Αρχική > φιλοσοφία > Κάθε ημέρα, άλλη ημέρα…

Κάθε ημέρα, άλλη ημέρα…

FERG, Franz de Paula, Austrian painter (b. 1689, Wien, d. 1740, London)

Italianate Landscape with Figures by Classical Ruins

Ένα διαρκές κάλεσμα της ζωής μας!

Του Νίκου Τσούλια

      Έτσι είναι η φύση του χρόνου, έτσι και η σύνολη φυσική πραγματικότητα. Γιατί να μην είναι και για τον άνθρωπο, αν πράγματι δεν ισχύει; Κάθε ημέρα, είναι μια άλλη ημέρα, μια διαφορετική ημέρα, μια ξεχωριστή ημέρα…

      Και φυσικά δεν εννοώ την ονομασία της ημέρας, Δευτέρα, Τρίτη κλπ. Αυτή η ονοματολογία είναι μια κοινωνική τακτοποίηση και τίποτα άλλο. Κάθε ημέρα είναι διαφορετική, γιατί αυτός που τη ρυθμίζει κατ’ αρχήν από μακριά, ο ήλιος, είναι διαφορετικός. Και είναι διαφορετικός σε κάθε μυριοστό του χρόνου. Κάθε στιγμή χάνει τεράστιες ποσότητες ύλης που μετασχηματιζόμενες σε ενέργεια διαχέονται γενναιόδωρα στο χώρο. Και είναι κατ’ αρχήν αυτή η διαφορετικότητα της πηγής του άστρου της ημέρας που δημιουργεί το σκηνικό της διαφορετικότητας.

      Ποτέ στη φύση, στο οποιοδήποτε μικρό ή μεγάλο οικοσύστημα, σε οποιοδήποτε φυσικό περιβάλλον δεν υπάρχει επαναληψιμότητα, δεν υπάρχει μια εικόνα της φυσικής πραγματικότητας που να μοιάζει με την άλλη, την αμέσως επόμενή της… Και είναι ο άνθρωπος, η δική μας ματιά, που αγνοεί και ταυτίζει τη διαφορετικότητα, γιατί η σκέψη του επιζητεί κυρίως την ομοιότητα και τη σταθερότητα.

      Αλλά αν μπορούσε να πάρει ένα ισχυρό τηλεσκόπιο ο άνθρωπος της καθημερινότητας και παρατηρούσε το ζωοδότη μας ήλιο, θα έβλεπε την ορμητικότητα των τεράστιων πύρινων γλωσσών που εκβάλλονται από την επιφάνειά του και θα αντιλαμβανόταν την τεράστια απώλεια της μάζας του. Αν μπορούσε να καλλιεργήσει τη διεισδυτικότητα της παρατήρησής του, θα αντιλαμβανόταν τις άπειρες μεταβολές που γίνονται σε κάθε του βήμα, «προ των οφθαλμών του», σε κάθε πτυχή της φύσης. Θα «έβλεπε» το εντυπωσιακά γρήγορο μεγάλωμα των μικρών βλαστών, των φύλλων την ωρίμανση και το αέναο παιχνίδισμά τους με του ανέμου τις «πτυχώσεις», των άπειρων εντόμων τη γονιμοποιητική λειτουργία τους για τα όμορφα λουλούδια μαζί με το παιχνίδι της δικής των ζωής, των σπόρων το τολμηρό ξεφύτρωμα σε κάθε ίχνος χώματος, την ανάδυση δομών και δομών στην άβια ύλη, τις διαρκείς μεταμορφώσεις ζώων και φυτών, το δικό του μεγάλωμα σε κάθε πνοή του χρόνου…

      Αν ο άνθρωπος είχε πιο πολύ καλλιεργημένο τον κόσμο των ευαισθησιών του, θα ψυχανεμιζόταν με τις σκέψεις τόσων και τόσων ανθρώπων που περνούν από δίπλα του και θα αισθανόταν έναν ολόκληρο πλούτο συλλογισμών, ανησυχιών, ονείρων, προβληματισμών να παρελαύνει ανά δευτερόλεπτο όλο και διαφορετικός. Και αν οι αισθήσεις βροντοφωνάζουν ότι το πρόσωπο αυτού ή του άλλου ανθρώπου είναι το ίδιο σε κάθε στιγμή που τον βλέπουμε, είναι αισθήσεις και βλέπουν την επιφάνεια των πραγμάτων, δεν μπορούν να διεισδύσουν στην ουσία του «φαίνεσθαι» και να αγγίξουν το «είναι» και το «γίγνεσθαι».

      Κάθε ημέρα είναι άλλη ημέρα για τον ίδιο τον εαυτό μας. Κάθε στιγμή μεγαλώνουμε. Κάθε στιγμή αλλάζουμε. Κάθε στιγμή είμαστε διαφορετικοί. Και αν η κάθε ημέρα μας φαίνεται ίδια με την προηγούμενη και με την επόμενη, είναι γιατί δεν χρησιμοποιούμε τα «μάτια της ψυχής μας» για να ψηλαφίσουμε το διαφορετικό, είναι γιατί δεν έχουμε δώσει εμείς το «προσωπικό περιεχόμενο της ημέρας». Γιατί μόνο έτσι μπορεί να βιωθεί αυθεντικά η ημέρα μας, αλλιώς είναι χρόνος που περνάει από δίπλα μας… Ναι, σε κάθε ημέρα οφείλουμε να της δίνουμε κάτι ξεχωριστό, να θεωρούμε την κάθε ημέρα μας σαν να είναι η ζωή μας ολόκληρη. Όχι, απλά και μόνο για να καλλιεργούμε την ψευδαίσθηση ότι ζούμε πολλές ζωές, αλλά γιατί κάθε ημέρα «αξίζει» να γεύεται την ουσία της ζωής μας. Κάθε ημέρα είναι διαφορετική και οφείλουμε να δημιουργούμε και εμείς ένα κομμάτι της ιδιαιτερότητας κάθε ημέρας, να το δημιουργούμε εμείς για τον εαυτό μας!

      Έχει ειπωθεί ότι πρέπει «να ζούμε την κάθε ημέρα μας σαν να είναι η τελευταία», να της αποδίδουμε δηλαδή την αξία του σχεδιασμού και της υλοποίησης των φιλοδοξιών και των ονείρων μας αλλά και την αξία του απολογισμού της ζωής και της κατάθεσης της αφήγησής μας σαν να μην υπάρχει επόμενη ημέρα. Και εκτιμώ ότι είναι οδυνηρό να αισθάνεσαι ότι αφήνεις τις μεγάλες σου φαντασιώσεις, τους τολμηρούς στόχους της ζωής σου σε εκκρεμότητα…

      Αλλά μπορούμε να βλέπουμε τη διαφορετικότητα της κάθε ημέρας όχι σαν να είναι η τελευταία, αλλά σαν να είναι η πρώτη ημέρα της ζωής μας. Έτσι κι αλλιώς την «πρώτη ημέρα» (τις πολλές πρώτες ημέρες των πρώτων χρόνων) της ζωής μας δεν την έχουμε γευθεί και ποτέ δεν πρόκειται κανένας άνθρωπος να τη γευθεί, αφού η μη αρτιωμένη εκείνης της περιόδου συνείδησή μας δε «σημειώνει τίποτα», δεν καταγράφει τίποτα ούτε και στη μνήμη μας. Γιατί να μην αισθανόμαστε τις πρώτες – τόσες πολλές – ημέρες και να βιώνουμε και να γευόμαστε τον ερχομό στη ζωή;

      Μήπως αυτή η έλλειψη είναι ένα «κάλεσμα στον εαυτό μας», για να γεννιόμαστε κάθε ημέρα και να απολαμβάνουμε τον εαυτό μας και την ομορφιά της ζωής μας κάθε πρωινό; Μήπως η ζωή μας είναι πιο ουσιαστική, πιο όμορφη και γοητευτική αν κάθε ημέρα μπορούμε να ρουφάμε κάθε πηγή της ζωής και της φύσης, αν νιώθουμε ευτυχισμένοι μόνο και μόνο γιατί ζούμε και αυτή την ημέρα;

  1. markakis emmanuel
    08/03/2014 στο 12:23 ΜΜ

    απρόβλεπτη καταπληκτική επισήμανση!

    • N.T.
      08/03/2014 στο 5:33 ΜΜ

      Ίσως να πρέπει να θεωρούμε ότι κάθε πρωινό εμπεριέχει και μια όψη νέας «γέννησής» μας, αφού λόγω της ελλείπουσας κατά τον ύπνο μας συνείδησής μας λίγο – πολύ περιδιαβαίνουμε σε χώρους που συνορεύει η ύπαρξη με την ανυπαρξία…

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: