Αρχική > φιλοσοφία > Γράφοντας σκόρπια για το γράψιμο

Γράφοντας σκόρπια για το γράψιμο

Van Gogh, "Farmhouse with Two Figures", May-June, 1890, Van Gogh Museum, Amsterdam.

 

Του Νίκου Τσούλια

      Είναι μια συνήθεια, μια καθημερινή συνήθεια. Να πιάνω το λάπτοπ και να αρχίζω να γράφω και να γράφω. Τις περισσότερες φορές είμαι προϊδεασμένος για το θέμα μου. Το έχω επιλέξει από ημέρες νωρίτερα μαζί με άλλα. Κάθε μέρα ένα σμήνος διαφορετικών θεμάτων κυκλοφορεί στη σκέψη μου. Όποιο θέμα εμφανίζεται πιο ώριμο παίρνει προβάδισμα και αρχίζει το κτύπημα στο πληκτρολόγιο και κατά κανόνα τελειώνω μια και έξω το θέμα. Αν δεν μπορώ να το ολοκληρώσω, το αφήνω για μια επόμενη στιγμή είτε για να ανανεώσω τις πτυχές του περιεχόμενού του στη σκέψη μου είτε για να στηριχτώ σε μια σχετική βιβλιογραφία.

      Έχω όμως μια βεβαιότητα. Όταν ξεκινώ το γράψιμο αμέσως μετά τον ύπνο είτε τον πρωινό είτε μετά το μεσημβρινό, τότε είναι σίγουρο ότι θα ολοκληρώσω το θέμα μου και μάλιστα συνήθως με σχετική ικανοποίηση όσον αφορά το αποτέλεσμα. Δεν ξέρω ποια είναι η ερμηνεία. Ίσως το μυαλό να είναι εξ ορισμού σ’ αυτές τις στιγμές πιο δημιουργικό, πιο παρθένο, πιο αυθεντικό, πιο ορεξάτο. Ίσως να μην είναι σκεπασμένο με άχρηστους συλλογισμούς, που επικάθονται ανά πάσα στιγμή συνειδητά και ασυνείδητα και σου αλλοιώνουν την ουσία του στοχασμού.

      Το «Ανθολόγιο» είναι η πιο όμορφη πρόκληση σ’ αυτή τη φάση της ζωής μου. Με υποχρεώνει να γράφω και να διαβάζω με έναν συγκεκριμένο προσανατολισμό, με μια εξωτερίκευση τόσο του διαβάσματος όσο και του γραψίματος. Αλλά δεν προκύπτει καμιά προσωπική νομιμοποίηση του διαβάσματος και του γραψίματος από αυτή την εξωτερίκευση. Είναι απλώς ένα πρόσθετο στοιχείο. Για μένα το διάβασμα και το γράψιμο είναι αξίες ζωής. Νιώθω ευτυχισμένος, όταν γράφω ή διαβάζω. Και το έχω κρυφό μυστικό, που είμαι τόσο εύκολος στο τι θεωρώ ευτυχία, στο πώς την κατακτώ…

      Αυτή η προσωπική ιστορία βαστάει χρόνια, από τότε που άρχισα να κατανοώ τον κόσμο. Χρόνια και χρόνια τώρα θεωρώ και πιστεύω ακράδαντα ότι η πιο ορθή θεώρηση του Κόσμου μπορεί να γίνει μέσα από τη γραφή και το διάβασμα. Μπορεί να είναι μια παραξενιά, μια ιδιοτροπία, κάτι το αφύσικο. Δεν ξέρω. Με απασχολεί που και που, αλλά δεν μου αναστέλλει τη βασική και έντονη επιθυμία μου, για διαρκή και ένθερμα συναισθηματική σχέση με τα γράμματα. Όχι δεν εκτιμώ ότι το πεδίο της ενασχόλησής μου – σε σχέση με τη γραφή μου – ότι είναι κάτι σημαντικό για κάποιον πέρα από εμένα. Μπορεί κάποιες από τις σκέψεις μου απλώς να ενδιαφέρουν μερικούς / μερικές αναγνώστες και τίποτα άλλο. Αλλά για μένα αυτή η άσκηση είναι τρόπος ζωής, είναι τόπος και χρόνος ομορφιάς.

      Να γράψω κάτι ήθελα χωρίς θέμα και φαίνεται να μην τα καταφέρνω, γιατί εξηγώ για τη σχέση μου με το γράψιμο. Ας είναι. Μάλλον είναι δύσκολο να βγεις στα χωράφια της γραφής, χωρίς να έχεις κάτι στη σκέψη σου. Να γράψω σκόρπια θέλω, να παίξω με τις λέξεις και με τα νοήματά τους, ας προκύψουν ασυναρτησίες. Να μουτζαλιάσω την ψηφιακή οθόνη και ό,τι ήθελε προκύψει. Να περιδιαβώ ανορθολογικές όψεις της σκέψης μου, να γράφω πριν προλάβω να σκεφτώ, πριν η σκέψη μου επιχειρήσει να εξορθολογίσει τις ασύντακτες πλευρές της.

      Έχω ένα κίνητρο, δεν το κρύβω. Θεωρώ ότι έτσι μπορώ να βρεθώ σε άγνωστες περιοχές της σκέψης, περιοχές που δεν μπορώ να τις συναντήσω με κανέναν άλλο τρόπο. Και τότε δεν θα είναι μια καλή ευκαιρία; Αφού εισέλθω με τον πιο ανορθολογικό τρόπο σε μια παράξενη χώρα, να αρχίσω να την ερευνώ και να την αξιολογώ με την όποια ορθοκρισία μπορώ να έχω. Και τότε δεν θα έχω βρεθεί στις ακρώρειες της σκέψης, τις οποίες ψάχνουν με μανία τα πνεύματα των γραμμάτων μας;

      Αλλά περνάει η ώρα και γυρίζω γύρω – γύρω, δεν μπορώ να γράψω σκόρπια, δεν μπορώ να γίνω ανορθολογικός με δική μου επιλογή, με δική μου σκοπιμότητα. Θα ήταν μια ευκαιρία να γνωρίσω άγνωστες πλευρές της σκέψης μου – άρα και της σκέψης του ανθρώπου -, αλλά δεν μου γίνεται η χάρη. Για να εισέλθεις στον ανορθολογισμό, στο παράλογο ίσως, δεν μπορείς να το επιλέξεις. Άγνωστες δυνάμεις μπορούν να σε βυθίσουν στον χαοτικό και σκοτεινό κόσμο του ασυνείδητου, όποτε αυτές θέλουν, χωρίς να σε ρωτήσουν. Και τότε δεν έχεις εσύ το πάνω χέρι. Δεν μπορείς να ελέγξεις την κατάσταση ούτε να «εξέλθεις» όποτε εσύ θέλεις. Και το πιο σημαντικό, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι μπορείς να εξέλθεις από την «μαύρη τρύπα» του ανορθολογισμού.

      Παρόλα αυτά η απορία σου μένει. Πώς μπορούν τόσοι και τόσοι συγγραφείς να γίνονται «σκοτεινοί» και να περιδιαβαίνουν τους τόπους του ανορθλογισμού με δική τους επιλογή και παράλληλα να ελέγχουν το όλο σκηνικό της γραφής και της προσωπικής τους ζωής; Ίσως να είναι μοναδικό προνόμιο των συγγραφέων και να μην αφορά εξ ορισμού καθόλου εμάς τους κοινούς θνητούς. Ποιος ξέρει…

 

Van Gogh, "View of Auvers with Field, Houses and Church", June 1890, Museum of Art, Providence (Rhode Island), USA.

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: