθνικής κυβερνητικής σύμπραξης ή πριν τις εκλογές ή το αργότερο μετά τις εκλογές. Είναι φοβερά αδιάφορο για την ιστορία μας και για τη χώρα μας, αν είναι πρώτο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ ή η ΝΔ, αν χρεωθεί με περισσότερο κόστος το ένα κόμμα ή το άλλο!

ALSLOOT, Denis van, Winter Landscape, 1610, Musιe du Louvre, Paris

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: