Αρχική > λογοτεχνία > …την ατυχία μου!!!

…την ατυχία μου!!!

Φωτ.: Νατάσα Χριστοπούλου

 

Φωτ.: Νατάσα Χριστοπούλου


Με την ΕΛΕΝΗ ΣΚΑΒΔΗ, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 9 Φεβρουαρίου 2014

Θέλω να στρέψω τα μάτια από τα αήθη και ευτελή, να αρπάξω μολύβια και πληκτρολόγια, να «αναφέρω» στην κάθε μέρα, στην πολύτιμη ροή-συμπύκνωσή της, ξεχωρίζοντας τα όμορφα από τα άσχημα… Να γράφω για τα προβατάκια που περνούν κάθε πρωί από τον ποδηλατόδρομο της γειτονιάς κι αφήνουν το φουσκί τους σαν κοντορεβιθούληδες σε όλη τη διαδρομή. Να γράφω πώς το μαζεύουν οι γειτόνισσες, για να το κάνουν φυσικό λίπασμα στις καλλιέργειες της άνοιξης, με μια σαρωματιά κι ένα φαράσι.

Να γράψω για έρωτες γατιών, ιδιαιτέρως για τα παλικάρια που σφάζονται στην ποδιά της παλιοκατίνας γάτας μου, του πιο καρπερού θηλυκού που συνάντησα στη ζωή μου. Να γράψω και για τα κουναβάκια που βγαίνουν στο δρόμο τις νύχτες, ψάχνοντας τροφή και για τα σκυλιά που όλη νύχτα αλυχτάνε σαν να βλέπουν φαντάσματα… Οταν πρόκειται να κάνει σεισμό, τα σκυλιά αλυχτάνε περίεργα, σπαρακτικά, ειδοποιούν -λέει- για το επερχόμενο κακό.

Ετσι λένε οι παλιοί, αλλά εγώ δεν πιστεύω στα παραμύθια. Τα δικά μου σκυλιά χαμπάρι δεν πήραν το χαλασμό που έγινε και συνεχίζει αυτές τις μέρες πέριξ, λες και πάσχουν από κάποιου είδους λαβυρινθοπάθεια, από κάποια αναπηρία στα κέντρα που ρυθμίζουν την ισορροπία τους. Αντιθέτως εγώ, στο τσακ της δόνησης, που τη μυρίζομαι από το πρώτο δευτερόλεπτο, αρχίζω να… αλυχτάω, να σκληρίζω και να επαναλαμβάνω το κλασικό «…την ατυχία μου, … την ατυχία μου… !».

Ετσι ακριβώς συμπεριφέρθηκα και στο σεισμό της Πέμπτης που ήρθε από το Βαρθολομιό, σε απόσταση αναπνοής από το γιατάκι μου. Εβρεχε, φύσαγε, κούναγε και τούμπαλιν. Πείτε μου τώρα ποιος μπορεί με ένα τέτοιο καθεστώς να σκεφθεί ψύχραιμα, να συμπεριφερθεί σαν άνθρωπος νοήμων, να τα δώσει όλα με την ψυχούλα και το μυαλό στο φόρτε τους…

Το πάλεψα και το παλεύω το σοκ του Εγκέλαδου όσο δύναμαι… Κάθε είδους Εγκέλαδο, όμως. Απ’ όπου κι αν προέρχεται… Κι είχε πολλές πηγές… σεισμογενείς η εβδομάδα, θα έχει κι άλλες στο μέλλον έτσι, όπως τρέχουμε στο τούνελ για διπλές ή τριπλές εκλογές! Ο καταιγισμός με κάνει να ασφυκτιώ, αισθάνομαι σαν να με τραβούν απ’ το μανίκι ή από τη μύτη με το στανιό! Ψάχνω λοιπόν τρόπους, για να οργανώσω την άμυνα…

Ευπειθώς αναφέρω, λοιπόν, ότι την εβδομάδα που πέρασε ακούμπησα στα γκισέ όσα είχα και δεν είχα… Με φούρια πέρασα από τα «ταμεία», γιατί φοβόμουν μην κάνει σεισμό και γίνουμε εκεί μέσα κουβάρι όλοι, νομοταγείς, φοροφυγάδες, μπαταχτσήδες, ληξιπρόθεσμοι. «Μη φοβάστε, κυρά Λένη», μου έλεγε συντοπίτης, στημένος δίπλα μου στην ουρά: «Δεν γίνεται σεισμός… Διότι, αν γίνει, φασκελοκουκούλωστα και ο Θεός δεν το θέλει!».

Δεν το ‘θελε ο Θεός εκείνη τη στιγμή, πλήρωσα χωρίς να κουνηθώ, γύρισα στο σπιτάκι μου την ώρα που επέστρεφαν τα προβατάκια στο μαντρί… Φουσκίσανε πάλι, πρόσεξα μην τα πατήσω και λερώσω τα ωραία μου χαλιά… Μπήκα στο σπίτι, άνοιξα τηλεόραση, έβαλα την κατσαρόλα για χταποδάκι μακαροτσίνι. Κι εκεί έμαθα το θάνατο της Τζένης Βάνου…

Ολα τα τραγούδια της Βάνου τα ξέραμε απ’ έξω κι ανακατωτά εγώ κι οι αδερφούλες μου. Τα ήσυχα βράδια στην Αλεξανδρούπολη συναγωνιζόμασταν ποια θα τα πει πιο όμορφα. Ξαπλώναμε στην κρεβατοκάμαρα κι αρχίζαμε «όξω φωνή» το ρεπερτόριο. Τραγουδούσαμε με πάθος: «Είσαι το ταίρι μου, είσαι αστέρι μου…».

Ενα ωραίο «τρίφωνο», στημένο κάτω από την εταζέρα με το γυαλιστερό Telefunken. Κουκουλωνόμασταν κι αρχίζαμε: «Τώρα τι θα γίνω, τώρα τι θα κάνω…», συνεχίζαμε με το «Αγόρι μου, αγόρι μου», καταλήγαμε στη «Σκλάβα…». Συχνά με την ένταση στη διαπασών, ντουμπλάραμε τη φωνή της, δίναμε και παράσταση.

Κατά βάθος «καταπίναμε» τη φωνή και τις ανάσες της, το «χάρισμά» της, σ’ ένα στιγμιαίο όνειρο, με μια σκηνοθετημένη ξεπατικωσούρα, με ένα αθώο παιχνίδι που μας συνέδεε με τα απαγορευμένα της εποχής!

Με τη φωνή της Βάνου διαβατήριο… Με μια φωνή «δάνειο» που μας χαρίστηκε, καταφέραμε από νωρίς να ταξιδέψουμε στη μαγεία, παρά τα αδύναμα μικροσκοπικά πνευμονάκια μας. Χαλάλι μας, χαλάλι της! Μεγαλώνοντας, κρατήσαμε εντός εκείνη την αντιγραφή, το δάνειο που τοκίζει αντιστρόφως τους τόκους υπέρ του δανειστή… Τι τύχη!!!

 

CIMG0109

Κατηγορίες:λογοτεχνία Ετικέτες: , ,
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: